داستان کوتاه در انتظارش/ الهه پورعلی
#پارت پنجم
آنقدر بیحواسی کردم که آخر بازی پسرعموی بزرگم به شوخی رو به من گفت:
- سوده معلومه چته؟ بازیرو باختیها؟!
و من بیتوجه به حرفش تنها به تکان دادن سرم اکتفا کردم. حالم متفاوت بود و این حال دگرگون را بدون اینکه بدانم مدیون او بودم.
آنروز بارها با هم نشستیم، بارها با هم، همکلام شدیم، و بارها از جانب دیگران مورد بحث قرار گرفتم، اما متوجه چیز خاصی در قلبم نشدم.
گویی این حس قرار بود ذره-ذره وجودم را بگیرد، و به یکباره قلبم را به آتش بکشد.
پاسی از شب گذشته بود و من در آن گرمای تابستان زیر نور مهتاب زیبارو دراز کشیده و به درختان و گلهایی که در این تاریکی شب گم شده بودند، مینگریستم. قلبم درحال تحلیل رفتن بود، اصلا تمام تنم این حسوحال را تجربه میکردند.
با اینکه تمام حواسم به زیبایی این باغ جمع شده بود اما هر از گاهی چهرهای آشنا گویی از جنس الماس در زیر نگاهم خودنمایی میکرد. نمیدانستم چرا فکرم درگیر این چهره شده، نمیدانستم چرا این صورت مردانه با آن ریشهای کوتاه پرپشت، با آن موهای لخت شلاقی و با آن نگاه رنگی، برایم مهم شده، تنها چیزی که میفهمیدم حالم بود که گاهی ذوق زده و گاهی دگرگون میشد.
همانطور زیر آن درخت چنار و روی تخت آقاجان دراز کشیده بودم که چشمانم آرام گرم شد و به ثانیه نکشیده به خواب رفتم.
در قعر خواب اتفاقات امروز موج میزد، از صبح علیالطلوع تا ناپدید شدن خورشید و پدید آمدن ماه.
از حرکتمان از آن شهر بیرنگ و بو، به این دیار سرسبز شمالی، از روبهرو شدن با آن چهرهی دلنشین تا دل باختن به رویاییترین مرد دنیا.
با اینکه چشمانم بسته بود و غرق خواب بودم اما نسیم ملایم شبانگاهی را حس میکردم، تا لحظهای که احساس گرما تمام وجودم را فرا گرفت.
به تندیِ رعدوبرق، چشم گشودم و با دوگوی، که تمام امروزم در این دو تیلهی رنگی خلاصه شده بود روبهرو شدم.
تنها چیزی که حس کردم تپش قلبم بود که انگار از حرکت ایستاده بود.
ساعد، پسرعموی زیبارویم، درحالی که موهای بور و خوشحالتش صورت زیبایش را قاب گرفته بود لب به سخن باز کرد و نفسم را با کلامش برید:
- ببخشید سوده، فکر کردم خوابی خواستم پتو بندازم روت.
این چند جمله کافی بود تا مرز سکته پیش روم.
با حفظ ظاهر به اجبار و به سختی نفس حبس شدهام را بیرون فرستادم طوری که شاید گرمای طاقتفرسای نفسم او را نیز آتش زد.
و به این چند جمله اکتفا کردم:
- م...م...ممنون، ز...زحمت کشیدی.
سریع از من نگاه گرفت و به سمت خانه راهی شد، قلبم شروع به تپیدن کرده بود و انگار در هر ثانیه صد ضربه به قفسه سینهام میزد.
در آن عالم کودکی و رویایی خویش چه فکرهایی از ذهنم گذر میکرد، چه حرفهایی فکرم را مشغول کرده بود.
دوباره به یاد صورتش که بر رویم خم شده بود تا پتو را به رویم بکشد افتادم.
اینهمه زیبایی در یک قاب بسیار بعید بود اما بود!!
چند روز گذشت و آن مسافرت با همهی دگرگونیها، ذوقها، و آن حسوحالهای متفاوت به اتمام رسید.
و قلب بیصاحابم، در آن مسافرت در آن باغ ویلایی بزرگ و درندشت، در آن سیاهی شب زیر نور مهتاب دزدیده شد، و تا به امروز بازگردانده نشده که هیچ تمام مرا تصاحب کرده است.
آنقدر بیحواسی کردم که آخر بازی پسرعموی بزرگم به شوخی رو به من گفت:
- سوده معلومه چته؟ بازیرو باختیها؟!
و من بیتوجه به حرفش تنها به تکان دادن سرم اکتفا کردم. حالم متفاوت بود و این حال دگرگون را بدون اینکه بدانم مدیون او بودم.
آنروز بارها با هم نشستیم، بارها با هم، همکلام شدیم، و بارها از جانب دیگران مورد بحث قرار گرفتم، اما متوجه چیز خاصی در قلبم نشدم.
گویی این حس قرار بود ذره-ذره وجودم را بگیرد، و به یکباره قلبم را به آتش بکشد.
پاسی از شب گذشته بود و من در آن گرمای تابستان زیر نور مهتاب زیبارو دراز کشیده و به درختان و گلهایی که در این تاریکی شب گم شده بودند، مینگریستم. قلبم درحال تحلیل رفتن بود، اصلا تمام تنم این حسوحال را تجربه میکردند.
با اینکه تمام حواسم به زیبایی این باغ جمع شده بود اما هر از گاهی چهرهای آشنا گویی از جنس الماس در زیر نگاهم خودنمایی میکرد. نمیدانستم چرا فکرم درگیر این چهره شده، نمیدانستم چرا این صورت مردانه با آن ریشهای کوتاه پرپشت، با آن موهای لخت شلاقی و با آن نگاه رنگی، برایم مهم شده، تنها چیزی که میفهمیدم حالم بود که گاهی ذوق زده و گاهی دگرگون میشد.
همانطور زیر آن درخت چنار و روی تخت آقاجان دراز کشیده بودم که چشمانم آرام گرم شد و به ثانیه نکشیده به خواب رفتم.
در قعر خواب اتفاقات امروز موج میزد، از صبح علیالطلوع تا ناپدید شدن خورشید و پدید آمدن ماه.
از حرکتمان از آن شهر بیرنگ و بو، به این دیار سرسبز شمالی، از روبهرو شدن با آن چهرهی دلنشین تا دل باختن به رویاییترین مرد دنیا.
با اینکه چشمانم بسته بود و غرق خواب بودم اما نسیم ملایم شبانگاهی را حس میکردم، تا لحظهای که احساس گرما تمام وجودم را فرا گرفت.
به تندیِ رعدوبرق، چشم گشودم و با دوگوی، که تمام امروزم در این دو تیلهی رنگی خلاصه شده بود روبهرو شدم.
تنها چیزی که حس کردم تپش قلبم بود که انگار از حرکت ایستاده بود.
ساعد، پسرعموی زیبارویم، درحالی که موهای بور و خوشحالتش صورت زیبایش را قاب گرفته بود لب به سخن باز کرد و نفسم را با کلامش برید:
- ببخشید سوده، فکر کردم خوابی خواستم پتو بندازم روت.
این چند جمله کافی بود تا مرز سکته پیش روم.
با حفظ ظاهر به اجبار و به سختی نفس حبس شدهام را بیرون فرستادم طوری که شاید گرمای طاقتفرسای نفسم او را نیز آتش زد.
و به این چند جمله اکتفا کردم:
- م...م...ممنون، ز...زحمت کشیدی.
سریع از من نگاه گرفت و به سمت خانه راهی شد، قلبم شروع به تپیدن کرده بود و انگار در هر ثانیه صد ضربه به قفسه سینهام میزد.
در آن عالم کودکی و رویایی خویش چه فکرهایی از ذهنم گذر میکرد، چه حرفهایی فکرم را مشغول کرده بود.
دوباره به یاد صورتش که بر رویم خم شده بود تا پتو را به رویم بکشد افتادم.
اینهمه زیبایی در یک قاب بسیار بعید بود اما بود!!
چند روز گذشت و آن مسافرت با همهی دگرگونیها، ذوقها، و آن حسوحالهای متفاوت به اتمام رسید.
و قلب بیصاحابم، در آن مسافرت در آن باغ ویلایی بزرگ و درندشت، در آن سیاهی شب زیر نور مهتاب دزدیده شد، و تا به امروز بازگردانده نشده که هیچ تمام مرا تصاحب کرده است.
- ۲.۶k
- ۲۴ بهمن ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط