وقتی روانی محلتون تو رو دید و .....پارت ۱
چند وقتیه که یه پسر عجیب توی محلمون نقل مکان کرده.
نه سلام میده، نه نگاه میکنه، نه حتی شبیه بقیه راه میره.
همیشه لباسهای تیره میپوشه و ساعتهایی میاد و میره که هیچکس بیدار نیست.
خونهش ته کوچهست.
همون خونهای که همه میگفتن «نفرینشدهست» و سالها خالی بود.
شب اولی که اومد، فقط صدای بسته شدن در شنیدم.
شب دوم…
اولین جیغ رو شنیدم.
نه جیغ معمولی.
یه صدای وحشتناک، خفه، انگار کسی داشت با تمام وجودش فریاد میزد ولی اجازه نداشت صداش بیرون بیاد.
از تخت پریدم. قلبم داشت از سینهم میزد بیرون.
گفتم شاید تلویزیونه…
شاید فیلم ترسناکه…
ولی هر شب، دقیقاً ساعت ۳:۱۷، همون صدا تکرار میشد.
جیغ.
بعد سکوت.
بعد صدای چیزی که شبیه گریه بود… اما گریهی آدم نبود.
یک بار جرئت کردم از پنجره نگاه کنم.
چراغ خونهش روشن بود.
و اون… پشت پنجره ایستاده بود.
نه حرکت میکرد.
نه پلک میزد.
فقط نگاهم میکرد.
اون لحظه فهمیدم:
اون صداها از درد نیست…
از ترس هم نیست…
انگار هر شب…
یه چیز توی اون خونه بیدار میشه.
و بدتر از همه؟
دیشب…
صدای جیغ، خیلی شبیه صدای خودم بود.
نه سلام میده، نه نگاه میکنه، نه حتی شبیه بقیه راه میره.
همیشه لباسهای تیره میپوشه و ساعتهایی میاد و میره که هیچکس بیدار نیست.
خونهش ته کوچهست.
همون خونهای که همه میگفتن «نفرینشدهست» و سالها خالی بود.
شب اولی که اومد، فقط صدای بسته شدن در شنیدم.
شب دوم…
اولین جیغ رو شنیدم.
نه جیغ معمولی.
یه صدای وحشتناک، خفه، انگار کسی داشت با تمام وجودش فریاد میزد ولی اجازه نداشت صداش بیرون بیاد.
از تخت پریدم. قلبم داشت از سینهم میزد بیرون.
گفتم شاید تلویزیونه…
شاید فیلم ترسناکه…
ولی هر شب، دقیقاً ساعت ۳:۱۷، همون صدا تکرار میشد.
جیغ.
بعد سکوت.
بعد صدای چیزی که شبیه گریه بود… اما گریهی آدم نبود.
یک بار جرئت کردم از پنجره نگاه کنم.
چراغ خونهش روشن بود.
و اون… پشت پنجره ایستاده بود.
نه حرکت میکرد.
نه پلک میزد.
فقط نگاهم میکرد.
اون لحظه فهمیدم:
اون صداها از درد نیست…
از ترس هم نیست…
انگار هر شب…
یه چیز توی اون خونه بیدار میشه.
و بدتر از همه؟
دیشب…
صدای جیغ، خیلی شبیه صدای خودم بود.
- ۲۰.۰k
- ۱۶ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط