رمان گناهکار قسمت هشتم (663)

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
حلقه ی دستامو تنگ تر کردم دستاش که آزاد بود رو آورد بالا و پنجه هاشو لا به لای انگشتام فرو برد و دستامو از هم باز کرد. با قدم های بلند از کلیه رفت بیرون درو نیست اما صدای قدم هاشو روی پله های چوبی جلوی کلیه شنیدم همون جا زانو زدم و با هق هق دستامو گذاشتم روی زمین سرم رو به پایین خم شده بود.
یه دفعه با شنیدن صدای فریاد هراسون سرمو بلند کردم دستمو به زانوم گرفتم و بلند شدم.
لنگان لنگان رفتم سمت در و توی درگاه ایستادم صدای فریادش از پشت کلبه می اومد.
بی توجه به بارون از کلبه زدم بیرون با نگرانی اطرافمو نگاه می کردم.
کفشام توی گل و لای فرو می رفت اما باز میخواستم قدمام رو تندتر بردارم با اون زانوی زخمی سختم بود.
پشت کلبه زانو زده بود و سرشو رو به آسمون بلند کرده بود پشت سر هم فریاد میکشید و خدا رو صدا میزد. متوجه ی من نشد. داشتم
می رفتم سمتش که شنیدم رو به آسمون داد زد:
دیگه بسمه دیگه طاقت ندارم چرا تموم نمیشه؟ چرا این دردی که توی سیتم گذاشتی تموم نمیشه؟ پونزده سال کم بود؟
بلندتر با صدای خش دار و گرفته ای فریاد کشید من که باورت کردم چرا تو باورم نداری خدا؟
کنارش روی زانو افتادم صورتش جمع شده بود. دستاشو روی زانوهاش مشت کرد چشماشو بست بارون به صورتش شلاق می زد. چشماشو محکم تر روی هم فشار داد.
بدجور به خودش می لرزید اطرفمون تاریک بود نور خیلی کمی از فانوس جلوی کلیه به این طرف می تایید.
دستاشو گرفتم. چشماشو باز کرد سرشو آروم به سمتم چرخوند با چونه ای لرزون از بغض و نگاهی به خیسی دل آسمون خیره شدیم
توی چشمای هم دستاشو محکم فشار دادم.
بی هوا منو کشید سمت خودش پیراهنشو از پشت چنگ زدم روی شونش هق هق می کردم.
پشت سر هم گفتم چرا رفتی؟ چرا تنهام گذاشتی؟ چرا آرامشو از هر دومون گرفتی؟
هیچی نمی گفت. شونه هاش می لرزید هر دو خیس شده بودیم لباسم که قبلا نم داشت حالا کامل به تنم چسبیده بود.
منو از خودش جدا کرد از روی زمین بلند شد و دستمو گرفت خواست بغلم کنه نذاشتم تردید مو که دید چیزی نگفت. رفتیم توی کلیه و
آرشام در رو بست. به موهام دست کشیدم.
دماغمو مرتب بالا میکشیدم. تنم داغ بود.
برگشتم تا به آرشام نگاه کنم با همون لباسای خیس نشسته بود روی زمین دستاشو برده بود عقب و سرشو گرفته بود بالا ژستش جوری
بود که دلمو لرزوند خواستم چشم ازش بگیرم اما با بدبختی موفق شدم.
پشتمو بهش کردم و در حالی که نگاهم به آتیش شومینه بود. توی فکرش بودم.
با اولین عطسه فهمیدم که بدجور سرما خوردم بدون هیچ قصدی دکمه های پیراهنمو باز کردم به سارافن روش تنم بود که ظاهرا وقتی آرشام منو آورده بود توی کلیه از تنم درش آورده بود و به پیراهن مدل مردونه هم به رنگ سفید زیرش تنم بود.
پیراهن خیسو از تنم در آوردم و انداختمش کنار شومینه حالا با یه تاپ و یه شلوار جین سفید رو به روی آتیش ایستاده بودم. تایمم خیس شده بود ولی چاره ای نبود نمی تونستم اینو هم در بیارم.