رمان تهیونگ
چند پسر درباره‌ی ات حرف می‌زدن.
© کاش اون دختره برای من بود..چقدر قشنگه
/ خیلی هم نازه
¥ فکر کنم بوی خوبی هم داشته باشه...
و بعد یکی دیگه با لحنی کنایه‌آمیز گفت:
$ حیف چنین دختری برای این. که حتی براش یه عروسکم نمی‌خره.
فکم منقبض شد
نگاهم رو از اون چند پسر گرفتم و رو به بادیگاردم کردم.
- بادیگارد، بیا این عروسک‌های روی زمین رو بردار و بقیه رو هم حساب کن.
عروسک سالیوان رو از دستش گرفتم و برآید استایل بغلش کردم...
و از مغازه بیرون زدیم...
صدای همهمه ها دوباره بلند شد...
ات با دیدن اون همه آدم سرشو با خجالت توی سینم غایم کرد
از کنار جمعیت رد شدم و به سمت ماشین رفتم
بادیگارد سریع در ماشین رو باز کرد و ات رو داخل ماشین نشوندم
و بعد خودمم سوار ماشین شدم.
ماشین رو روشن کردم و چند لحظه بعد از پاساژ فاصله گرفتیم.
ویو چند دقیقه بعد:
نگاهم به جاده بود و دستم روی فرمون قرار داشت.
چند دقیقه‌ای سکوت برقرار بود تا اینکه دوباره صدای ات از صندلی کناری بلند شد.
+ برام بستنی بخر.
بدون اینکه نگاهم رو از جاده بردارم، شروع کردم به حرف زدن:
- توی خونه داریم.
+ نداریم.
- من اون همه بستنی خریدم...
با خونسردی جواب داد:
+ خب، دلم کشید. همش خوردم.
بعد با لحن طلبکارانه‌ای ادامه داد:
+ چرا باهام لج می‌کنی؟ برو بخر دیگه.
نگاهی بهش انداختم.
هنوز سالیوان بغلش بود و انگار کاملاً مطمئن بود که در نهایت حرف خودش رو به تایید می‌نشونه.
نگاهم رو دوباره به جاده برگردوندم.
چند متر جلوتر چشمم به یه دکه‌ی کوچیک کنار جاده افتاد.
روی تابلوی کوچیکش چند مدل بستنی دیده می‌شد.
آه کوتاهی کشیدم و ماشین رو کنار جاده نگه داشتم.
ترمز کمی ناگهانی شد و ات به جلو متمایل شد.
سریع دستم رو جلویش گرفتم تا به شیشه ماشین نخوره ح
ات با اخم نگاهم کرد.
+ خب آروم‌تر ترمز کن... اَه!
خم شدم و بوسه ای از لبش گرفتم و بدون توجه به غر غرش از ماشین پیاده شدم...
به سمت دکه رفتم و بستنی موردعلاقه‌اش رو خریدم.
همین که خواستم برگردم، صدای ات از پشت سرم بلند شد:
× بده!
برگشتم.
سالیوان رو بغل کرده بود و دست دیگه‌اش رو به سمتم دراز کرده بود.
بستنی رو بهش دادم.
با ذوق گرفتش و همون‌جا شروع کرد به خوردنش.
فقط سرم رو به نشونه‌ی تأسف تکون دادم.
این دختر واقعاً با کارهاش منو دیوونه می‌کرد.
پول بستنی رو حساب کردم و دوباره به سمت ماشین رفتیم.
ویو چند دقیقه بعد:
جلوی در عمارت بودیم.
ماشین رو پارک کردم و هنوز کامل از ماشین پیاده نشده بودم که ات سریع پایین پرید.
چند قدم رفت، اما دوباره برگشت و جلوی من ایستاد.
+ عروسکام بده.
به بادیگاردم اشاره کردم.
بادیگارد کیسه‌ی بزرگ عروسک‌ها رو به ات داد.
ات کیسه رو با ذوق گرفت و به سمت ورودی عمارت راه افتاد.
همین که در عمارت باز شد، رز کوچولو جلوی چشممون ظاهر شد.
رز اول به ات نگاه کرد و بعد چشمش به کیسه‌ی بزرگ عروسک‌ها افتاد.
چشم‌هاش از خوشحالی برق زد.
رز: خاله! این همه عروسک رو دالی تهیونگ بلات خریده؟
ات لبخندی زد.
+ آره عزیزم...
بعد بدون مکث سالیوان و چند تا از عروسک‌های دیگه رو از کیسه بیرون آورد و به سمت رز گرفت.
+ بیا، اینم برای تو.
چند لحظه با تعجب نگاهش کردم.
مگه همین چند دقیقه پیش برای گرفتن سالیوان اون‌همه ذوق نکرده بود؟
رز با خوشحالی عروسک‌ها رو گرفت و آملیا رو محکم بغل کرد.
بعد به سمت مبل رفت تا با عروسک‌هاش بازی کنه.
هنوز با تعجب به ات نگاه می‌کردم که اون خیلی عادی به سمت اتاق خواب رفت.
دنبالش راه افتادم..
ویو اتاق:
همین که وارد اتاق شدیم، هرکدوم مشغول عوض کردن لباس‌هامون شدیم.
چند لحظه سکوت بینمون برقرار بود.
نگاهم روی ات افتاد.
لباس‌هاش رو مرتب می‌کرد و داخل کمد میزاشت انگار اصلاً متوجه نگاه من نبود.
بعد از چند ثانیه سکوت رو شکستم.
- ات
سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد.
+ بله؟
- چرا اون عروسک‌ها رو به رز دادی؟ اون خودش کلی عروسک داره.
- مگه تو برای اون سالیوان قش و ضعف نمی‌رفتی؟
ات لبخند کوچیکی زد.
+ خب... من دیگه بچه نیستم.
من توی بچگی به اندازه کافی عروسک بازی کردم
به چهره‌اش نگاه کردم.
حرفش ساده بود، اما چیزی که بیشتر از حرفش توجهم رو جلب کرد، ذوقی بود که چند دقیقه قبل توی چشم‌های رز دیده بودم.
انگار ات فقط می‌خواست خوشحالیش رو به یکی دیگه هدیه بده.
آروم به سمتش رفتم.
دستم رو دورش حلقه کردم و توی بغلم کشیدمش.
- تو مامان خیلی خوبی برای بچه‌مون می‌شی...
سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد.
لبخند کوچیکی روی لبم نشست.
- خیلی دوستت دارم.
بوسه ای به لبش زدم و توی بغلم محکم تر گرفتمش
در حالی که همچنان در آغوشم هم بودیم صدای رز پشت در بلند شد...
© کاش اون دختره برای من بود..چقدر قشنگه
/ خیلی هم نازه
¥ فکر کنم بوی خوبی هم داشته باشه...
و بعد یکی دیگه با لحنی کنایه‌آمیز گفت:
$ حیف چنین دختری برای این. که حتی براش یه عروسکم نمی‌خره.
فکم منقبض شد
نگاهم رو از اون چند پسر گرفتم و رو به بادیگاردم کردم.
- بادیگارد، بیا این عروسک‌های روی زمین رو بردار و بقیه رو هم حساب کن.
عروسک سالیوان رو از دستش گرفتم و برآید استایل بغلش کردم...
و از مغازه بیرون زدیم...
صدای همهمه ها دوباره بلند شد...
ات با دیدن اون همه آدم سرشو با خجالت توی سینم غایم کرد
از کنار جمعیت رد شدم و به سمت ماشین رفتم
بادیگارد سریع در ماشین رو باز کرد و ات رو داخل ماشین نشوندم
و بعد خودمم سوار ماشین شدم.
ماشین رو روشن کردم و چند لحظه بعد از پاساژ فاصله گرفتیم.
ویو چند دقیقه بعد:
نگاهم به جاده بود و دستم روی فرمون قرار داشت.
چند دقیقه‌ای سکوت برقرار بود تا اینکه دوباره صدای ات از صندلی کناری بلند شد.
+ برام بستنی بخر.
بدون اینکه نگاهم رو از جاده بردارم، شروع کردم به حرف زدن:
- توی خونه داریم.
+ نداریم.
- من اون همه بستنی خریدم...
با خونسردی جواب داد:
+ خب، دلم کشید. همش خوردم.
بعد با لحن طلبکارانه‌ای ادامه داد:
+ چرا باهام لج می‌کنی؟ برو بخر دیگه.
نگاهی بهش انداختم.
هنوز سالیوان بغلش بود و انگار کاملاً مطمئن بود که در نهایت حرف خودش رو به تایید می‌نشونه.
نگاهم رو دوباره به جاده برگردوندم.
چند متر جلوتر چشمم به یه دکه‌ی کوچیک کنار جاده افتاد.
روی تابلوی کوچیکش چند مدل بستنی دیده می‌شد.
آه کوتاهی کشیدم و ماشین رو کنار جاده نگه داشتم.
ترمز کمی ناگهانی شد و ات به جلو متمایل شد.
سریع دستم رو جلویش گرفتم تا به شیشه ماشین نخوره ح
ات با اخم نگاهم کرد.
+ خب آروم‌تر ترمز کن... اَه!
خم شدم و بوسه ای از لبش گرفتم و بدون توجه به غر غرش از ماشین پیاده شدم...
به سمت دکه رفتم و بستنی موردعلاقه‌اش رو خریدم.
همین که خواستم برگردم، صدای ات از پشت سرم بلند شد:
× بده!
برگشتم.
سالیوان رو بغل کرده بود و دست دیگه‌اش رو به سمتم دراز کرده بود.
بستنی رو بهش دادم.
با ذوق گرفتش و همون‌جا شروع کرد به خوردنش.
فقط سرم رو به نشونه‌ی تأسف تکون دادم.
این دختر واقعاً با کارهاش منو دیوونه می‌کرد.
پول بستنی رو حساب کردم و دوباره به سمت ماشین رفتیم.
ویو چند دقیقه بعد:
جلوی در عمارت بودیم.
ماشین رو پارک کردم و هنوز کامل از ماشین پیاده نشده بودم که ات سریع پایین پرید.
چند قدم رفت، اما دوباره برگشت و جلوی من ایستاد.
+ عروسکام بده.
به بادیگاردم اشاره کردم.
بادیگارد کیسه‌ی بزرگ عروسک‌ها رو به ات داد.
ات کیسه رو با ذوق گرفت و به سمت ورودی عمارت راه افتاد.
همین که در عمارت باز شد، رز کوچولو جلوی چشممون ظاهر شد.
رز اول به ات نگاه کرد و بعد چشمش به کیسه‌ی بزرگ عروسک‌ها افتاد.
چشم‌هاش از خوشحالی برق زد.
رز: خاله! این همه عروسک رو دالی تهیونگ بلات خریده؟
ات لبخندی زد.
+ آره عزیزم...
بعد بدون مکث سالیوان و چند تا از عروسک‌های دیگه رو از کیسه بیرون آورد و به سمت رز گرفت.
+ بیا، اینم برای تو.
چند لحظه با تعجب نگاهش کردم.
مگه همین چند دقیقه پیش برای گرفتن سالیوان اون‌همه ذوق نکرده بود؟
رز با خوشحالی عروسک‌ها رو گرفت و آملیا رو محکم بغل کرد.
بعد به سمت مبل رفت تا با عروسک‌هاش بازی کنه.
هنوز با تعجب به ات نگاه می‌کردم که اون خیلی عادی به سمت اتاق خواب رفت.
دنبالش راه افتادم..
ویو اتاق:
همین که وارد اتاق شدیم، هرکدوم مشغول عوض کردن لباس‌هامون شدیم.
چند لحظه سکوت بینمون برقرار بود.
نگاهم روی ات افتاد.
لباس‌هاش رو مرتب می‌کرد و داخل کمد میزاشت انگار اصلاً متوجه نگاه من نبود.
بعد از چند ثانیه سکوت رو شکستم.
- ات
سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد.
+ بله؟
- چرا اون عروسک‌ها رو به رز دادی؟ اون خودش کلی عروسک داره.
- مگه تو برای اون سالیوان قش و ضعف نمی‌رفتی؟
ات لبخند کوچیکی زد.
+ خب... من دیگه بچه نیستم.
من توی بچگی به اندازه کافی عروسک بازی کردم
به چهره‌اش نگاه کردم.
حرفش ساده بود، اما چیزی که بیشتر از حرفش توجهم رو جلب کرد، ذوقی بود که چند دقیقه قبل توی چشم‌های رز دیده بودم.
انگار ات فقط می‌خواست خوشحالیش رو به یکی دیگه هدیه بده.
آروم به سمتش رفتم.
دستم رو دورش حلقه کردم و توی بغلم کشیدمش.
- تو مامان خیلی خوبی برای بچه‌مون می‌شی...
سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد.
لبخند کوچیکی روی لبم نشست.
- خیلی دوستت دارم.
بوسه ای به لبش زدم و توی بغلم محکم تر گرفتمش
در حالی که همچنان در آغوشم هم بودیم صدای رز پشت در بلند شد...
- ۴۴.۳k
- ۲۴ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۵۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
