رمان تهیونگ
✨On the way to liberation{ part ۱۱۶ }🌷
ویو ات:
تمام جرأتم رو جمع کردم و برگشتم...
اما جز مردی که در تاریکی ایستاده بود، چیزی به چشمم نمیاومد.
× تو کی هستی...؟
یک قدم جلو اومد و روی پلهی بعدی ایستاد، اما هنوز صورتش در تاریکی بود.
؟ به عکسها نگاه کن...
نگاهم رو دوباره به عکس دوختم.
؟ اون پسره رو واضحتر ببین... به نظرت کیه؟
چند لحظه بیحرکت موندم.
× این عکس خیلی تاره...
؟ کسی رو یادت نمیاد که شب تولدت با کتوشلوار مشکی کنارت باشه و باهات عکس بگیره؟
با شنیدن حرفش، تمام خاطراتم زنده شد.
اون شب...
تهیونگ کنارم ایستاده بود.
دست کوچیکم توی دستش بود و با هم برای عکس گرفتن لبخند میزدیم.
همون شبی که بهم قول داده بود هیچوقت ترکم نمیکنه.
قطرهای اشک از گوشهی چشمم سر خورد.
با صدایی بغضآلود گفتم:
× تهیونگه...
نفسم لرزید.
× همون کسی که یهشبه از پیشم رفت...
مرد چند لحظه سکوت کرد.
؟ از آخرین باری که باهاش بودی چی یادت میاد؟
× برای چی باید بهت بگم؟ تو کی هستی؟ چرا این سوال هارو ازم میپرسی
؟ اینجا راه خروجی جز بالای این پلهها نداره.
لحنش جدی شد.
؟ پس بهتره جواب سؤالهام رو بدی.
از ترس چیزی نگفتم.
؟ سوالم رو میخوای تکرار کنم؟
لبهام رو به هم فشار دادم.
× ما اون شب از پارک به خونه برمیگشتیم .. من ۳ سالم بود و تهیونگ ۵ سال...
فلشبک به چند سال پیش
|ساعت ۷ شب به وقت کره|
دست کوچیکم توی دستش بود و کنار هم به سمت خونه میرفتیم.
× تهیونگ، من خستهام... بلیم خونه.
-باشه پرنسسم، دستمو بگیر بریم.
دستم رو محکمتر توی دستش گذاشتم.
× امشب میام خونهتون...
بغلت میخوابم.
تهیونگ خندید.
ولی تو که هر شب بغلم میخوابی.
× نوچ!
× امشب میخوام محکم بغلم کلم.
توهم محکم بغلم میکنی؟
- مگه میشه دختر کوچولومو بغل نکنم؟
لبخند زدم.
و دستمو بیشتر توی دستش گره کردم...
- دستمو ول نکنی.. میخوایم از خیابون رد بشیم
سری تکون دادم و دستشو محکم گرفتم...
به ابتدای کوچه رسیدیم،
اما به ثانیه نکشید صدای داد دو مرد بلند شد....
پدر تهیونگ: گفتم من اون معاملهی کوفتی رو خراب نکردم!
پدر ات: تو باعث ورشکستگی شرکت شدی، میفهمی؟
پدر تهیونگ: کار خودتو گردن بقیه ننداز!
تهیونگ دستم رو محکمتر گرفت.
من چیزی از حرفهای بزرگترها نمیفهمیدم.
فقط به صورت تهیونگ نگاه میکردم.
اون هم به پدرش خیره شده بود.
پدر ته از اعصبانیت نگاهی به پدرم کرد .. ته مونده سیگاری که توی دستش بود رو پرت کرد...
پدر ته: تو با...
حرفش با صدای جیغ یک نفر قطع شد.
@ آتیش!
همه به سمت خانهای که شعلههای آتش از پنجرههاش بیرون میزد، برگشتند.
پنجره خونه ای بر اثر حرارت آتیش گرفته بود..
شعله های آتش هر لحظه بیشتر میشد...
ولی چیزی که ازش خبر نداشتن این بود که توی اون خونه بشکن نفت بود...
به جز پدر ته.. قبلا توی اون خونه رفته بود و خبر داشت که بشکه نفتی در زیر زمین هست...
پدر ته : توی اون خونه لعنتی بشکن نفت هست...
پدر ات: چی؟!
پدر تهیونگ: سریع باش! همه رو از خونهها بیرون بیار!
پدر ات فقط سرش رو تکون داد و با عجله به سمت خونهی خودش رفت.
همسرش رو بیرون آورد و بعد به سراغ همسایهها رفت.
کمکم همه از خانهها بیرون اومدن.
اما وسط اون همه شلوغی...
یک نفر فراموش شده بود.
مادر تهیونگ.
هیچکس حواسش به اون نبود.
حتی شوهرش.
آتشنشانها رسیدند و شروع به خاموش کردن آتش کردند.
تهیونگ هنوز کنارم ایستاده بود.
نگاهش رو بین جمعیت چرخوند.
دنبال مادرش میگشت.
اما پیداش نمیکرد.
ناگهان زنی رو دید که پشتش به جمعیت بود.
با ذوق به سمتش دوید.
اما وقتی زن برگشت...
تهیونگ سر جاش ایستاد.
اون مادرش نبود.
چشمهاش پر از اشک شد.
با عجله برگشت و به سمت پدرش دوید.
کتش رو کشید.
پدرش خم شد و نگاهش کرد.
-بابا...
صدای تهیونگ لرزید.
- بابا... هق... مامان کجاست؟
پدرش برای لحظهای خشکش زد.
نگاهش رو بین زنها چرخوند.
هیچکدوم همسرش نبودند.
پدر تهیونگ: جسییی...
با تمام توان به سمت خونه دوید.
همه از پشت سرش فریاد میزدند:
؟ برگرد!
؟ خطرناکه!
اما مرد فقط میدوید.
چند آتشنشان جلوش رو گرفتند.
آتشنشان: نمیتونی بری داخل! همهجا آتیشه!
پدر تهیونگ: زنم داخله!
آتشنشانها با شنیدن این حرف سریع وارد خانه شدند.
مرد روی زمین نشست.
برای اولین بار غرورش شکست.
دستهاش میلرزید و با صدای بلند گریه میکرد.
برای زنی که نمیدونست دوباره میتونه ببینتش یا نه.
پایان فلشبک
🌷ادامه دارد...✨
حمایت یادتون نره تنکیو بای 😘🐾
ویو ات:
تمام جرأتم رو جمع کردم و برگشتم...
اما جز مردی که در تاریکی ایستاده بود، چیزی به چشمم نمیاومد.
× تو کی هستی...؟
یک قدم جلو اومد و روی پلهی بعدی ایستاد، اما هنوز صورتش در تاریکی بود.
؟ به عکسها نگاه کن...
نگاهم رو دوباره به عکس دوختم.
؟ اون پسره رو واضحتر ببین... به نظرت کیه؟
چند لحظه بیحرکت موندم.
× این عکس خیلی تاره...
؟ کسی رو یادت نمیاد که شب تولدت با کتوشلوار مشکی کنارت باشه و باهات عکس بگیره؟
با شنیدن حرفش، تمام خاطراتم زنده شد.
اون شب...
تهیونگ کنارم ایستاده بود.
دست کوچیکم توی دستش بود و با هم برای عکس گرفتن لبخند میزدیم.
همون شبی که بهم قول داده بود هیچوقت ترکم نمیکنه.
قطرهای اشک از گوشهی چشمم سر خورد.
با صدایی بغضآلود گفتم:
× تهیونگه...
نفسم لرزید.
× همون کسی که یهشبه از پیشم رفت...
مرد چند لحظه سکوت کرد.
؟ از آخرین باری که باهاش بودی چی یادت میاد؟
× برای چی باید بهت بگم؟ تو کی هستی؟ چرا این سوال هارو ازم میپرسی
؟ اینجا راه خروجی جز بالای این پلهها نداره.
لحنش جدی شد.
؟ پس بهتره جواب سؤالهام رو بدی.
از ترس چیزی نگفتم.
؟ سوالم رو میخوای تکرار کنم؟
لبهام رو به هم فشار دادم.
× ما اون شب از پارک به خونه برمیگشتیم .. من ۳ سالم بود و تهیونگ ۵ سال...
فلشبک به چند سال پیش
|ساعت ۷ شب به وقت کره|
دست کوچیکم توی دستش بود و کنار هم به سمت خونه میرفتیم.
× تهیونگ، من خستهام... بلیم خونه.
-باشه پرنسسم، دستمو بگیر بریم.
دستم رو محکمتر توی دستش گذاشتم.
× امشب میام خونهتون...
بغلت میخوابم.
تهیونگ خندید.
ولی تو که هر شب بغلم میخوابی.
× نوچ!
× امشب میخوام محکم بغلم کلم.
توهم محکم بغلم میکنی؟
- مگه میشه دختر کوچولومو بغل نکنم؟
لبخند زدم.
و دستمو بیشتر توی دستش گره کردم...
- دستمو ول نکنی.. میخوایم از خیابون رد بشیم
سری تکون دادم و دستشو محکم گرفتم...
به ابتدای کوچه رسیدیم،
اما به ثانیه نکشید صدای داد دو مرد بلند شد....
پدر تهیونگ: گفتم من اون معاملهی کوفتی رو خراب نکردم!
پدر ات: تو باعث ورشکستگی شرکت شدی، میفهمی؟
پدر تهیونگ: کار خودتو گردن بقیه ننداز!
تهیونگ دستم رو محکمتر گرفت.
من چیزی از حرفهای بزرگترها نمیفهمیدم.
فقط به صورت تهیونگ نگاه میکردم.
اون هم به پدرش خیره شده بود.
پدر ته از اعصبانیت نگاهی به پدرم کرد .. ته مونده سیگاری که توی دستش بود رو پرت کرد...
پدر ته: تو با...
حرفش با صدای جیغ یک نفر قطع شد.
@ آتیش!
همه به سمت خانهای که شعلههای آتش از پنجرههاش بیرون میزد، برگشتند.
پنجره خونه ای بر اثر حرارت آتیش گرفته بود..
شعله های آتش هر لحظه بیشتر میشد...
ولی چیزی که ازش خبر نداشتن این بود که توی اون خونه بشکن نفت بود...
به جز پدر ته.. قبلا توی اون خونه رفته بود و خبر داشت که بشکه نفتی در زیر زمین هست...
پدر ته : توی اون خونه لعنتی بشکن نفت هست...
پدر ات: چی؟!
پدر تهیونگ: سریع باش! همه رو از خونهها بیرون بیار!
پدر ات فقط سرش رو تکون داد و با عجله به سمت خونهی خودش رفت.
همسرش رو بیرون آورد و بعد به سراغ همسایهها رفت.
کمکم همه از خانهها بیرون اومدن.
اما وسط اون همه شلوغی...
یک نفر فراموش شده بود.
مادر تهیونگ.
هیچکس حواسش به اون نبود.
حتی شوهرش.
آتشنشانها رسیدند و شروع به خاموش کردن آتش کردند.
تهیونگ هنوز کنارم ایستاده بود.
نگاهش رو بین جمعیت چرخوند.
دنبال مادرش میگشت.
اما پیداش نمیکرد.
ناگهان زنی رو دید که پشتش به جمعیت بود.
با ذوق به سمتش دوید.
اما وقتی زن برگشت...
تهیونگ سر جاش ایستاد.
اون مادرش نبود.
چشمهاش پر از اشک شد.
با عجله برگشت و به سمت پدرش دوید.
کتش رو کشید.
پدرش خم شد و نگاهش کرد.
-بابا...
صدای تهیونگ لرزید.
- بابا... هق... مامان کجاست؟
پدرش برای لحظهای خشکش زد.
نگاهش رو بین زنها چرخوند.
هیچکدوم همسرش نبودند.
پدر تهیونگ: جسییی...
با تمام توان به سمت خونه دوید.
همه از پشت سرش فریاد میزدند:
؟ برگرد!
؟ خطرناکه!
اما مرد فقط میدوید.
چند آتشنشان جلوش رو گرفتند.
آتشنشان: نمیتونی بری داخل! همهجا آتیشه!
پدر تهیونگ: زنم داخله!
آتشنشانها با شنیدن این حرف سریع وارد خانه شدند.
مرد روی زمین نشست.
برای اولین بار غرورش شکست.
دستهاش میلرزید و با صدای بلند گریه میکرد.
برای زنی که نمیدونست دوباره میتونه ببینتش یا نه.
پایان فلشبک
🌷ادامه دارد...✨
حمایت یادتون نره تنکیو بای 😘🐾
- ۴۲.۵k
- ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط