#اختصاصی
#اختصاصی
«فقط پنج دقیقه!»
تکپارتی جیهوپ>>
صدای بارون از پشت پنجره به گوش می‌رسید. جیهوپ کنار پنجره نشسته بود و با لبخند به قطره‌هایی که روی شیشه سر می‌خوردن نگاه می‌کرد.
همین که ا.ت از راهرو رد شد، صداش زد:
ـ ا.ت!
ـ جانم؟
ـ بیا اینجا.
ـ چیکار داری؟
جیهوپ به فضای خالی کنارش اشاره کرد.
ـ فقط پنج دقیقه کنارم بشین.
ا.ت نگاهی به پنجره انداخت و کنارش نشست.
ـ خب، چی شده؟
ـ هیچی... فقط بارون قشنگه.
چند دقیقه هر دو ساکت موندن و به بارون نگاه کردن.
بالاخره ا.ت بلند شد.
ـ خب، من برم به کارام برسم.
جیهوپ سریع گفت:
ـ وایسا! هنوز پنج دقیقه نشده!
ا.ت به ساعت نگاه کرد.
ـ جیهوپ، ده دقیقه‌ست اینجاییم!
ـ خب... پنج دقیقه‌ی دوم رو حساب نکردم!
ا.ت خندید.
ـ تو واقعاً بهونه‌هات تمومی نداره!
جیهوپ با لبخند گفت:
ـ خب، وقتی کنارمی، چرا باید بذارم بری؟
ا.ت دوباره کنارش نشست، اما این بار چند دقیقه بعد جیهوپ گفت:
ـ راستی، قهوه دوست داری؟
ـ آره.
ـ پس بمون برات قهوه درست کنم.
ا.ت با تعجب نگاهش کرد.
ـ خودم می‌تونم درست کنم!
ـ می‌دونم، ولی من می‌خوام برات درست کنم.
ا.ت لبخند زد.
ـ باشه، آقای بهونه‌گیر!
جیهوپ به آشپزخونه رفت و کمی بعد با دو فنجون قهوه برگشت.
یکی رو به ا.ت داد و دوباره کنارش نشست.
ا.ت جرعه‌ای از قهوه رو نوشید و گفت:
ـ حالا دیگه می‌تونم برم؟
جیهوپ با قیافه‌ای ناراحت بهش نگاه کرد.
ـ یعنی انقدر حوصله‌ات سر رفته؟
ـ نه، ولی کلی کار دارم!
جیهوپ چند لحظه ساکت موند و بعد آروم گفت:
ـ فقط دلم می‌خواست امروز یه کم بیشتر کنارم باشی.
ا.ت لبخندش رو نرم کرد.
ـ خب، چرا از اول نگفتی؟
ـ چون می‌خواستم خودت بمونی.
ا.ت فنجونش رو روی میز گذاشت و سرش رو به شونه‌ی جیهوپ تکیه داد.
ـ باشه، امروز بیشتر پیشت می‌مونم.
جیهوپ با خوشحالی لبخند زد.
ـ واقعاً؟
ـ آره، ولی دیگه بهونه نمیاری!
ـ قول می‌دم!
چند لحظه سکوت کردن و دوباره صدای بارون فضای اتاق رو پر کرد.
تا اینکه جیهوپ آروم گفت:
ـ ا.ت؟
ـ بله؟
ـ می‌تونیم پنج دقیقه‌ی دیگه هم همین‌طوری بمونیم؟
ا.ت خندید.
ـ جیهوپ!
ـ این دیگه آخرین پنج دقیقه‌ست!
ـ اینو نیم ساعت پیش هم گفتی!
هر دو با صدای بلند خندیدن.
جیهوپ سرش رو به پنجره تکیه داد و گفت:
ـ خب، تقصیر بارونه! نمی‌ذاره از کنارت بلند شم.
ا.ت با شیطنت جواب داد:
ـ آره، حتماً تقصیر بارونه!
و اون روز، پنج دقیقه‌های جیهوپ آن‌قدر ادامه پیدا کردن که حتی بارون هم قبل از اونا تموم شد.
Finish.
«فقط پنج دقیقه!»
تکپارتی جیهوپ>>
صدای بارون از پشت پنجره به گوش می‌رسید. جیهوپ کنار پنجره نشسته بود و با لبخند به قطره‌هایی که روی شیشه سر می‌خوردن نگاه می‌کرد.
همین که ا.ت از راهرو رد شد، صداش زد:
ـ ا.ت!
ـ جانم؟
ـ بیا اینجا.
ـ چیکار داری؟
جیهوپ به فضای خالی کنارش اشاره کرد.
ـ فقط پنج دقیقه کنارم بشین.
ا.ت نگاهی به پنجره انداخت و کنارش نشست.
ـ خب، چی شده؟
ـ هیچی... فقط بارون قشنگه.
چند دقیقه هر دو ساکت موندن و به بارون نگاه کردن.
بالاخره ا.ت بلند شد.
ـ خب، من برم به کارام برسم.
جیهوپ سریع گفت:
ـ وایسا! هنوز پنج دقیقه نشده!
ا.ت به ساعت نگاه کرد.
ـ جیهوپ، ده دقیقه‌ست اینجاییم!
ـ خب... پنج دقیقه‌ی دوم رو حساب نکردم!
ا.ت خندید.
ـ تو واقعاً بهونه‌هات تمومی نداره!
جیهوپ با لبخند گفت:
ـ خب، وقتی کنارمی، چرا باید بذارم بری؟
ا.ت دوباره کنارش نشست، اما این بار چند دقیقه بعد جیهوپ گفت:
ـ راستی، قهوه دوست داری؟
ـ آره.
ـ پس بمون برات قهوه درست کنم.
ا.ت با تعجب نگاهش کرد.
ـ خودم می‌تونم درست کنم!
ـ می‌دونم، ولی من می‌خوام برات درست کنم.
ا.ت لبخند زد.
ـ باشه، آقای بهونه‌گیر!
جیهوپ به آشپزخونه رفت و کمی بعد با دو فنجون قهوه برگشت.
یکی رو به ا.ت داد و دوباره کنارش نشست.
ا.ت جرعه‌ای از قهوه رو نوشید و گفت:
ـ حالا دیگه می‌تونم برم؟
جیهوپ با قیافه‌ای ناراحت بهش نگاه کرد.
ـ یعنی انقدر حوصله‌ات سر رفته؟
ـ نه، ولی کلی کار دارم!
جیهوپ چند لحظه ساکت موند و بعد آروم گفت:
ـ فقط دلم می‌خواست امروز یه کم بیشتر کنارم باشی.
ا.ت لبخندش رو نرم کرد.
ـ خب، چرا از اول نگفتی؟
ـ چون می‌خواستم خودت بمونی.
ا.ت فنجونش رو روی میز گذاشت و سرش رو به شونه‌ی جیهوپ تکیه داد.
ـ باشه، امروز بیشتر پیشت می‌مونم.
جیهوپ با خوشحالی لبخند زد.
ـ واقعاً؟
ـ آره، ولی دیگه بهونه نمیاری!
ـ قول می‌دم!
چند لحظه سکوت کردن و دوباره صدای بارون فضای اتاق رو پر کرد.
تا اینکه جیهوپ آروم گفت:
ـ ا.ت؟
ـ بله؟
ـ می‌تونیم پنج دقیقه‌ی دیگه هم همین‌طوری بمونیم؟
ا.ت خندید.
ـ جیهوپ!
ـ این دیگه آخرین پنج دقیقه‌ست!
ـ اینو نیم ساعت پیش هم گفتی!
هر دو با صدای بلند خندیدن.
جیهوپ سرش رو به پنجره تکیه داد و گفت:
ـ خب، تقصیر بارونه! نمی‌ذاره از کنارت بلند شم.
ا.ت با شیطنت جواب داد:
ـ آره، حتماً تقصیر بارونه!
و اون روز، پنج دقیقه‌های جیهوپ آن‌قدر ادامه پیدا کردن که حتی بارون هم قبل از اونا تموم شد.
Finish.
- ۳۴۲
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
