سهمگین‌ترین بخشِ زندگی، رسیدن به قله‌ای‌ست که در مسیرِ فت

سهمگین‌ترین بخشِ زندگی، رسیدن به قله‌ای‌ست که در مسیرِ فتحِ آن، ریه‌هایت را جا گذاشته باشی. اکنون من ایستاده‌ام بر فرازِ همان آرزویی که شب‌ها برایش بیدار می‌ماندم، اما دست‌هایم خالی از حسِ لمسِ پیروزی‌ست. این آرزو، شبیه به لباسی فاخر است که وقتی به دستم رسید، دیگر پیکری برای پوشیدنش باقی نمانده بود. من “رسیده‌ام”، اما میانِ من و این موفقیت، فرسنگ‌ها “بی‌تفاوتی” فاصله است. تلخ است که بفهمی برای به دست آوردنِ یک رویا، آنقدر هزینه داده‌ای که دیگر توانِ لذت بردن از آن را نداری.