#در_آغوش_شیطان
#در_آغوش_شیطان
𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 𝓞𝓷𝓮 : ¹
𝓟𝓪𝓻𝓽 : ¹⁷
ویو روزالین__________
دستش هنوز توی دستم بود.
نمیدونم چرا، اما حس عجیبی داشتم. انگار یه خاطرهی قدیمی پشت ذهنم پنهان شده بود و هر لحظه میخواست خودش رو نشون بده.
تهونگ: سردته؟
روزالین: نه... فقط یکم گیجم.
تهونگ: بیا بشینیم.
کنار دریاچه روی چمنها نشستیم. سکوت عجیبی بینمون بود. چند بار خواستم چیزی بپرسم، اما نمیدونستم از کجا شروع کنم.
روزالین: تهونگ؟
تهونگ: جانم؟
روزالین: ما... قبلاً همدیگه رو میشناختیم؟
نگاهش برای چند ثانیه روی صورتم ثابت موند.
تهونگ: بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
روزالین: پس چرا من هیچی یادم نمیاد؟
تهونگ: چون بعضی خاطرهها رو نمیشه به زور برگردوند.
سرم رو پایین انداختم.
همون لحظه باد شدیدی وزید. درختها به حرکت افتادن و پرندهها با صدای بلندی از روی شاخهها پرواز کردن.
درد عجیبی توی سرم پیچید.
روزالین: آخ...
تهونگ سریع بلند شد.
تهونگ: روزالین؟ چی شد؟
دستم رو روی سرم گذاشتم. تصویرهایی نامفهوم از جلوی چشمام رد میشدن.
یه باغ... یه لباس سفید... یه صدای آشنا...
و بعد، صدای همون مرد.
«بالاخره پیدات کردم...»
چشمهام رو باز کردم.
روزالین: تو... تو هم شنیدی؟
تهونگ: چی رو؟
قبل از اینکه جواب بدم، یه کلاغ سیاه روی شاخهی درخت نشست.
چیزی به پاش بسته شده بود.
تهونگ نزدیک شد و کاغذ کوچیکی رو از پاش باز کرد.
وقتی نوشته رو خوند، حالت صورتش تغییر کرد.
روزالین: چی نوشته؟
تهونگ کاغذ رو توی دستش مچاله کرد.
تهونگ: هیچی.
روزالین: تهونگ، بهم دروغ نگو.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد آروم نگاهم کرد.
تهونگ: بهتره برگردی پیش لیلیت.
روزالین: ولی...
تهونگ: لطفاً، روزالین.
برای اولین بار بود که توی صداش ترس رو احساس میکردم.
ویو جونگکوک__________
توی کتابخونهی عمارت نشسته بودم. کتاب قدیمیای مقابلم باز بود، اما حتی یک کلمه هم ازش نخونده بودم.
فکرم جای دیگهای بود.
در باز شد.
یونگی وارد شد.
یونگی: هنوز دنبال اون کتابی؟
جونگکوک: آره.
یونگی: فکر نمیکنی بهتره بیخیالش بشی؟
سرم رو بلند کردم.
جونگکوک: تو نمیدونی دنبال چی میگردم.
یونگی: اتفاقاً بیشتر از چیزی که فکر میکنی میدونم.
کتاب رو بستم.
جونگکوک: یونگی...
یونگی: هوم؟
جونگکوک: اگه یه نفر بعد از چند قرن برگرده، ولی حتی یادت نیاره... باید چیکار کنی؟
یونگی چند لحظه نگاهم کرد.
یونگی: منظورت کیه؟
جوابی ندادم.
فقط به صفحهی آخر کتاب نگاه کردم.
تصویر یه دختر اونجا کشیده شده بود.
دختری با چشمانی آشنا.
زیر تصویر، با خطی قدیمی نوشته شده بود:
«بعضی عشقها حتی مرگ رو هم به خاطر میسپارن.»
لبخند تلخی زدم.
جونگکوک: بعضیها هم حتی بعد از مرگ، فراموش نمیشن...
ویو روزالین__________
وقتی به خونهی لیلیت رسیدم، اون پشت در منتظرم بود.
به محض دیدنم، نگاهم کرد.
لیلیت: کجا رفتی؟
روزالین: پیش تهونگ.
لیلیت: چی شد؟
قبل از اینکه جواب بدم، صدای خشخش عجیبی از داخل جنگل بلند شد.
مارهای لیلیت شروع به حرکت کردن.
همهشون به یک سمت نگاه میکردن.
سمت عمارت.
لیلیت رنگش پرید.
روزالین: چی شده؟
لیلیت آروم گفت:
لیلیت: نه... امکان نداره.
روزالین: لیلیت؟
نگاهش رو به من دوخت.
لیلیت: اون بیدار شده...
لیلیت : کسی نباید هیچوقت از خواب بیدار میشد.
ادامه دارد...
لایک کنید و نظر بدیننننننن🎀🔪
کامنت بزاری میتونم برا پارت بعد خبرت کنم پرنسس
شرطا رسید بهم تو کامنتا خبر بدین پرنسس هام 💋
شرط :
لایک : ۴۷ تا
کامنت : ۱۵ تا
بازنشر یا ریپوست : ۱۵ تا
دوستون دارم یه دنیا بایییبی 💋
𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 𝓞𝓷𝓮 : ¹
𝓟𝓪𝓻𝓽 : ¹⁷
ویو روزالین__________
دستش هنوز توی دستم بود.
نمیدونم چرا، اما حس عجیبی داشتم. انگار یه خاطرهی قدیمی پشت ذهنم پنهان شده بود و هر لحظه میخواست خودش رو نشون بده.
تهونگ: سردته؟
روزالین: نه... فقط یکم گیجم.
تهونگ: بیا بشینیم.
کنار دریاچه روی چمنها نشستیم. سکوت عجیبی بینمون بود. چند بار خواستم چیزی بپرسم، اما نمیدونستم از کجا شروع کنم.
روزالین: تهونگ؟
تهونگ: جانم؟
روزالین: ما... قبلاً همدیگه رو میشناختیم؟
نگاهش برای چند ثانیه روی صورتم ثابت موند.
تهونگ: بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
روزالین: پس چرا من هیچی یادم نمیاد؟
تهونگ: چون بعضی خاطرهها رو نمیشه به زور برگردوند.
سرم رو پایین انداختم.
همون لحظه باد شدیدی وزید. درختها به حرکت افتادن و پرندهها با صدای بلندی از روی شاخهها پرواز کردن.
درد عجیبی توی سرم پیچید.
روزالین: آخ...
تهونگ سریع بلند شد.
تهونگ: روزالین؟ چی شد؟
دستم رو روی سرم گذاشتم. تصویرهایی نامفهوم از جلوی چشمام رد میشدن.
یه باغ... یه لباس سفید... یه صدای آشنا...
و بعد، صدای همون مرد.
«بالاخره پیدات کردم...»
چشمهام رو باز کردم.
روزالین: تو... تو هم شنیدی؟
تهونگ: چی رو؟
قبل از اینکه جواب بدم، یه کلاغ سیاه روی شاخهی درخت نشست.
چیزی به پاش بسته شده بود.
تهونگ نزدیک شد و کاغذ کوچیکی رو از پاش باز کرد.
وقتی نوشته رو خوند، حالت صورتش تغییر کرد.
روزالین: چی نوشته؟
تهونگ کاغذ رو توی دستش مچاله کرد.
تهونگ: هیچی.
روزالین: تهونگ، بهم دروغ نگو.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد آروم نگاهم کرد.
تهونگ: بهتره برگردی پیش لیلیت.
روزالین: ولی...
تهونگ: لطفاً، روزالین.
برای اولین بار بود که توی صداش ترس رو احساس میکردم.
ویو جونگکوک__________
توی کتابخونهی عمارت نشسته بودم. کتاب قدیمیای مقابلم باز بود، اما حتی یک کلمه هم ازش نخونده بودم.
فکرم جای دیگهای بود.
در باز شد.
یونگی وارد شد.
یونگی: هنوز دنبال اون کتابی؟
جونگکوک: آره.
یونگی: فکر نمیکنی بهتره بیخیالش بشی؟
سرم رو بلند کردم.
جونگکوک: تو نمیدونی دنبال چی میگردم.
یونگی: اتفاقاً بیشتر از چیزی که فکر میکنی میدونم.
کتاب رو بستم.
جونگکوک: یونگی...
یونگی: هوم؟
جونگکوک: اگه یه نفر بعد از چند قرن برگرده، ولی حتی یادت نیاره... باید چیکار کنی؟
یونگی چند لحظه نگاهم کرد.
یونگی: منظورت کیه؟
جوابی ندادم.
فقط به صفحهی آخر کتاب نگاه کردم.
تصویر یه دختر اونجا کشیده شده بود.
دختری با چشمانی آشنا.
زیر تصویر، با خطی قدیمی نوشته شده بود:
«بعضی عشقها حتی مرگ رو هم به خاطر میسپارن.»
لبخند تلخی زدم.
جونگکوک: بعضیها هم حتی بعد از مرگ، فراموش نمیشن...
ویو روزالین__________
وقتی به خونهی لیلیت رسیدم، اون پشت در منتظرم بود.
به محض دیدنم، نگاهم کرد.
لیلیت: کجا رفتی؟
روزالین: پیش تهونگ.
لیلیت: چی شد؟
قبل از اینکه جواب بدم، صدای خشخش عجیبی از داخل جنگل بلند شد.
مارهای لیلیت شروع به حرکت کردن.
همهشون به یک سمت نگاه میکردن.
سمت عمارت.
لیلیت رنگش پرید.
روزالین: چی شده؟
لیلیت آروم گفت:
لیلیت: نه... امکان نداره.
روزالین: لیلیت؟
نگاهش رو به من دوخت.
لیلیت: اون بیدار شده...
لیلیت : کسی نباید هیچوقت از خواب بیدار میشد.
ادامه دارد...
لایک کنید و نظر بدیننننننن🎀🔪
کامنت بزاری میتونم برا پارت بعد خبرت کنم پرنسس
شرطا رسید بهم تو کامنتا خبر بدین پرنسس هام 💋
شرط :
لایک : ۴۷ تا
کامنت : ۱۵ تا
بازنشر یا ریپوست : ۱۵ تا
دوستون دارم یه دنیا بایییبی 💋
- ۲۹۴
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط