کاش یک شب هم بخوابیم و صبح که بیدار شدیم باران باریده باش

کاش یک شب هم بخوابیم و صبح که بیدار شدیم باران باریده باشد همه جا. کاش. دردها را شسته باشد، کینه ها، تلخی ها را، دوری ها را ، مرزها را. کاش جنگ های همه دنیا تمام شده باشند و صدای شیون از همه جای جهان برنخاسته باشد. کاش. کاش توفان های موسمی خانه های مقوایی کارتن خوابهای شهر را خراب نکند. کاش یخ های قطبی آب نشوند، آتش وحشی بعد از خاکسترکردن جنگل به خانه های مردم سرایت نکند، آرامش بنشیند همه جای دنیا. دنیا، مادر ما، پیرزنی فرتوت است که نشسته با کامواهای در هم گره خورده که سرنوشت ماست، نگاهمان می کند که همدیگر را می دریم . نگاه می کند و بیصدا زار می زند ....
کاش اصلا باران ببارد روی شعله های خشمی که در دل مردم وطن است. چقدر ما از هم بدمان می آید، چقدر ما از هم طلبکاریم، چقدر ما درنده ایم وقتی کسی شبیه ما حرف نزند و فکر نکند. کاش باران ببارد و خون ها را از خاکها بشوید و چند قرن آرامش هبه شود به موجود مفلوکی به نام آدمیزاد. پروژه شکست خورده خلقت .....
آخ. کاش بخوابیم، خواب عشق ببینیم و بیدار که شدیم این همه درد نداشته باشیم.