رمان تهیونگ
✨On the way to liberation{ part ۱۱۸ }🌷
× اگه مادرت توی اون آتشسوزی بوده...
× پس کسی که الان بهت میگه پسرم... کیه؟
تهیونگ برای چند ثانیه چیزی نگفت.
نگاهش رو ازم گرفت و به نقطهای نامعلوم خیره شد.
بعد با صدایی آروم گفت:
— دوست داری مامان واقعیم رو ببینی؟
.
+ پس... مامانت از اون آتشسوزی نجات پیدا کرده؟
— میشه گفت... تقریباً.
نگاهم روی صورتش ثابت موند.
+ تقریباً؟
تهیونگ نفس عمیقی کشید.
و بعد، انگار با باز کردن درِ گذشتهای که سالها ازش فرار کرده بود، چشمهاش رو بست.
— اون روز...
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
| فلشبک به گذشته — از زبان تهیونگ |
صدای گریههای بلند بابام هنوز توی گوشمه.
هیچوقت فکر نمیکردم یه روز ببینم پدرم گریه میکنه.
برای من، دیدن اشکهای اون بدترین اتفاقی بود که میتونست توی زندگیم بیفته.
اما اون شب...
خودش هم نمیتونست جلوی اشکهاش رو بگیره.
اشکهای منم بیاختیار روی صورتم میریخت.
فقط به شعلههایی نگاه میکردم که خونهمون رو بلعیده بودن.
تمام چیزی که توی سرم میچرخید، یه سؤال بود.
مامانم کجاست؟
حالش خوبه؟
زندهست؟
چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که صدای آژیر آمبولانس و فریاد آتشنشانها توی خیابون پیچید.
همهچیز شلوغ شده بود.
نور قرمز و آبی چراغهای آمبولانس روی دیوارهای خیس خیابون میافتاد و صدای قدمهای سریع آدمها از هر طرف شنیده میشد.
ناگهان یکی از آتشنشانها از داخل خونه بیرون اومد.
و...
مامانم رو همراه خودش آورد.
بدنش بیحرکت بود.
چشمهام گرد شد.
— مامان...
بابام با دیدنش فوراً از جاش بلند شد و به سمتش دوید.
منم پشت سرش راه افتادم.
مامانم رو روی برانکارد گذاشتن.
قد من اونقدر بلند نبود که بتونم صورتش رو ببینم.
روی پنجهی پا ایستادم، اما فقط گوشهای از موهاش رو دیدم.
نگاهم رو به صورت بابام دوختم.
اون با چشمایی پر از ترس و ناباوری به مامانم نگاه میکرد.
یکی از آتشنشانها با عجله گفت:
سریع باشید! باید ببریمش بیمارستان... ضربان قلبش خیلی کنده!
چند نفر از امدادگرها سریع جلو اومدن.
برانکارد رو داخل آمبولانس گذاشتن و درها رو بستن.
و ماشین آمبولانس حرکت کرد...
پدرم با اعصبانیت برگشت
نگاهش مستقیم روی پدر ات ثابت موند.
پدر ات چند قدم اونطرفتر ایستاده بود و به صورت دخترش که بیهوش شده بود آب میریخت
با دیدن بدن بیحرکت دخترم، قلبم برای لحظهای از حرکت ایستاد.
خواستم خودم رو بهش برسونم...
اما هنوز قدمی برنداشته بودم که بابام دستمو گرفت...
منو عقب کشید و خودش به سمت پدر ات رفت
صدایش از شدت خشم میلرزید.
پدر تهیونگ:
— تو باعث شدی این اتفاق بیفته!
مرد رو بهرویش با ناباوری نگاهش کرد.
— تو باعث شدی زنم اینطوری بشه!
صدایش آنقدر بلند بود که تمام خیابون رو پر کرد.
یقهی مرد رو محکم گرفت و او رو به سمت خودش کشید.
— دعا کن... دعا کن بلایی سر زنم نیاد!
چشماش از خشم سرخ شده بود.
— وگرنه قول میدم همهتون رو ب.ک.ش.م
پدر ات با عصبانیت دستش رو کنار زد.
— اتفاقی که برای زنت افتاده تقصیر من نیست!
پدر ات با صدای بلند ادامه داد:
— خودت بودی که تهموندهی سیگارت رو انداختی!
بابام با خشم جواب داد:
— تو هم سیگار داشتی!
بابام با صدایی سردتر گفت:
— پس بهتره ساکت شی.
ازش فاصله گرفت.
— مطمئن باش اگه اتفاقی برای زنم بیفته... کاری میکنم هیچوقت امشب رو فراموش نکنی.
بعد برگشت و به سمت ماشینش رفت.
دست من رو گرفت و همراه خودش کشید.
برای آخرین بار برگشتم.
نگاهم به ات کوچولوم افتاد که توی بغل مادرش بود
اون فقط یه بچه بود...
مثل من.
و من اون لحظه فکر میکردم چند روز دیگه دوباره برمیگردیم به همین خیابون.
به همین خونه.
به همین زندگی.
اما اشتباه میکردم.
بعد از اون شب...
پدرم هیچوقت اجازه نداد دوباره به اونجا برگردم.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
وقتی به بیمارستان رسیدیم، مدت زیادی توی راهرو منتظر موندیم.
بالاخره یکی از دکترها بیرون اومد.
چهرهاش خسته بود.
اما چیزی که گفت، هنوز بعد از سالها یادمه.
پوست صورت همسرتون آسیب دیده
بخشهایی از بدنش هم دچار سوختگی شده.
دکتر گفت اگر شرایطش اجازه بده، میشه برای ترمیم صورتش جراحی انجام داد.
اما برای جراحی...
پول لازم بود.
و بابام اون موقع هیچ پولی نداشت.
حتی یک دلار.
تازه ورشکست شده بود.
همهچیزش رو از دست داده بود.
از نظر اون...
مقصر تمام اتفاقات، خانوادهی ات بودن.
چند هفته گذشت.
مامانم هنوز توی بخش مراقبتهای بیمارستان بود.
من هم توی خونهی مادربزرگم زندگی میکردم.
🌷ادامه دارد...✨
× اگه مادرت توی اون آتشسوزی بوده...
× پس کسی که الان بهت میگه پسرم... کیه؟
تهیونگ برای چند ثانیه چیزی نگفت.
نگاهش رو ازم گرفت و به نقطهای نامعلوم خیره شد.
بعد با صدایی آروم گفت:
— دوست داری مامان واقعیم رو ببینی؟
.
+ پس... مامانت از اون آتشسوزی نجات پیدا کرده؟
— میشه گفت... تقریباً.
نگاهم روی صورتش ثابت موند.
+ تقریباً؟
تهیونگ نفس عمیقی کشید.
و بعد، انگار با باز کردن درِ گذشتهای که سالها ازش فرار کرده بود، چشمهاش رو بست.
— اون روز...
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
| فلشبک به گذشته — از زبان تهیونگ |
صدای گریههای بلند بابام هنوز توی گوشمه.
هیچوقت فکر نمیکردم یه روز ببینم پدرم گریه میکنه.
برای من، دیدن اشکهای اون بدترین اتفاقی بود که میتونست توی زندگیم بیفته.
اما اون شب...
خودش هم نمیتونست جلوی اشکهاش رو بگیره.
اشکهای منم بیاختیار روی صورتم میریخت.
فقط به شعلههایی نگاه میکردم که خونهمون رو بلعیده بودن.
تمام چیزی که توی سرم میچرخید، یه سؤال بود.
مامانم کجاست؟
حالش خوبه؟
زندهست؟
چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که صدای آژیر آمبولانس و فریاد آتشنشانها توی خیابون پیچید.
همهچیز شلوغ شده بود.
نور قرمز و آبی چراغهای آمبولانس روی دیوارهای خیس خیابون میافتاد و صدای قدمهای سریع آدمها از هر طرف شنیده میشد.
ناگهان یکی از آتشنشانها از داخل خونه بیرون اومد.
و...
مامانم رو همراه خودش آورد.
بدنش بیحرکت بود.
چشمهام گرد شد.
— مامان...
بابام با دیدنش فوراً از جاش بلند شد و به سمتش دوید.
منم پشت سرش راه افتادم.
مامانم رو روی برانکارد گذاشتن.
قد من اونقدر بلند نبود که بتونم صورتش رو ببینم.
روی پنجهی پا ایستادم، اما فقط گوشهای از موهاش رو دیدم.
نگاهم رو به صورت بابام دوختم.
اون با چشمایی پر از ترس و ناباوری به مامانم نگاه میکرد.
یکی از آتشنشانها با عجله گفت:
سریع باشید! باید ببریمش بیمارستان... ضربان قلبش خیلی کنده!
چند نفر از امدادگرها سریع جلو اومدن.
برانکارد رو داخل آمبولانس گذاشتن و درها رو بستن.
و ماشین آمبولانس حرکت کرد...
پدرم با اعصبانیت برگشت
نگاهش مستقیم روی پدر ات ثابت موند.
پدر ات چند قدم اونطرفتر ایستاده بود و به صورت دخترش که بیهوش شده بود آب میریخت
با دیدن بدن بیحرکت دخترم، قلبم برای لحظهای از حرکت ایستاد.
خواستم خودم رو بهش برسونم...
اما هنوز قدمی برنداشته بودم که بابام دستمو گرفت...
منو عقب کشید و خودش به سمت پدر ات رفت
صدایش از شدت خشم میلرزید.
پدر تهیونگ:
— تو باعث شدی این اتفاق بیفته!
مرد رو بهرویش با ناباوری نگاهش کرد.
— تو باعث شدی زنم اینطوری بشه!
صدایش آنقدر بلند بود که تمام خیابون رو پر کرد.
یقهی مرد رو محکم گرفت و او رو به سمت خودش کشید.
— دعا کن... دعا کن بلایی سر زنم نیاد!
چشماش از خشم سرخ شده بود.
— وگرنه قول میدم همهتون رو ب.ک.ش.م
پدر ات با عصبانیت دستش رو کنار زد.
— اتفاقی که برای زنت افتاده تقصیر من نیست!
پدر ات با صدای بلند ادامه داد:
— خودت بودی که تهموندهی سیگارت رو انداختی!
بابام با خشم جواب داد:
— تو هم سیگار داشتی!
بابام با صدایی سردتر گفت:
— پس بهتره ساکت شی.
ازش فاصله گرفت.
— مطمئن باش اگه اتفاقی برای زنم بیفته... کاری میکنم هیچوقت امشب رو فراموش نکنی.
بعد برگشت و به سمت ماشینش رفت.
دست من رو گرفت و همراه خودش کشید.
برای آخرین بار برگشتم.
نگاهم به ات کوچولوم افتاد که توی بغل مادرش بود
اون فقط یه بچه بود...
مثل من.
و من اون لحظه فکر میکردم چند روز دیگه دوباره برمیگردیم به همین خیابون.
به همین خونه.
به همین زندگی.
اما اشتباه میکردم.
بعد از اون شب...
پدرم هیچوقت اجازه نداد دوباره به اونجا برگردم.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
وقتی به بیمارستان رسیدیم، مدت زیادی توی راهرو منتظر موندیم.
بالاخره یکی از دکترها بیرون اومد.
چهرهاش خسته بود.
اما چیزی که گفت، هنوز بعد از سالها یادمه.
پوست صورت همسرتون آسیب دیده
بخشهایی از بدنش هم دچار سوختگی شده.
دکتر گفت اگر شرایطش اجازه بده، میشه برای ترمیم صورتش جراحی انجام داد.
اما برای جراحی...
پول لازم بود.
و بابام اون موقع هیچ پولی نداشت.
حتی یک دلار.
تازه ورشکست شده بود.
همهچیزش رو از دست داده بود.
از نظر اون...
مقصر تمام اتفاقات، خانوادهی ات بودن.
چند هفته گذشت.
مامانم هنوز توی بخش مراقبتهای بیمارستان بود.
من هم توی خونهی مادربزرگم زندگی میکردم.
🌷ادامه دارد...✨
- ۴۰.۲k
- ۳۱ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط