آینهی شکستهی تاریخ ایستاده بود ، نه پیامبر بود نه خائن
آینهی شکستهی تاریخ ایستاده بود ، نه پیامبر بود نه خائن ، نه نجاتدهنده بود نه قربانی ؛ فقط انسانی که در میان دو سنگ آسیابِ ایمان و تردید خرد میشد . جمعیت ، نگاهش میکردند انگار بت زندهای باشد که باید خونش را بنوشند تا به رستگاری برسند . او میدانست ، همانهایی که امروز برایش گریه میکنند فردا از مرگش تبرک خواهند ساخت و صلیب را به گردن میآویزند چنان گردنبندی مقدس . تناقض در این بود که هر قطره خونش به جای شستن گناه ، لکهی تازهای بر زمین میپاشید ؛ لکهای که هیچ آبی آن را نمیشست جز خون بعدی .
او خدا را صدا میزد ، اما خدا در گوشهای کز کرده بود ، خسته از اینکه هزارمین بار نمایش قربانیاش را تماشا کند . انگار خدا هم از این نقش کهنه ملول شده بود و سکوت را به فریاد ترجیح داده بود . مسیح میخندید ، اما خندهاش شبیه مرثیهای بیصدا بود ؛ لبخندی که بیشتر از اشک ، آدم را میترساند . او حس میکرد میخها نه در گوشت و استخوانش ، که در وجدانش فرو میروند . هر فریادی که از گلویش بیرون میآمد ، در همان هوا میپوسید و به جای آسمان ، در گوش مردم فرو میرفت تا با آن برای خودشان قصهی قدیسی تازه بسازند .
با خودت میپنداشت اگر من فرزند خدا هستم ، چرا باید مثل حیوانی قربانی شوم ؟ و اگر نیستم ، چرا اینهمه چشم به من دوختهاند؟ در این پرسشها غرق بود که فهمید صلیب ، فقط چوبی نبود که بدنش را سوراخ میکرد ، بلکه استعارهای بود از وزن هر امیدی که بشر بر دوش یک تن میاندازد . او میدانست پس از مرگش ، قرنها جنگ ، خون ، شمع و دعا از نامش زاده خواهد شد ، و همین آگاهی ، دردناکتر از هر زخم بود .
او خدا را صدا میزد ، اما خدا در گوشهای کز کرده بود ، خسته از اینکه هزارمین بار نمایش قربانیاش را تماشا کند . انگار خدا هم از این نقش کهنه ملول شده بود و سکوت را به فریاد ترجیح داده بود . مسیح میخندید ، اما خندهاش شبیه مرثیهای بیصدا بود ؛ لبخندی که بیشتر از اشک ، آدم را میترساند . او حس میکرد میخها نه در گوشت و استخوانش ، که در وجدانش فرو میروند . هر فریادی که از گلویش بیرون میآمد ، در همان هوا میپوسید و به جای آسمان ، در گوش مردم فرو میرفت تا با آن برای خودشان قصهی قدیسی تازه بسازند .
با خودت میپنداشت اگر من فرزند خدا هستم ، چرا باید مثل حیوانی قربانی شوم ؟ و اگر نیستم ، چرا اینهمه چشم به من دوختهاند؟ در این پرسشها غرق بود که فهمید صلیب ، فقط چوبی نبود که بدنش را سوراخ میکرد ، بلکه استعارهای بود از وزن هر امیدی که بشر بر دوش یک تن میاندازد . او میدانست پس از مرگش ، قرنها جنگ ، خون ، شمع و دعا از نامش زاده خواهد شد ، و همین آگاهی ، دردناکتر از هر زخم بود .
- ۱۲۵.۷k
- ۱۴ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴۲۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط