P60

P60
اتاق توی سکوت شب فرو رفته بود.
فقط چراغ‌های کوچیک دیوار روشن بودن و نور زرد و ضعیفشون گوشه‌های اتاق رو روشن می‌کرد، پرده‌ها کامل کشیده شده بودن و از پشت شیشه فقط تاریکی دیده می‌شد، جی‌یون روی تخت دو نفره خوابیده بود.
البته اگر می‌شد اسمش رو خواب گذاشت.
هیچ‌کس نمی‌فهمید جی‌یون واقعاً کی خوابش می‌بره و کی فقط چشم‌هاشو می‌بنده. سال‌ها زندگی توی این دنیا بهش یاد داده بود حتی موقع خواب هم بخشی از ذهنش بیدار بمونه.
بالاخره... اون مادرخوانده‌ی کره بود، زنی که آدم‌های زیادی آرزو داشتن یک شب بدون محافظ و اسلحه پیداش کنن.
پس طبیعی بود که حتی توی خواب هم نتونه کاملاً خودش رو رها کنه.
اما امشب...
ذهنش برای چند ساعت هم که شده، همه‌ی دیوارهاشو پایین آورده بود.
نفس‌هاش کم‌کم سنگین شده بود، صدای خیلی خفیفی از بین لب‌هاش بیرون می‌اومد، یه ناله‌ی کوتاه.... بعد یکی دیگه....
ابروهاش توی خواب درهم رفت انگار داشت از چیزی فرار می‌کرد.
تصاویر یکی‌یکی از جلوی چشم‌هاش رد می‌شدن.
پدرش... دست‌های سنگینش...
صدای فریاد مادرش...
پله‌ها...
خون...
بعد خودش...
یه بچه‌ی شش ساله که بالای سر زنی ایستاده بود که دیگه نفس نمی‌کشید...
تصویر عوض شد...
حیواناتی که زمانی از سر خشم کشته بود...
بعد پدرش...
چاقویی که تا دسته توی قلبش فرو کرده بود...
بعد آدم‌هایی که طی سال‌ها به خاطر جنگ‌ها، معامله‌ها و تصمیم‌های خودش مرده بودن...
چهره‌هایی که حتی اسم بعضی‌هاشون رو هم یادش نمی‌اومد...
بعد...
چه‌رین...
وان حموم...
آب، خون...
و بعد جونگ‌کوک... تصویری که روی تخت بیمارستان بیهوش بود...
بعدش تصویر زمین سرده زیر زمین...
خون....
بدن بی‌حرکتش....
جی‌یون با وحشت چشم‌هاشو باز کرد و با شدت نشست
نفسش بالا نمی‌اومد، چند ثانیه فقط خیره موند.
قلبش اون‌قدر محکم می‌زد که انگار می‌خواست از قفسه‌ی سینه‌ش بیرون بزنه، پیشونیش خیس عرق شده بود دستش رو روی سینه‌ش گذاشت و چند نفس عمیق کشید.
یکی...
دو تا...
سه تا...
آروم باش، فقط خواب بود، فقط یه کابوس لعنتی بو...
سکوت ذهنشو فرا گرفت... ولی اون کابوس... قرار بود به واقعیت تبدیل بشه...
دست‌هاشو روی صورتش کشید و بعد انگشت‌هاشو بین موهاش فرو برد، چند ثانیه همون‌طور موند، تا وقتی که حس کرد چیزی توی اتاق تغییر کرده، سرش رو بالا آورد، قامت کسی رو دید که توی چهارچوب در ایستاده بود، جی‌یون هنوز درست بیدار نشده بود، چشم‌هاش رو کمی جمع کرد کوک بود...
جی‌یون: بیدارت کردم، کوک؟
جوابی نیومد، فقط نگاهش می‌کرد، جی‌یون چند لحظه منتظر موند.
بعد با صدای گرفته و خواب‌آلود گفت:
جی‌یون: معذرت می‌خوام... یه کابوس بد دیدم. حتماً صدام بلند بوده.
باز هم هیچ جوابی، این بار جی‌یون مستقیم نگاهش کرد.
جی‌یون: می‌تونی بری بخوابی. خوبم، کوک.
لبخند خیلی کمرنگی زد.
جی‌یون: چرا این‌جوری ماتت بر...
چشمش افتاد به چیزی که توی دست مرد بود، یک کیف مشکی، کیف خودش، لبخند از صورتش محو شد، چند بار پلک زد، حس عجیبی از پشت گردنش پایین رفت.
سرما... یه سرمای ناگهانی و نامفهوم...
چشم‌هاشو دوباره بست و باز کرد،این بار دقیق‌تر نگاه کرد، صدا از روبه‌رو اومد، آرام، آشنا.
تهیونگ: حتماً روز سختی بوده برات...
جی‌یون برای چند لحظه تکون نخورد، تهیونگ قدمی جلو اومد.
تهیونگ: انقدر خسته‌ای که دیگه مثل قبل تو اوج خواب هم هوشیار نیستی(مکث کوتاهی کرد) یا شاید...
(لبخند محوی گوشه‌ی لبش نشست)یکی تمام حواستو پرت کرده؟
جی‌یون آهسته نفسش رو بیرون داد.
حالا دیگه فهمیده بود، تمام این مدت...جونگ‌کوک نبود، تهیونگ بود، با دستش صورتش رو لمس کرد و بعد دوباره انگشت‌هاشو بین موهاش کشید.
جی‌یون: تهیونگ...
تهیونگ چیزی نگفت، آروم جلو اومد، کیف رو روی مبل کنار پنجره گذاشت و بعد رفت سمت پاتختی، پارچ آب رو برداشت، لیوانی پر کرد و برگشت سمت تخت، لیوان رو سمت جی‌یون گرفت.
تهیونگ: بخور.
جی‌یون چند ثانیه به لیوان نگاه کرد، بعد گرفتش.
یک جرعه خورد، تهیونگ کنار تخت نشست، نه خیلی نزدیک، نه خیلی دور، همون فاصله‌ای که سال‌ها بینشون طبیعی شده بود. نگاهش هنوز روی صورت جی‌یون بود.
تهیونگ: کابوس‌هات...(مکث کرد)الان درباره‌ی کی و چیه؟
تنها کسی که بعد چه رین میدونست جی یون کابوس میبینه تهیونگ بود...
جی‌یون لیوان رو روی پاتختی گذاشت، دستش رو بالا آورد و شقیقه‌ش رو ماساژ داد.
جی‌یون: دیگه درباره‌ی ی ادم مشخص نیست درباره همس و در اخر درباره ترس از دست دادنه...