پارت: ۷
پارت: ۷
هوا کمکم تاریک شده بود و دانشآموزها بعد از یک روز پر از مسابقه و خنده، در محوطه اردو دور هم جمع شده بودند.
صدای خنده از هر طرف شنیده میشد. بعضیها مشغول خوردن خوراکی بودند، بعضیها عکس میگرفتند و دویون هم طبق معمول سعی داشت توجه همه را به خودش جلب کند.
دویون با یک بسته چیپس در دست، وسط جمع ایستاد و گفت:
«خب دوستان! امشب قراره یک برنامه تاریخی داشته باشیم!»
ووجین پرسید:
«چه برنامهای؟»
دویون با هیجان گفت:
«بازی حقیقت یا جرئت!»
هارین دستش را بالا برد.
«من موافقم!»
سویون که روی صندلی نشسته بود و مشغول خوردن بود، گفت:
«منم موافقم، به شرطی که کسی جرئت نکنه خوراکیهام رو ازم بگیره.»
جیهون که روبهرویش نشسته بود، گفت:
«فکر کنم باید برای خوراکیهات نگهبان استخدام کنیم.»
سویون یک چیپس به سمتش گرفت.
«میخوای؟»
جیهون با تعجب نگاه کرد.
«این دیگه چیه؟»
«چیپسه! تا حالا ندیدی؟»
«نه، منظورم اینه که داری به من میدی؟»
سویون شانه بالا انداخت.
«اگه نمیخوای، بده به یکی دیگه.»
جیهون چیپس را گرفت.
«ممنون.»
دویون که این صحنه را دیده بود، با صدای بلند گفت:
«بچههااا! شاهد باشید! سویون به جیهون خوراکی داد! این اتفاق باید تو تاریخ مدرسه ثبت بشه!»
سویون چیپس دیگری به سمتش پرت کرد.
«دویون، یک دقیقه ساکت میشی؟!»
دویون پشت ووجین پناه گرفت.
«من فقط دارم حقیقت رو میگم!»
همه خندیدند.
---
چند دقیقه بعد، بازی شروع شد.
بطری چرخید و روی سویون ایستاد.
دویون با لبخندی شیطنتآمیز گفت:
«سویون! حقیقت یا جرئت؟»
سویون با اعتمادبهنفس جواب داد:
«جرئت!»
هارین دستش را روی دهانش گذاشت و خندید.
«وای، این یکی رو خودش انتخاب کرد!»
دویون چند لحظه فکر کرد و بعد گفت:
«باید بری از یکی از معلمها بپرسی که آیا اونم تو دوران مدرسه عاشق شده بوده یا نه!»
سویون با وحشت گفت:
«چی؟! از کدوم معلم؟!»
«آقای کیم!»
سویون بلند شد.
«باشه! ولی اگه اخراج شدم، تقصیر توئه!»
چند دقیقه بعد، همه از دور دیدند که سویون با جدیت جلوی معلم ایستاده و سؤالش را میپرسد.
معلم چند ثانیه سکوت کرد و بعد خندید.
«این سؤال رو دویون بهت داده، مگه نه؟»
سویون با خجالت گفت:
«بله، آقا...»
وقتی برگشت، همه از خنده روی زمین افتاده بودند.
سویون با اخم گفت:
«همتون یه روز به دست من گرفتار میشین!»
---
بعد از چند دور بازی، کمکم جمع خلوتتر شد.
هارین و مینجی برای گرفتن عکس به سمت محوطه درختها رفتند. دویون و ووجین هم مشغول بحث درباره مسابقه فردا شدند.
سویون از جایش بلند شد.
«من میرم یکم هوا بخورم.»
هارین گفت:
«زیاد دور نشو!»
«باشه!»
سویون به سمت نیمکت کنار محوطه رفت و نشست.
آسمان پر از ستاره بود.
چند لحظه به آسمان نگاه کرد و لبخند زد.
«چه شب قشنگی...»
صدایی از پشت سرش آمد.
«بالاخره پنج دقیقه ساکت شدی.»
سویون برگشت.
جیهون بود.
«تو چرا همهجا پیدات میشه؟»
جیهون روی نیمکت، با فاصلهای مناسب از او نشست.
«این اردوئه. همهجا ممکنه همدیگه رو ببینیم.»
سویون خندید.
«راست میگی.»
چند لحظه سکوت کردند.
جیهون به آسمان نگاه کرد.
«از اردو خوشت اومده؟»
سویون گفت:
«خیلی! فقط فکر نمیکردم مجبور بشم با تو همگروه بشم.»
جیهون خندید.
«منم همین فکر رو میکردم.»
سویون با آرنج آرام به او زد.
«باز شروع کردی!»
جیهون لبخندش را جمع کرد.
«باشه، باشه.»
بعد از چند لحظه، سویون پرسید:
«تو همیشه اینقدر آرومی؟»
«نه.»
«پس چرا جلوی ما اینقدر خونسردی؟»
جیهون کمی فکر کرد.
«شاید چون اگه مثل دویون رفتار کنم، همه از دستم فرار میکنن.»
سویون خندید.
«این حرفت کاملاً منطقیه.»
جیهون به او نگاه کرد.
«تو هم همیشه اینقدر پرحرفی؟»
سویون لبخند زد.
«آره. تازه امروز کم حرف زدم.»
جیهون خندید.
«پس خدا به دوستات صبر بده.»
سویون با خنده گفت:
«به تو هم همینطور!»
برای ادامه فالو کن💜
هوا کمکم تاریک شده بود و دانشآموزها بعد از یک روز پر از مسابقه و خنده، در محوطه اردو دور هم جمع شده بودند.
صدای خنده از هر طرف شنیده میشد. بعضیها مشغول خوردن خوراکی بودند، بعضیها عکس میگرفتند و دویون هم طبق معمول سعی داشت توجه همه را به خودش جلب کند.
دویون با یک بسته چیپس در دست، وسط جمع ایستاد و گفت:
«خب دوستان! امشب قراره یک برنامه تاریخی داشته باشیم!»
ووجین پرسید:
«چه برنامهای؟»
دویون با هیجان گفت:
«بازی حقیقت یا جرئت!»
هارین دستش را بالا برد.
«من موافقم!»
سویون که روی صندلی نشسته بود و مشغول خوردن بود، گفت:
«منم موافقم، به شرطی که کسی جرئت نکنه خوراکیهام رو ازم بگیره.»
جیهون که روبهرویش نشسته بود، گفت:
«فکر کنم باید برای خوراکیهات نگهبان استخدام کنیم.»
سویون یک چیپس به سمتش گرفت.
«میخوای؟»
جیهون با تعجب نگاه کرد.
«این دیگه چیه؟»
«چیپسه! تا حالا ندیدی؟»
«نه، منظورم اینه که داری به من میدی؟»
سویون شانه بالا انداخت.
«اگه نمیخوای، بده به یکی دیگه.»
جیهون چیپس را گرفت.
«ممنون.»
دویون که این صحنه را دیده بود، با صدای بلند گفت:
«بچههااا! شاهد باشید! سویون به جیهون خوراکی داد! این اتفاق باید تو تاریخ مدرسه ثبت بشه!»
سویون چیپس دیگری به سمتش پرت کرد.
«دویون، یک دقیقه ساکت میشی؟!»
دویون پشت ووجین پناه گرفت.
«من فقط دارم حقیقت رو میگم!»
همه خندیدند.
---
چند دقیقه بعد، بازی شروع شد.
بطری چرخید و روی سویون ایستاد.
دویون با لبخندی شیطنتآمیز گفت:
«سویون! حقیقت یا جرئت؟»
سویون با اعتمادبهنفس جواب داد:
«جرئت!»
هارین دستش را روی دهانش گذاشت و خندید.
«وای، این یکی رو خودش انتخاب کرد!»
دویون چند لحظه فکر کرد و بعد گفت:
«باید بری از یکی از معلمها بپرسی که آیا اونم تو دوران مدرسه عاشق شده بوده یا نه!»
سویون با وحشت گفت:
«چی؟! از کدوم معلم؟!»
«آقای کیم!»
سویون بلند شد.
«باشه! ولی اگه اخراج شدم، تقصیر توئه!»
چند دقیقه بعد، همه از دور دیدند که سویون با جدیت جلوی معلم ایستاده و سؤالش را میپرسد.
معلم چند ثانیه سکوت کرد و بعد خندید.
«این سؤال رو دویون بهت داده، مگه نه؟»
سویون با خجالت گفت:
«بله، آقا...»
وقتی برگشت، همه از خنده روی زمین افتاده بودند.
سویون با اخم گفت:
«همتون یه روز به دست من گرفتار میشین!»
---
بعد از چند دور بازی، کمکم جمع خلوتتر شد.
هارین و مینجی برای گرفتن عکس به سمت محوطه درختها رفتند. دویون و ووجین هم مشغول بحث درباره مسابقه فردا شدند.
سویون از جایش بلند شد.
«من میرم یکم هوا بخورم.»
هارین گفت:
«زیاد دور نشو!»
«باشه!»
سویون به سمت نیمکت کنار محوطه رفت و نشست.
آسمان پر از ستاره بود.
چند لحظه به آسمان نگاه کرد و لبخند زد.
«چه شب قشنگی...»
صدایی از پشت سرش آمد.
«بالاخره پنج دقیقه ساکت شدی.»
سویون برگشت.
جیهون بود.
«تو چرا همهجا پیدات میشه؟»
جیهون روی نیمکت، با فاصلهای مناسب از او نشست.
«این اردوئه. همهجا ممکنه همدیگه رو ببینیم.»
سویون خندید.
«راست میگی.»
چند لحظه سکوت کردند.
جیهون به آسمان نگاه کرد.
«از اردو خوشت اومده؟»
سویون گفت:
«خیلی! فقط فکر نمیکردم مجبور بشم با تو همگروه بشم.»
جیهون خندید.
«منم همین فکر رو میکردم.»
سویون با آرنج آرام به او زد.
«باز شروع کردی!»
جیهون لبخندش را جمع کرد.
«باشه، باشه.»
بعد از چند لحظه، سویون پرسید:
«تو همیشه اینقدر آرومی؟»
«نه.»
«پس چرا جلوی ما اینقدر خونسردی؟»
جیهون کمی فکر کرد.
«شاید چون اگه مثل دویون رفتار کنم، همه از دستم فرار میکنن.»
سویون خندید.
«این حرفت کاملاً منطقیه.»
جیهون به او نگاه کرد.
«تو هم همیشه اینقدر پرحرفی؟»
سویون لبخند زد.
«آره. تازه امروز کم حرف زدم.»
جیهون خندید.
«پس خدا به دوستات صبر بده.»
سویون با خنده گفت:
«به تو هم همینطور!»
برای ادامه فالو کن💜
- ۳۳۸
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط