✨On the way to liberation{ part ۱۲۳ }🌷
✨On the way to liberation{ part ۱۲۳ }🌷
ویو یک ساعت بعد:
× یک ساعت بود که توی راه بودیم...
حوصلهم سر رفته بود و جز نگاه کردن به بیرون ماشین کار دیگهای نداشتم.
هر چند دقیقه یه بار نگاهم رو از پنجره میگرفتم و به تهیونگ که پشت فرمون بود نگاه میکردم.
آخرش دیگه نتونستم تحمل کنم و با نگاه شاکی بهش خیره شدم
× من خسته شدم... کی میرسیم؟
تهیونگ بدون اینکه نگاهش رو از جاده بگیره، جواب داد:
-من پشت فرمونم، بعد تو خسته شدی؟!
با اخم نگاش کردم.
× سوالمو جواب بده.
تهیونگ خندهی کوتاهی کرد.
— چشم خانم کیم... نزدیکیم.
× یعنی الان میرسیم؟
این بار یه نگاه کوتاه بهم انداخت و بدون اینکه چیزی بگه، ماشین رو کنار خیابون پارک کرد.
بعد ماشین رو خاموش کرد و گفت:
-رسیدیم... پیاده شو.
× نگاهی به اطراف انداختم، ولی از داخل ماشین با شیشههای کاملاً دودی چیزی درست و حسابی دیده نمیشد.
در رو باز کردم و پیاده شدم.
چند قدم برداشتم و کنار تهیونگ ایستادم.
نگاهم رو بالا آوردم تا بتونم محیط اطرافم رو واضحتر ببینم.
اما همین که منظرهی روبهروم رو دیدم، یه حس آشنا توی دلم نشست.
اینجا رو قبلاً دیده بودم...
مطمئن بودم.
ولی هرچی بیشتر فکر میکردم، یادم نمیاومد کی اینجا اومده بودم یا اصلاً برای چی.
هنوز داشتم به اطراف نگاه میکردم که دستم توسط تهیونگ گرفته شد.
نگاهم رو از محیط گرفتم و بهش دادم.
تهیونگ کمی نزدیکتر شد و با لحن آرومی گفت:
- عزیزم... یه خواهشی ازت دارم.
منتظر نگاهش کردم.
- اگه مامانم ماسکش رو زد پایین، سعی کن وانمود کنی چیز بدی ندیدی، باشه؟
چند لحظه نگاش کردم.
× باشه.
تهیونگ لبخند کوچیکی زد و بوسهای روی سرم گذاشت.
بعد دستم رو محکمتر گرفت.
-بیا بریم.
با هم از خیابون نسبتاً شلوغ رد شدیم.
نگاهم همچنان به روبهرو بود و سعی میکردم اون حس آشنا رو پیدا کنم.
چند قدم دیگه که رفتیم، جلوی یه مغازه ایستادیم.
همین که تابلوی مغازه رو دیدم، چشمهام گرد شد.
× این همون مغازهست...
یه قدم جلوتر رفتم.
× همون مغازهای که قبلاً برای خرید یه قوطی آب اومده بودم...
چشمم به در مغازه افتاد.
× یعنی مامانش همون خانمه؟ همونی که...
هنوز جملهم توی ذهنم کامل نشده بود که در مغازه باز شد و نورهای رنگی داخل مغازه روی سقف و شیشهها افتاد.
همون لحظه مطمئن شدم درست حدس زدم.
خودش بود.
همون زنی که اون روز دیده بودم.
با روشن شدن نور محوطه.. زنی که نگاهش به قفسه ها بود ...به سمتون برگشت
زن وقتی ما رو دید، اول نگاهش روی تهیونگ ثابت موند.
بعد نگاهش پایین اومد و روی دستهای گرهخوردهی من و تهیونگ قرار گرفت.
منتظر بودم حداقل یه واکنش از خودش نشون بده.
تعجب کنه... یا شایدم بگه این دختر کیه
اما هیچکدوم اتفاق نیفتاد.
گویا که از قبل همهچیز رو میدونست.
تهیونگ دستم رو گرفت و آروم منو به سمت میز کشید.
چند قدم جلوتر رفتیم.
نگاهم همچنان روی اون زن بود.
زن با دیدن من، دستهاش رو بالا آورد و شروع کرد به انجام دادن زبان اشاره.
همون حرکتهای آشنا...
همون زبانی که سالها قبل یاد گرفته بودم.
با دقت به دستهاش نگاه کردم.
تهیونگ که متوجه شده بود حواسم کاملاً به حرکاتشه، سرش رو کمی به سمتم کج کرد.
- اون گفت...
چند لحظه مکث کرد.
× «سلام عزیزانم، خوش اومدید.»
برای لحظه ای تعجب کرد..
- تو هنوز یادته...؟
× میشه گفت تقریباً...
همین که این جمله رو گفتم، ذهنم رفت سمت یه خاطرهی قدیمی.
خاطرهای که سالها ازش گذشته بود...
اما بعضی چیزا هیچ وقت کامل فراموش نمیشن..
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
فلشبک به گذشته:
هوا خنک بود، اما دختر کوچولو توی آغوش پسر چیزی از سردی هوا حس نمیکرد.
چند لحظه بعد سرش رو بالا آورد.
× ته ته...
پسر نگاهشو به دختر کوچولو داد
-جانم؟
دختر با کنجکاوی گفت:
× تو زبان اشاره بلدی؟
— زبان اشاره؟!
دختر سرش رو تکون داد.
× آره.
پسر با کنجکاوی پرسید:
— نه... تا حالا در موردش چیزی نشنیدم.
دختر با ذوق شروع کرد به توضیح دادن:
× مامانم میگفت وقتی کسی ناشنوا باشه و نتونه حرف بقیه رو بشنوه، از زبان اشاره استفاده میکنه.
- تو بلدی؟
دختر لبخند زد.
× آره! میخوای بهت یاد بدم؟
پسر بدون معطلی گفت:
— معلومه!
دختر با خوشحالی دستهاش رو بالا آورد.
× پس نگاه کن...
🌷ادامه دارد ...✨
حمایت یادتون نره تنکیو بای بای ⭐✨
ویو یک ساعت بعد:
× یک ساعت بود که توی راه بودیم...
حوصلهم سر رفته بود و جز نگاه کردن به بیرون ماشین کار دیگهای نداشتم.
هر چند دقیقه یه بار نگاهم رو از پنجره میگرفتم و به تهیونگ که پشت فرمون بود نگاه میکردم.
آخرش دیگه نتونستم تحمل کنم و با نگاه شاکی بهش خیره شدم
× من خسته شدم... کی میرسیم؟
تهیونگ بدون اینکه نگاهش رو از جاده بگیره، جواب داد:
-من پشت فرمونم، بعد تو خسته شدی؟!
با اخم نگاش کردم.
× سوالمو جواب بده.
تهیونگ خندهی کوتاهی کرد.
— چشم خانم کیم... نزدیکیم.
× یعنی الان میرسیم؟
این بار یه نگاه کوتاه بهم انداخت و بدون اینکه چیزی بگه، ماشین رو کنار خیابون پارک کرد.
بعد ماشین رو خاموش کرد و گفت:
-رسیدیم... پیاده شو.
× نگاهی به اطراف انداختم، ولی از داخل ماشین با شیشههای کاملاً دودی چیزی درست و حسابی دیده نمیشد.
در رو باز کردم و پیاده شدم.
چند قدم برداشتم و کنار تهیونگ ایستادم.
نگاهم رو بالا آوردم تا بتونم محیط اطرافم رو واضحتر ببینم.
اما همین که منظرهی روبهروم رو دیدم، یه حس آشنا توی دلم نشست.
اینجا رو قبلاً دیده بودم...
مطمئن بودم.
ولی هرچی بیشتر فکر میکردم، یادم نمیاومد کی اینجا اومده بودم یا اصلاً برای چی.
هنوز داشتم به اطراف نگاه میکردم که دستم توسط تهیونگ گرفته شد.
نگاهم رو از محیط گرفتم و بهش دادم.
تهیونگ کمی نزدیکتر شد و با لحن آرومی گفت:
- عزیزم... یه خواهشی ازت دارم.
منتظر نگاهش کردم.
- اگه مامانم ماسکش رو زد پایین، سعی کن وانمود کنی چیز بدی ندیدی، باشه؟
چند لحظه نگاش کردم.
× باشه.
تهیونگ لبخند کوچیکی زد و بوسهای روی سرم گذاشت.
بعد دستم رو محکمتر گرفت.
-بیا بریم.
با هم از خیابون نسبتاً شلوغ رد شدیم.
نگاهم همچنان به روبهرو بود و سعی میکردم اون حس آشنا رو پیدا کنم.
چند قدم دیگه که رفتیم، جلوی یه مغازه ایستادیم.
همین که تابلوی مغازه رو دیدم، چشمهام گرد شد.
× این همون مغازهست...
یه قدم جلوتر رفتم.
× همون مغازهای که قبلاً برای خرید یه قوطی آب اومده بودم...
چشمم به در مغازه افتاد.
× یعنی مامانش همون خانمه؟ همونی که...
هنوز جملهم توی ذهنم کامل نشده بود که در مغازه باز شد و نورهای رنگی داخل مغازه روی سقف و شیشهها افتاد.
همون لحظه مطمئن شدم درست حدس زدم.
خودش بود.
همون زنی که اون روز دیده بودم.
با روشن شدن نور محوطه.. زنی که نگاهش به قفسه ها بود ...به سمتون برگشت
زن وقتی ما رو دید، اول نگاهش روی تهیونگ ثابت موند.
بعد نگاهش پایین اومد و روی دستهای گرهخوردهی من و تهیونگ قرار گرفت.
منتظر بودم حداقل یه واکنش از خودش نشون بده.
تعجب کنه... یا شایدم بگه این دختر کیه
اما هیچکدوم اتفاق نیفتاد.
گویا که از قبل همهچیز رو میدونست.
تهیونگ دستم رو گرفت و آروم منو به سمت میز کشید.
چند قدم جلوتر رفتیم.
نگاهم همچنان روی اون زن بود.
زن با دیدن من، دستهاش رو بالا آورد و شروع کرد به انجام دادن زبان اشاره.
همون حرکتهای آشنا...
همون زبانی که سالها قبل یاد گرفته بودم.
با دقت به دستهاش نگاه کردم.
تهیونگ که متوجه شده بود حواسم کاملاً به حرکاتشه، سرش رو کمی به سمتم کج کرد.
- اون گفت...
چند لحظه مکث کرد.
× «سلام عزیزانم، خوش اومدید.»
برای لحظه ای تعجب کرد..
- تو هنوز یادته...؟
× میشه گفت تقریباً...
همین که این جمله رو گفتم، ذهنم رفت سمت یه خاطرهی قدیمی.
خاطرهای که سالها ازش گذشته بود...
اما بعضی چیزا هیچ وقت کامل فراموش نمیشن..
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
فلشبک به گذشته:
هوا خنک بود، اما دختر کوچولو توی آغوش پسر چیزی از سردی هوا حس نمیکرد.
چند لحظه بعد سرش رو بالا آورد.
× ته ته...
پسر نگاهشو به دختر کوچولو داد
-جانم؟
دختر با کنجکاوی گفت:
× تو زبان اشاره بلدی؟
— زبان اشاره؟!
دختر سرش رو تکون داد.
× آره.
پسر با کنجکاوی پرسید:
— نه... تا حالا در موردش چیزی نشنیدم.
دختر با ذوق شروع کرد به توضیح دادن:
× مامانم میگفت وقتی کسی ناشنوا باشه و نتونه حرف بقیه رو بشنوه، از زبان اشاره استفاده میکنه.
- تو بلدی؟
دختر لبخند زد.
× آره! میخوای بهت یاد بدم؟
پسر بدون معطلی گفت:
— معلومه!
دختر با خوشحالی دستهاش رو بالا آورد.
× پس نگاه کن...
🌷ادامه دارد ...✨
حمایت یادتون نره تنکیو بای بای ⭐✨
- ۲۸.۲k
- ۰۴ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط