ما بر خرابه نشيني عادت داريم.

ما بر خرابه نشيني عادت داريم.

اصلا ما براي خرابه هايمان،

هزاران روضه داريم.

خرابه اي به خرابه هايمان،

داغي به داغمان،

و روضه اي بر روضه هايمان افزوده شد.

اين بار من نبودم كه ميخواندم،

با هر قدم ،
صداي نوحه و روضه خواني مادراني بود كه بدنبال كودكانشان بودند.

اما انگار صدايي جا مانده بود،

بدني جا مانده بود،

كودكي ، جا مانده بود.

انگار مادري برای خوابیدنِ کودکش لالایی می‌خواند.

كودكي كه هرگز به خانه برنگشت.

قدم زدم،

همصدا شدم،

خواندم...

براي کودکانی که قرار بود
فردای این سرزمین را بسازند،
و امروز،
جای خنده‌هایشان
صدای گریه‌ی مادرانشان مانده است.

خواندم...

از روياهاي كوچكي كه زير آوارهاي بزرگي،
دفن شدند.

خواندم...

از بدن هاي بي جانشان،

از كتاب هاي خوني،

از كلاس هاي خالي.

و ما...
فراموش نمی‌کنیم،

نه مادرانی را که داغدار شدند،
نه کودکانی را که فرصت بزرگ شدن پیدا نکردند،
نه این اشک‌ها…
نه این غم سنگین را…

هر اشک،
یک شاهد است.

هر داغ،
یک عهد.

و هر کودک،

يك دليل.

این قصه،
اینجا تمام نمی‌شود.

ما می‌مانیم.
یادشان را زنده نگه می‌داریم.
و روزی،
حساب این همه درد را
خواهیم گرفت.

برای مادران داغدار…
برای کودکان بی‌گناه…
برای ایران…

انتقام می‌گیریم.

نه از روی خشم…
از روی عهد.

آمين

بياد تمام كودكان شهيد كشورم.

#مدرسه_شجره_طيبه_ميناب
#ماكان_نصيري_شهيد_مفقودالأثر_ميناب💔🥀
#سامين_عابدي