part 34
part 34
صبح، شورشیها عقب نشستند. جیمین با سربازهای وفادار، دروازههای شهر رو پس گرفته بود. وقتی به قصر برگشت، لباسش پر از دود و خون بود. موهاش به هم ریخته و چشمانش سرخ.
وارد اتاق داروها شد. مارال کنار تخت سوهو خوابش برده بود. دستش هنوز توی دست سوهو بود. جیمین ایستاد. به دستهایشان نگاه کرد. صورتش هیچ احساسی نداشت، اما مشتش آرام قفل شد.
سوهو چشم باز کرد. برادرش را دید. لبخند زد. یک لبخند واقعی و خسته. «برگشتی.»
جیمین به تخت نزدیک شد. «شورشیها رو متوقف کردم. لرد وینستون فرار کرد.» مکث کرد. «تو... حالت خوبه؟»
سوهو سرش را تکان داد. «مارال... مارال نذاشت بمیرم.»
جیمین به مارال نگاه کرد. «میدونم.»
سکوت. سنگین. مارال توی خواب، دستش را توی دست سوهو محکمتر کرد. جیمین عقب رفت. به دیوار تکیه داد. «سوهو... چرا همه چیز رو خراب میکنی؟»
سوهو نگاهش کرد. «چی؟»
«تو پدرمون رو کشتی. تخت رو گرفتی. مارال رو مجبور به ازدواج کردی. ولی...» جیمین صداش لرزید. «...ولی تو زخمی شدی. و مارال موند. با تو.»
سوهو به سقف نگاه کرد. «میدونی چرا موند؟ چون اگه میمردم، تو نمیتونستی ثابت کنی من پدرمون رو کشتم. و شورشیها همه چیز رو به تو نسبت میدادن.» به جیمین نگاه کرد. «اون موند تا تو رو نجات بده. نه من.»
جیمین نفس عمیقی کشید. «پس چرا دستش توی دستته؟»
سوهو جوابی نداشت.
مارال توی خواب، آرام زمزمه کرد: «سوهو...»
جیمین چشمانش را بست. برگشت. به سمت در رفت. قبل از خروج، گفت: «من نمیبخشم. ولی فعلاً... آتشبس. تا وقتی که سلستیا امن بشه.»
و رفت.
👑💛
شرط
لایک ۱۳
بازنشر ۴
فالو ۳
صبح، شورشیها عقب نشستند. جیمین با سربازهای وفادار، دروازههای شهر رو پس گرفته بود. وقتی به قصر برگشت، لباسش پر از دود و خون بود. موهاش به هم ریخته و چشمانش سرخ.
وارد اتاق داروها شد. مارال کنار تخت سوهو خوابش برده بود. دستش هنوز توی دست سوهو بود. جیمین ایستاد. به دستهایشان نگاه کرد. صورتش هیچ احساسی نداشت، اما مشتش آرام قفل شد.
سوهو چشم باز کرد. برادرش را دید. لبخند زد. یک لبخند واقعی و خسته. «برگشتی.»
جیمین به تخت نزدیک شد. «شورشیها رو متوقف کردم. لرد وینستون فرار کرد.» مکث کرد. «تو... حالت خوبه؟»
سوهو سرش را تکان داد. «مارال... مارال نذاشت بمیرم.»
جیمین به مارال نگاه کرد. «میدونم.»
سکوت. سنگین. مارال توی خواب، دستش را توی دست سوهو محکمتر کرد. جیمین عقب رفت. به دیوار تکیه داد. «سوهو... چرا همه چیز رو خراب میکنی؟»
سوهو نگاهش کرد. «چی؟»
«تو پدرمون رو کشتی. تخت رو گرفتی. مارال رو مجبور به ازدواج کردی. ولی...» جیمین صداش لرزید. «...ولی تو زخمی شدی. و مارال موند. با تو.»
سوهو به سقف نگاه کرد. «میدونی چرا موند؟ چون اگه میمردم، تو نمیتونستی ثابت کنی من پدرمون رو کشتم. و شورشیها همه چیز رو به تو نسبت میدادن.» به جیمین نگاه کرد. «اون موند تا تو رو نجات بده. نه من.»
جیمین نفس عمیقی کشید. «پس چرا دستش توی دستته؟»
سوهو جوابی نداشت.
مارال توی خواب، آرام زمزمه کرد: «سوهو...»
جیمین چشمانش را بست. برگشت. به سمت در رفت. قبل از خروج، گفت: «من نمیبخشم. ولی فعلاً... آتشبس. تا وقتی که سلستیا امن بشه.»
و رفت.
👑💛
شرط
لایک ۱۳
بازنشر ۴
فالو ۳
- ۱۰۶
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط