فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
p103
کتش رو درآورده بود و آستینهای پیراهنش کمی بالا زده شده بود.
چهرهاش خسته به نظر میرسید، ولی هنوز همون جذبهی همیشگی رو داشت؛ همون نگاه جدی و اعتمادبهنفسی که باعث میشد حتی سکوتش هم سنگین به نظر برسه.
نینا کمی خودش رو روی تخت جابهجا کرد.
«تموم شد؟»
جیمین سر تکون داد.
«آره.»
نگاهش روی نینا موند.
«هنوز بیداری؟»
«خوابم نمیبره.»
جیمین جلو اومد.
این بار نینا خودش رو عقب نکشید.
جیمین کنار تخت ایستاد.
«کابوس؟»
نینا آرام سر تکون داد.
«یکم.»
جیمین صندلی رو جلو کشید.
«پس بخواب. من اینجام.»
نینا بهش نگاه کرد.
«تو خستهای.»
«مهم نیست.»
«ولی از صبح نخوابیدی.»
جیمین ابروش رو بالا برد.
«تو از کجا میدونی؟»
نینا خیلی جدی جواب داد:
«چون قیافت داد میزنه.»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد گوشهی لب جیمین بالا رفت.
«خیلی پررو شدی.»
نینا برای اولین بار بعد از اتفاقات اخیر، خندهی کوتاهی کرد.
«تقصیر خودته.»
جیمین نشست.
«پس خوب شد.»
نینا لبخندش رو جمع کرد.
«چی؟»
«اینکه دوباره داری خودت میشی.»
لبخند از صورت نینا کمی محو شد.
اما این بار از ناراحتی نبود.
چند لحظه به جیمین نگاه کرد.
بعد آرام گفت:
«فکر میکنی دوباره مثل قبل میشم؟»
جیمین بدون مکث جواب داد:
«نه.»
نینا کمی جا خورد.
جیمین ادامه داد:
«بهتر از قبل میشی.»
نگاهش مستقیم روی چشمهای نینا بود.
«فقط زمان میخواد.»
نینا چند لحظه ساکت موند.
بعد خیلی آرام گفت:
«تو چرا اینقدر مطمئنی؟»
جیمین کمی به جلو خم شد.
«چون من هنوز اینجام.»
قلب نینا برای لحظهای لرزید.
نگاهش رو دزدید.
«جیمین...»
«هوم؟»
نینا مردد شد.
«اگه... یه روزی دیگه ازت نترسم چی؟»
جیمین چند ثانیه ساکت موند.
بعد لبخند خیلی محوی زد.
«اون موقع دربارهش حرف میزنیم.»
نینا با تعجب نگاهش کرد.
«همین؟»
جیمین بلند شد.
«فعلاً بخواب.»
نینا اخم کوچیکی کرد.
«خیلی مرموزی.»
جیمین سمت در رفت.
«و تو خیلی کنجکاوی.»
در رو باز کرد.
اما قبل از خروج، برگشت و نگاه کوتاهی بهش انداخت.
«شب بخیر، نینا.»
نینا لبخند زد.
«شب بخیر.»
در بسته شد.
نینا چند ثانیه به در خیره موند.
بعد دستش رو روی قلبش گذاشت.
ضربانش هنوز کمی تند بود.
از ترس نبود.
p103
کتش رو درآورده بود و آستینهای پیراهنش کمی بالا زده شده بود.
چهرهاش خسته به نظر میرسید، ولی هنوز همون جذبهی همیشگی رو داشت؛ همون نگاه جدی و اعتمادبهنفسی که باعث میشد حتی سکوتش هم سنگین به نظر برسه.
نینا کمی خودش رو روی تخت جابهجا کرد.
«تموم شد؟»
جیمین سر تکون داد.
«آره.»
نگاهش روی نینا موند.
«هنوز بیداری؟»
«خوابم نمیبره.»
جیمین جلو اومد.
این بار نینا خودش رو عقب نکشید.
جیمین کنار تخت ایستاد.
«کابوس؟»
نینا آرام سر تکون داد.
«یکم.»
جیمین صندلی رو جلو کشید.
«پس بخواب. من اینجام.»
نینا بهش نگاه کرد.
«تو خستهای.»
«مهم نیست.»
«ولی از صبح نخوابیدی.»
جیمین ابروش رو بالا برد.
«تو از کجا میدونی؟»
نینا خیلی جدی جواب داد:
«چون قیافت داد میزنه.»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد گوشهی لب جیمین بالا رفت.
«خیلی پررو شدی.»
نینا برای اولین بار بعد از اتفاقات اخیر، خندهی کوتاهی کرد.
«تقصیر خودته.»
جیمین نشست.
«پس خوب شد.»
نینا لبخندش رو جمع کرد.
«چی؟»
«اینکه دوباره داری خودت میشی.»
لبخند از صورت نینا کمی محو شد.
اما این بار از ناراحتی نبود.
چند لحظه به جیمین نگاه کرد.
بعد آرام گفت:
«فکر میکنی دوباره مثل قبل میشم؟»
جیمین بدون مکث جواب داد:
«نه.»
نینا کمی جا خورد.
جیمین ادامه داد:
«بهتر از قبل میشی.»
نگاهش مستقیم روی چشمهای نینا بود.
«فقط زمان میخواد.»
نینا چند لحظه ساکت موند.
بعد خیلی آرام گفت:
«تو چرا اینقدر مطمئنی؟»
جیمین کمی به جلو خم شد.
«چون من هنوز اینجام.»
قلب نینا برای لحظهای لرزید.
نگاهش رو دزدید.
«جیمین...»
«هوم؟»
نینا مردد شد.
«اگه... یه روزی دیگه ازت نترسم چی؟»
جیمین چند ثانیه ساکت موند.
بعد لبخند خیلی محوی زد.
«اون موقع دربارهش حرف میزنیم.»
نینا با تعجب نگاهش کرد.
«همین؟»
جیمین بلند شد.
«فعلاً بخواب.»
نینا اخم کوچیکی کرد.
«خیلی مرموزی.»
جیمین سمت در رفت.
«و تو خیلی کنجکاوی.»
در رو باز کرد.
اما قبل از خروج، برگشت و نگاه کوتاهی بهش انداخت.
«شب بخیر، نینا.»
نینا لبخند زد.
«شب بخیر.»
در بسته شد.
نینا چند ثانیه به در خیره موند.
بعد دستش رو روی قلبش گذاشت.
ضربانش هنوز کمی تند بود.
از ترس نبود.
- ۸۶
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط