برده عمارت جئون

پارت ⁷
از پشت چشمای اشکی تار میدیدمش،کاش چشمه اشکم خشک میشد و اونقدر گریه نمیکردم تا بتونم حرف بزنم:
-نه بخدا...نه به جون خودت که عزیزترینی برام
نه به روح اون بچه که منم باهاش همون روز مردم...
به چی قسم بخورم باور کنی اندازه این بچه که...

میخواستم بگم اندازه بچه تو شکمم میخواستمش اما انگار حرفام رو نمیشنید.
جونگکوک گوشی برای شنیدن حرفای من نداشت.

نیشخندی زد،نیشخندی که بی رحمانه تلخ بود:
-چطور نفهمیدم دختر اون بیشرفی
چجوری بهت اعتماد کردم
منِ بی همه چیز اوردمت تو خونه خودم
پیش خانواده ام
دختر دشمنم و آوردم و بچمو دو دستی تقدیمت کردم که بکشیش!

نگاه نفرت انگیزی بهم انداخت و در حالیکه فکش منقبض شده بود گفت:
-پدر بی وجودت خودش نتونست نابودمون کنه دخترش رو فرستاد تا کمر من و بشکنه
الحق که خوب دختری تربیت کرده
دست مریزاد بهش

-کوک...
-کوک برای تو مرد ات!
اینی که جلوت وایساده فرشته مرگته

جوری توی آتیش خشم و نفرت میسوخت که نه من رو میدید،نه حرفام رو میشنید.

میترسیدم بهش بگم حامله هستم و بهم انگ دروغگویی بچسبونه.
یا فکر کنه که میخوام ازش سواستفاده کنم.


مرد من شونه های پهنش از عصبانیت میلرزید، اون هیچ وقت من رو نمیبخشید .
قسم خورده بود نفسم رو ببره پس حتما اینکار رو میکرد.

به قول خودش قول جئون جونگکوک قوله.

وقتی از اتاق بیرون زد همونجا آوار شدم و نشستم.
توی چشم برهم زدنی زندگی خودم و بلوچ و اون بچه رو نابود کرده بودم.

دستم رو جلوی دهنم گرفتم تا صدای هق هقم  به گوش کسی نرسه اما مامان حنا بود که مثل همیشه تو تنهاییام به دادم میرسید.
اگه اون نبود من تا حالا از غصه دق کرده بودم.

با چشمایی که برق اشک توش جا خوش کرده  بود کنارم نشست و سرم رو توی بغلش گرفت :
-بمیرم براتون...
دارم ذره ذره آب شدن تون و میبینم و هیچ کاری از دستم برنمیاد