شاهزداه قصر سیاه پارت ۷
ایزوکو هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که صدای سنگین قدمهایی از انتهای راهرو به گوش رسید.
بیاختیار ایستاد.
آن صدا را خوب میشناخت؛ صدایی منظم و محکم که همیشه پیش از ورود پدرش، سکوت قصر را میشکست. هوای راهرو ناگهان سنگینتر شد و امیدی که چند لحظه قبل در قلبش روشن بود، زیر سایهای سرد پنهان ماند.
پدر ایزوکو از میان تاریکی بیرون آمد. ردای بلند و سیاهش روی زمین کشیده میشد و دو نگهبان مسلح با فاصلهای کوتاه پشت سرش حرکت میکردند.
ایزوکو به محض دیدن او، سرش را پایین انداخت.
انگشتانش دور بند کیف کوچک خود جمع شدند. سعی کرد لرزش دستهایش را پنهان کند و طوری رفتار کند که انگار فقط برای قدمزدن از اتاق بیرون آمده است.
پدرش درست مقابل او توقف کرد.
چند ثانیه هیچکدام چیزی نگفتند. ایزوکو فقط کفشهای سیاه و براق او را میدید. دلش آنقدر محکم به سینهاش میکوبید که میترسید صدایش در تمام راهرو بپیچد.
صدای سرد پدرش سکوت را شکست:
**«صبح به این زودی کجا میروی، ایزوکو؟»**
ایزوکو لبهایش را روی هم فشرد. نباید دربارهی باکوگو حرفی میزد؛ نباید اجازه میداد پدرش از نقشهی فرار باخبر شود.
آهسته پاسخ داد:
**«هیچجا، پدر... فقط میخواستم کمی در قصر قدم بزنم.»**
نگاه پدرش روی کیف کوچک او ثابت ماند.
**«برای یک قدمزدن ساده، به کیف نیاز داری؟»**
نفس ایزوکو در سینه حبس شد. سرش را پایینتر آورد و کیف را پشت بدنش پنهان کرد.
**«کتابهایم داخلش هستند.»**
پدرش یک قدم جلوتر آمد. سایهی بلند او کاملاً روی ایزوکو افتاد. سپس دستش را زیر چانهی پسرش گذاشت و با فشاری سرد، صورت او را بالا آورد.
**«به من نگاه کن وقتی حرف میزنی.»**
ایزوکو مجبور شد نگاهش کند. در چشمان پدرش هیچ محبت یا نگرانیای نبود؛ فقط شک و کنترلی بیرحمانه دیده میشد.
پدرش با لحنی آرام، اما تهدیدآمیز گفت:
**«امروز قصر را ترک نمیکنی. محفل روشنایی تحرکاتی داشته و من نمیخواهم وارثم بدون اجازه جایی برود.»**
قلب ایزوکو فرو ریخت. درست در همان روزی که باکوگو قول داده بود نجاتش دهد، پدرش تصمیم گرفته بود او را در قصر نگه دارد.
بااینحال ایزوکو تلاش کرد ترسش را پنهان کند و زمزمه کرد:
**«بله، پدر.»**
مرد دستش را کنار کشید و به نگهبانان دستور داد:
**«او را تا اتاقش همراهی کنید. هیچکس بدون اجازهی من حق ندارد به او نزدیک شود.»**
دو نگهبان جلو آمدند.
ایزوکو نگاه کوتاهی به پنجره انداخت. بیرون، خورشید بالاتر آمده بود و در جایی پشت دیوارهای قصر، باکوگو احتمالاً منتظر او بود.
او در دل گفت:
**«کاتسوکی... باید راه دیگری پیدا کنی.»**
بیاختیار ایستاد.
آن صدا را خوب میشناخت؛ صدایی منظم و محکم که همیشه پیش از ورود پدرش، سکوت قصر را میشکست. هوای راهرو ناگهان سنگینتر شد و امیدی که چند لحظه قبل در قلبش روشن بود، زیر سایهای سرد پنهان ماند.
پدر ایزوکو از میان تاریکی بیرون آمد. ردای بلند و سیاهش روی زمین کشیده میشد و دو نگهبان مسلح با فاصلهای کوتاه پشت سرش حرکت میکردند.
ایزوکو به محض دیدن او، سرش را پایین انداخت.
انگشتانش دور بند کیف کوچک خود جمع شدند. سعی کرد لرزش دستهایش را پنهان کند و طوری رفتار کند که انگار فقط برای قدمزدن از اتاق بیرون آمده است.
پدرش درست مقابل او توقف کرد.
چند ثانیه هیچکدام چیزی نگفتند. ایزوکو فقط کفشهای سیاه و براق او را میدید. دلش آنقدر محکم به سینهاش میکوبید که میترسید صدایش در تمام راهرو بپیچد.
صدای سرد پدرش سکوت را شکست:
**«صبح به این زودی کجا میروی، ایزوکو؟»**
ایزوکو لبهایش را روی هم فشرد. نباید دربارهی باکوگو حرفی میزد؛ نباید اجازه میداد پدرش از نقشهی فرار باخبر شود.
آهسته پاسخ داد:
**«هیچجا، پدر... فقط میخواستم کمی در قصر قدم بزنم.»**
نگاه پدرش روی کیف کوچک او ثابت ماند.
**«برای یک قدمزدن ساده، به کیف نیاز داری؟»**
نفس ایزوکو در سینه حبس شد. سرش را پایینتر آورد و کیف را پشت بدنش پنهان کرد.
**«کتابهایم داخلش هستند.»**
پدرش یک قدم جلوتر آمد. سایهی بلند او کاملاً روی ایزوکو افتاد. سپس دستش را زیر چانهی پسرش گذاشت و با فشاری سرد، صورت او را بالا آورد.
**«به من نگاه کن وقتی حرف میزنی.»**
ایزوکو مجبور شد نگاهش کند. در چشمان پدرش هیچ محبت یا نگرانیای نبود؛ فقط شک و کنترلی بیرحمانه دیده میشد.
پدرش با لحنی آرام، اما تهدیدآمیز گفت:
**«امروز قصر را ترک نمیکنی. محفل روشنایی تحرکاتی داشته و من نمیخواهم وارثم بدون اجازه جایی برود.»**
قلب ایزوکو فرو ریخت. درست در همان روزی که باکوگو قول داده بود نجاتش دهد، پدرش تصمیم گرفته بود او را در قصر نگه دارد.
بااینحال ایزوکو تلاش کرد ترسش را پنهان کند و زمزمه کرد:
**«بله، پدر.»**
مرد دستش را کنار کشید و به نگهبانان دستور داد:
**«او را تا اتاقش همراهی کنید. هیچکس بدون اجازهی من حق ندارد به او نزدیک شود.»**
دو نگهبان جلو آمدند.
ایزوکو نگاه کوتاهی به پنجره انداخت. بیرون، خورشید بالاتر آمده بود و در جایی پشت دیوارهای قصر، باکوگو احتمالاً منتظر او بود.
او در دل گفت:
**«کاتسوکی... باید راه دیگری پیدا کنی.»**
- ۴.۷k
- ۳۰ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط