we

we
s2
part 19


نیک

مایا چند ثانیه ساکت موند و با نگرانی به در خیره شد.

مایا: یعنی فکر می‌کنی بابات بو برده؟
نیک: شاید... ولی هنوز مطمئن نیست.
مایا: اگه بفهمه چی؟

برگشتم سمت مایا و دستش رو گرفتم.

نیک: اون‌وقت باهاش حرف می‌زنم.
مایا: نیک... تو بابات رو می‌شناسی. به این راحتی کوتاه نمیاد مخصوصا مامان من
نیک: می‌دونم.

لبخند کمرنگی زدم.

نیک: ولی من دیگه ایندفعه نمیخوام فرار نمیکنم میخوام واسه خودمون هم که شده، واسه تو بجنگم
مایا: قول می‌دی؟
نیک: قول می‌دم.

مایا سرش رو روی شونه ام گذاشت.
چند ثانیه در سکوت گذشت، اما یهو صدای قدم‌هایی از راهرو به گوش رسید.

مایا: نیک...
نیک: بابامه

هر دو با عجله از هم فاصله گرفتیم
در باز شد و ویلیام وارد اتاق شد. لیرا هم پشت سرش ایستاده بود.

ویلیام: مورگان رو از اینجا بردن.
مایا: آها.. چیزه..ممنون *سعی در عادی بودن و کنترل استرس*
نیک: چشم غره به مایا* چیزی اعتراف کرد؟
ویلیام: فعلاً چیزی نگفت، اما حرف آخری که زد، ذهنم را درگیر کرده.
نیک: چه حرفی؟ *گند زدیم*

ویلیام چند لحظه به من نگاه کرد

ویلیام: گفت باید اینو از دخترخوانده‌ام و پسرم سوال کنم

قلبم برای لحظه‌ای از تپش ایستاد.

مایا: یعنی چی؟
ویلیام: نمی‌دونم... شما باید بگید
لیرا:ما همه چیز رو میدونیم! لازم به گفتن شما نبود
ویلیام: الان فقط توضیح میخوام
خودم جواب رو میدونم فقط میخوام از زبون خودتون بشنوم

مایا

ویلیام چند قدم جلو آمد و روبه‌روی ما ایستاد.

ویلیام: همین الان!
نیک: خیلی خب خیلی خب

*توضیح دادن ماجرا همراه با نیک*