داستان:

پارت 44

همان لحظه برای آری کافی بود تا از آغوش ایزوکو فرار کند. او خودش را مقصر تمام این اتفاقات می‌دانست. لیمیلیون. شب چشم. و ایزوکو. او فکر می‌کرد که تمام آسیب هایی که این افراد متحمل شدند به خاطر اوست. نمی‌خواست دیگه کسی آسیب ببینه. با تمام سرعت به سمت چیزاکی دوید. و چیزاکی هم از این فرصت استفاده کرد.
قهرمان ریوکیو ملقب به اژدها با بال های بزرگش با تمام توانش ضربه بزرگی به چیزاکی زد. و همان لحضه که همه فکر کردند. او دیگر تکان نمی‌خورد. بال های اژدها پاره و سوراخ بزرگی وسط آن شکل گرفت. ریوکو با فریاد بلندی از درد به سمت پرتاب شد.
چیزاکی که حالا خیلی عصبی شده بود. اِری را در آغوش گرفت و خودش را با کمک کوسه اش به سمت سوراخ بزرگی که همان چندی پیش قهرمان ها از آنجا وارد شدند. شروع به حرکت کرد. و خود را به سقف می‌رساند.

اوراراکا و اسویی به سرعت خود را به سمت قهرمان شب چشم رساندن. تا جویای حال او باشند. و نجیره هادو. به سمت ریوکو. قهرمان اژدها رفت.
اِری با ترس در آغوش چیزاکی میلرزید. یعنی بعد تمام این اتفاقات می‌توانست دوباره رنگ خورشید را ببیند؟
سرش را بلند کرد. آنها به سرعت داشتند به سمت سقف حرکت می‌کردند.
ناگهان چشمش به شنل قرمزی که در هوا پیچ و تاب می‌خورد افتاد.
زمزمه وار با خودش میگفت.
اِری:( این شنل قرمز...مال اون قهرمانه. اون الان... حالش چطوره؟ همه اونها به خاطر من آسیب دیدن...... اما چرا؟
چرا ولم نمیکنن؟ چرا نمیرن؟ اینجوری بیشتر آسیب میبینن. اونها تا زمانی که منو نجات ندن ول کن نیستن. پس من.... )

به سرعت از آغوش چیزاکی بیرون میاد. و با دستان کوچکش محکم شنل را در آغوش می‌گیرد.

اِری: برای اینکه آسیب نبینن... باید اجازه بدم که منو نجات بدن... و گرنه ول کن نیستن.

ایزوکو با سرعت. تمام سخره ها را کنار میزد. اصلا برایش مهم نبود. تنها چیزی که می‌خواست فقط وفقط نجات اِری بود.
همان لحظه اِری تمام شجاعت و قدرتش را جمع کرد و درحالی که شنل قرمز لیمیلیون را محکم در اغوش گرفته بود. از سخره ای که در حال حرکت به سمت بالا بود به پایین پرید.