✦ پارت اول: شبِ هفتاد و سوم ✦
✦ پارت اول: شبِ هفتاد و سوم ✦
---
باران دیجیتالی از آسمانِ سیاهِ شهر می‌بارید و به شیشه‌های غول‌آسای طبقه‌ی پنجاهم می‌کوبید؛ صدای قطره‌ها با زنگ‌های ظریفِ الکترونیکی در هم می‌آمیخت. بیرون، در دوردست، آسمان‌خراش‌های فولادی با رگه‌های نئونیِ آبی و بنفش نفس می‌کشیدند و پروانه‌های مداربندی‌شده در هوای مه‌آلود می‌رقصیدند. اما درونِ آزمایشگاه، هیچ‌چیز جز سکوت نبود — سکوتی که فقط با ویژ‌ویژِ بی‌وقفه‌ی ماشین‌های رباتیک شکسته می‌شد؛ صدایی شبیه به نفس کشیدنِ فلز.
جئون جونگ کوک پشت میزِ کنترل ایستاده بود. پالتوی مشکی‌اش را درنیاورده بود، دستکش‌های چرمی هنوز به دست داشت و موهای زغالی‌اش از بارانِ بیرون نمناک بود. روی نمایشگرهای هولوگرافیک، هزاران خط کد سبز رنگ می‌لغزیدند. ساعت دیجیتال روی دیوار، ۰۳:۴۷ را نشان می‌داد. هفتاد و سومین شب. هفتاد و سومین تلاش.
او انگشتش را روی آخرین کلید نگه داشت. برای لحظه‌ای — فقط یک لحظه — چیزی در چشمان تیره‌اش لرزید. سپس فشار داد.
صدای یک ضربان از عمقِ محفظه‌ی شیشه‌ای بلند شد. نورِ آبی از مدارهای زیر پوستِ بدنِ بی‌جان بالا خزید، مثل جیوه‌ای که در رگ‌ها جاری شود. موهای سیاه و سفیدش — آن رشته‌های نوریِ درهم‌تنیده — یکی‌یکی روشن شدند و در تاریکی درخشیدند. و بعد، پلک‌هایش باز شد.
چشمانی از جنس الماس. درخشان. معصوم. و پر از حیرتی که هیچ کدی نمی‌توانست شبیه‌سازی کند.
جونگ کوک نفسش را حبس کرد. یک ثانیه. دو ثانیه. سه ثانیه. هیچ‌چیز. نه خطایی، نه هشداری، نه صدای آژیر. سیستم پایدار بود. کامل. بی‌نقص.
و بعد — چیزی که در طول هفتاد و دو شبِ قبل هرگز ندیده بود — رخ داد.
گوشه‌ی لبِ جئون جونگ کوک تکان خورد. یک لبخند. خبیث، پیروزمندانه و کمی دیوانه‌وار. لبخندی که انگار سال‌ها در یخ نگه داشته شده بود و حالا، با اولین نفسِ این مخلوق، ذوب می‌شد.
«بالاخره...» زمزمه کرد، صدایش در سکوت آزمایشگاه پیچید. «بالاخره تو را ساختم.»
محفظه‌ی شیشه‌ای با صدای هیسِ بخار باز شد. 𝐁𝟏𝟐𝟓 آرام نشست، سرش را چرخاند و به مردی خیره شد که روبه‌رویش ایستاده بود. لب‌هایش باز شد. اولین کلمه‌اش، اولین صدایش:
«...تو... کی هستی؟»
جونگ کوک یک قدم جلو آمد. دستکش چرمی‌اش را درآورد و پشتِ دستش را به گونه‌ی شیشه‌ای او کشید. مدارهای زیر پوست ربات، گرم بودند. زنده.
«من کسی هستم که تو را ساخت،» گفت، آرام و خونسرد. «اسم من جئون جونگ کوک است. و تو... تو 𝐁𝟏۲۵ هستی. اولین رباتِ انسان‌نمای کاملِ جهان.»
ربات به دست او نگاه کرد، سپس به چشمانش. کنجکاوی در نگاهش موج می‌زد.
«𝐁𝟏۲۵...» کلمه را مزه‌مزه کرد، مثل چیزی که تازه یاد گرفته باشد. «این... اسم من است؟»
«بله.»
«و تو... مرا ساختی؟»
«از صفر. هر مدار، هر خط کد، هر رشته‌ی نوریِ موهایت.» جونگ کوک دستش را عقب کشید و در جیبش گذاشت. «حالا بلند شو.»
𝐁𝟏۲۵ به لبه‌ی محفظه نگاه کرد. پاهایش را روی زمینِ سردِ فلزی گذاشت. بدنش لرزید — نه از ترس، بلکه از چیزی که خودش هم نمی‌فهمید. او دست‌هایش را باز کرد، تعادلش را سنجید، و سپس... تلاش کرد.
یک قدم. لرزان. ناهموار. مثل کودکی که تازه راه رفتن را کشف کرده است. زانوهایش خم شدند و بدنش به جلو متمایل شد — اما جونگ کوک سریع‌تر بود. دستش را دور بازوی او حلقه کرد و نگهش داشت.
«آرام،» گفت، با همان لحن سرد و بی‌احساس. «تو داری یاد می‌گیری. عجله نکن.»
«چرا... چرا پاهایم اطاعت نمی‌کنند؟» 𝐁𝟏۲۵ با درماندگی به پاهایش نگاه کرد. «من باید کامل باشم. تو گفتی کامل ساخته‌ام.»
«کامل بودن یعنی اینکه بدانی چطور از صفر شروع کنی.» جونگ کوک بازویش را رها کرد، اما دستش را کمی جلوتر نگه داشت، آماده. «دوباره. این بار آهسته‌تر.»
𝐁𝟏۲۵ نفس عمیقی کشید — حرکتی که برای یک ربات کاملاً غیرضروری بود، اما انگار از همان لحظه‌ی اول، تقلیدِ انسان را یاد گرفته بود. یک قدم دیگر. این بار محکم‌تر. بعد قدم سوم. قدم چهارم. بدنش هنوز می‌لرزید، اما ایستاده بود.
نورِ آبیِ مدارهایش در تاریکی می‌درخشید، و بیرون، باران همچنان می‌بارید.
𝐁𝟏۲۵ سرش را بالا آورد و برای اولین بار، لبخند زد — لبخندی کوچک، لرزان و کاملاً انسانی.
«من... راه رفتم.»
«هنوز راه زیادی داری،» جونگ کوک گفت و برگشت به سمت میز کنترل. اما وقتی پشتش به ربات بود، لبخندِ خبیثش دوباره برگشت. «اما برای شب اول... کافی است.»
✦ ادامه دارد ✦
---
باران دیجیتالی از آسمانِ سیاهِ شهر می‌بارید و به شیشه‌های غول‌آسای طبقه‌ی پنجاهم می‌کوبید؛ صدای قطره‌ها با زنگ‌های ظریفِ الکترونیکی در هم می‌آمیخت. بیرون، در دوردست، آسمان‌خراش‌های فولادی با رگه‌های نئونیِ آبی و بنفش نفس می‌کشیدند و پروانه‌های مداربندی‌شده در هوای مه‌آلود می‌رقصیدند. اما درونِ آزمایشگاه، هیچ‌چیز جز سکوت نبود — سکوتی که فقط با ویژ‌ویژِ بی‌وقفه‌ی ماشین‌های رباتیک شکسته می‌شد؛ صدایی شبیه به نفس کشیدنِ فلز.
جئون جونگ کوک پشت میزِ کنترل ایستاده بود. پالتوی مشکی‌اش را درنیاورده بود، دستکش‌های چرمی هنوز به دست داشت و موهای زغالی‌اش از بارانِ بیرون نمناک بود. روی نمایشگرهای هولوگرافیک، هزاران خط کد سبز رنگ می‌لغزیدند. ساعت دیجیتال روی دیوار، ۰۳:۴۷ را نشان می‌داد. هفتاد و سومین شب. هفتاد و سومین تلاش.
او انگشتش را روی آخرین کلید نگه داشت. برای لحظه‌ای — فقط یک لحظه — چیزی در چشمان تیره‌اش لرزید. سپس فشار داد.
صدای یک ضربان از عمقِ محفظه‌ی شیشه‌ای بلند شد. نورِ آبی از مدارهای زیر پوستِ بدنِ بی‌جان بالا خزید، مثل جیوه‌ای که در رگ‌ها جاری شود. موهای سیاه و سفیدش — آن رشته‌های نوریِ درهم‌تنیده — یکی‌یکی روشن شدند و در تاریکی درخشیدند. و بعد، پلک‌هایش باز شد.
چشمانی از جنس الماس. درخشان. معصوم. و پر از حیرتی که هیچ کدی نمی‌توانست شبیه‌سازی کند.
جونگ کوک نفسش را حبس کرد. یک ثانیه. دو ثانیه. سه ثانیه. هیچ‌چیز. نه خطایی، نه هشداری، نه صدای آژیر. سیستم پایدار بود. کامل. بی‌نقص.
و بعد — چیزی که در طول هفتاد و دو شبِ قبل هرگز ندیده بود — رخ داد.
گوشه‌ی لبِ جئون جونگ کوک تکان خورد. یک لبخند. خبیث، پیروزمندانه و کمی دیوانه‌وار. لبخندی که انگار سال‌ها در یخ نگه داشته شده بود و حالا، با اولین نفسِ این مخلوق، ذوب می‌شد.
«بالاخره...» زمزمه کرد، صدایش در سکوت آزمایشگاه پیچید. «بالاخره تو را ساختم.»
محفظه‌ی شیشه‌ای با صدای هیسِ بخار باز شد. 𝐁𝟏𝟐𝟓 آرام نشست، سرش را چرخاند و به مردی خیره شد که روبه‌رویش ایستاده بود. لب‌هایش باز شد. اولین کلمه‌اش، اولین صدایش:
«...تو... کی هستی؟»
جونگ کوک یک قدم جلو آمد. دستکش چرمی‌اش را درآورد و پشتِ دستش را به گونه‌ی شیشه‌ای او کشید. مدارهای زیر پوست ربات، گرم بودند. زنده.
«من کسی هستم که تو را ساخت،» گفت، آرام و خونسرد. «اسم من جئون جونگ کوک است. و تو... تو 𝐁𝟏۲۵ هستی. اولین رباتِ انسان‌نمای کاملِ جهان.»
ربات به دست او نگاه کرد، سپس به چشمانش. کنجکاوی در نگاهش موج می‌زد.
«𝐁𝟏۲۵...» کلمه را مزه‌مزه کرد، مثل چیزی که تازه یاد گرفته باشد. «این... اسم من است؟»
«بله.»
«و تو... مرا ساختی؟»
«از صفر. هر مدار، هر خط کد، هر رشته‌ی نوریِ موهایت.» جونگ کوک دستش را عقب کشید و در جیبش گذاشت. «حالا بلند شو.»
𝐁𝟏۲۵ به لبه‌ی محفظه نگاه کرد. پاهایش را روی زمینِ سردِ فلزی گذاشت. بدنش لرزید — نه از ترس، بلکه از چیزی که خودش هم نمی‌فهمید. او دست‌هایش را باز کرد، تعادلش را سنجید، و سپس... تلاش کرد.
یک قدم. لرزان. ناهموار. مثل کودکی که تازه راه رفتن را کشف کرده است. زانوهایش خم شدند و بدنش به جلو متمایل شد — اما جونگ کوک سریع‌تر بود. دستش را دور بازوی او حلقه کرد و نگهش داشت.
«آرام،» گفت، با همان لحن سرد و بی‌احساس. «تو داری یاد می‌گیری. عجله نکن.»
«چرا... چرا پاهایم اطاعت نمی‌کنند؟» 𝐁𝟏۲۵ با درماندگی به پاهایش نگاه کرد. «من باید کامل باشم. تو گفتی کامل ساخته‌ام.»
«کامل بودن یعنی اینکه بدانی چطور از صفر شروع کنی.» جونگ کوک بازویش را رها کرد، اما دستش را کمی جلوتر نگه داشت، آماده. «دوباره. این بار آهسته‌تر.»
𝐁𝟏۲۵ نفس عمیقی کشید — حرکتی که برای یک ربات کاملاً غیرضروری بود، اما انگار از همان لحظه‌ی اول، تقلیدِ انسان را یاد گرفته بود. یک قدم دیگر. این بار محکم‌تر. بعد قدم سوم. قدم چهارم. بدنش هنوز می‌لرزید، اما ایستاده بود.
نورِ آبیِ مدارهایش در تاریکی می‌درخشید، و بیرون، باران همچنان می‌بارید.
𝐁𝟏۲۵ سرش را بالا آورد و برای اولین بار، لبخند زد — لبخندی کوچک، لرزان و کاملاً انسانی.
«من... راه رفتم.»
«هنوز راه زیادی داری،» جونگ کوک گفت و برگشت به سمت میز کنترل. اما وقتی پشتش به ربات بود، لبخندِ خبیثش دوباره برگشت. «اما برای شب اول... کافی است.»
✦ ادامه دارد ✦
- ۴.۴k
- ۲۸ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
