سناریو توکیو ریونجرز
خانم ها و آقایان خوش آمدید به ★سناریو درخواستی از توکیو ریونجرز★
موضوع:«تریسام آوردم دوستـــــــــــــان-» (دو فرد بسیــــــــــــار بی‌ربط، اما جذابــــــــــــــ)
کاراکترها:«ریـــــندو هایتــــــانــــی و هانمــــــا شــــوجــــی.»
Part¹
ــــــــــــــــــ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ـــــــــــــــــ
هوا تاریک شده بود. ا.ت بعد از تمیز کردن کلاس با چند نفر دیگر، کیفش را روی دوشش انداخت و از مدرسه بیرون زد. خیابان‌های اطراف خلوت بود و فقط صدای باد سرد پاییزی به گوش می‌رسید. هنوز چند قدمی از در مدرسه دور نشده بود که چند پسر با لباس‌های قرمز رنگ تنجیکو از داخل کوچه ظاهر شدند. نگاه‌ها و خنده‌های مسخره‌شان نشان می‌داد که دنبال دردسر هستند.
ا.ت سعی کرد بی‌خیال از کنارشان رد شود، اما یکی از آنها او را محکم به دیوار هل داد. «کجا داری میری…؟ مگه نمی‌دونی اینجا منطقه ماست؟» پسر دیگری گردن ا.ت رو گرفت و سرش را به آجرهای دیوار پشت سرش فشار داد.
همین که یکی از آنها میخواست دستش را به سمت ا.ت ببرد (متجاوزززززززز-)، صدای آرام و بی‌خیالی از پشت سرشان پیچید:
«بس کنید… چقدر دیگه می‌خواید به این رفتارهای بچه‌گونه‌تون ادامه بدید…؟»
همه ناگهان خشکشان زد. سرهایشان را برگرداندند و پسری کوتاه‌قد (حالا نه خیلی کوتاه-) با عینک و لباس مشکی را دیدند که دست به سینه ایستاده بود و با نگاهی سرد به آنها زل زده بود. کنارش یک پسر قدبلند با لباس قرمز رنگ تنجیکو ایستاده بود و لبخند پهن و عجیبیی داشت که بیشتر شبیه یک تهدید بود. (نردبان وارد میشود-)
یکی از آنها با لرزشی در صدا گفت: «ببخشید… ریندو-سان… ما نمی‌دونستیم که…»
ریندو فقط یک نگاه انداخت و آنها مثل گربه از کوچه فرار کردند (پیشیییییییی-). ریندو بدون هیچ عجله‌ای جلو آمد و سرش را کج کرد و به ا.ت نگاه کرد.
ریندو: «خوبی؟ بهت که آسیبی نزدن؟»
ا.ت: (نفس عمیقی کشید و تلاش کرد آرام باشد) «آره… ممنون. ولی لازم نبود. خودم می‌تونستم حلش کنم.»
لبخند ریندو بیشتر شد. «اها… جالبه. اسمت چیه؟»
قبل از اینکه ا.ت جواب بدهد، هانما که تا حالا ساکت پشت سر ریندو ایستاده بود، یک قدم جلو گذاشت. با آن لحن همیشه سرخوش و کمی دیوانه‌وارش گفت:
هانما: «ریندو، این دختر/پسر کوچولو (بر اساس جنسیت ا.ت) رو ببین… باهات مثل یه آدم معمولی حرف می‌زنه. جالبه، نه؟ وقتی ما دو نفر جلوش هستیم بازم می‌گه "خودم حلش می‌کردم"…»
ریندو برگرد سرش را با بی‌اعصابی به سمت هانما چرخاند. «هانما، دهنت رو ببند. دارم حرف می‌زنم.»
هانما خندید و دستش را گذاشت روی شانه ریندو. «چرا انقدر بی‌اعصابی؟ من فقط گفتم جالبه. مثل این که این دختر/پسر ترسی از ما نداره.»
ریندو از این که هانما وسط حرفش می‌پرید متنفر بود. اما این بار چیزی در نگاه ا.ت بود که توجهش را جلب کرد. نه ترس، نه التماس… فقط یک حالت محتاط. این برای یک آدم معمولی نادر بود.
ریندو عینکش را با انگشت بالا زد و مستقیم به چشم‌های ا.ت نگاه کرد. «خب… به هر حال. مواظب خودت باش. این خیابون‌ها شب‌ها امن نیست.»
همین که خواست برگردد، ا.ت آرام گفت: «ممنون از کمکت. ولی… شما دو تا چرا این وقت شب اینجایید؟ مگه تنجیکو…»
ریندو ایستاد. یک لحظه سکوت کرد. هانما با صدای بلند خندید. «آهان… پس ما رو می‌شناسه! اِی ریندو، به نظر این قضیه جالب‌تر از اون چیزیه که فکر می‌کردم.»
ریندو بدون این که برگردد، با صدای خشنی گفت: «هانما، اگه بازم حرف بزنی، خودم گردنت رو میشکنم.» اما در دلش یک حس کنجکاوی نسبت به ا.ت شکل گرفته بود. این بچه‌ای که حتی از اسم تنجیکو هم نمی‌ترسید… یا خیلی احمق بود، یا خیلی چیزها توی سرش می‌گذشت.
هانما در حالی که می‌خندید پشت سر ریندو راه افتاد و آخرین نگاهش را به ا.ت انداخت. «به امید دیدار…البته شاید.»
ا.ت تا وقتی سایه‌شان در تاریکی محو نشد، از جایش تکان نخورد. قلبش از ترس و آدرنالین می‌زد، ولی یک حس عجیب دیگر هم درونش بود. انگار که تازه وارد یک بازی خطرناک شده بود.
ــــــــــــــــــ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ــــــــــــــــــ
¸„.-•~¹°”ˆ˜¨ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ¨˜ˆ”°¹~•-.„¸
#توکیو_ریونجرز #انتقام_جویان_توکیو #انیمه #سناریو #وانشات #تاکمیچی #مایکی #دراکن #باجی #چیفویو #میتسویا #اسمایلی #انگری #اینوپی #سانزو #ران #ریندو #هانما #کیساکی #کازوتورا #ایزانا #شیون_مادارامه #کاکوچو #کوکونوی #سنجو #واکاسا #تاکئومی #هینا #شینیچیرو #آکانه #تایجو #هاکای #توکیو_مانجی_گنگ #تومان #والهالا #بلک_دراگن #بونتن #براهمن #سوریو
,-*'^'~*-.,_,.-*~ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ~*-.,_,.-*~'^'*-,
موضوع:«تریسام آوردم دوستـــــــــــــان-» (دو فرد بسیــــــــــــار بی‌ربط، اما جذابــــــــــــــ)
کاراکترها:«ریـــــندو هایتــــــانــــی و هانمــــــا شــــوجــــی.»
Part¹
ــــــــــــــــــ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ـــــــــــــــــ
هوا تاریک شده بود. ا.ت بعد از تمیز کردن کلاس با چند نفر دیگر، کیفش را روی دوشش انداخت و از مدرسه بیرون زد. خیابان‌های اطراف خلوت بود و فقط صدای باد سرد پاییزی به گوش می‌رسید. هنوز چند قدمی از در مدرسه دور نشده بود که چند پسر با لباس‌های قرمز رنگ تنجیکو از داخل کوچه ظاهر شدند. نگاه‌ها و خنده‌های مسخره‌شان نشان می‌داد که دنبال دردسر هستند.
ا.ت سعی کرد بی‌خیال از کنارشان رد شود، اما یکی از آنها او را محکم به دیوار هل داد. «کجا داری میری…؟ مگه نمی‌دونی اینجا منطقه ماست؟» پسر دیگری گردن ا.ت رو گرفت و سرش را به آجرهای دیوار پشت سرش فشار داد.
همین که یکی از آنها میخواست دستش را به سمت ا.ت ببرد (متجاوزززززززز-)، صدای آرام و بی‌خیالی از پشت سرشان پیچید:
«بس کنید… چقدر دیگه می‌خواید به این رفتارهای بچه‌گونه‌تون ادامه بدید…؟»
همه ناگهان خشکشان زد. سرهایشان را برگرداندند و پسری کوتاه‌قد (حالا نه خیلی کوتاه-) با عینک و لباس مشکی را دیدند که دست به سینه ایستاده بود و با نگاهی سرد به آنها زل زده بود. کنارش یک پسر قدبلند با لباس قرمز رنگ تنجیکو ایستاده بود و لبخند پهن و عجیبیی داشت که بیشتر شبیه یک تهدید بود. (نردبان وارد میشود-)
یکی از آنها با لرزشی در صدا گفت: «ببخشید… ریندو-سان… ما نمی‌دونستیم که…»
ریندو فقط یک نگاه انداخت و آنها مثل گربه از کوچه فرار کردند (پیشیییییییی-). ریندو بدون هیچ عجله‌ای جلو آمد و سرش را کج کرد و به ا.ت نگاه کرد.
ریندو: «خوبی؟ بهت که آسیبی نزدن؟»
ا.ت: (نفس عمیقی کشید و تلاش کرد آرام باشد) «آره… ممنون. ولی لازم نبود. خودم می‌تونستم حلش کنم.»
لبخند ریندو بیشتر شد. «اها… جالبه. اسمت چیه؟»
قبل از اینکه ا.ت جواب بدهد، هانما که تا حالا ساکت پشت سر ریندو ایستاده بود، یک قدم جلو گذاشت. با آن لحن همیشه سرخوش و کمی دیوانه‌وارش گفت:
هانما: «ریندو، این دختر/پسر کوچولو (بر اساس جنسیت ا.ت) رو ببین… باهات مثل یه آدم معمولی حرف می‌زنه. جالبه، نه؟ وقتی ما دو نفر جلوش هستیم بازم می‌گه "خودم حلش می‌کردم"…»
ریندو برگرد سرش را با بی‌اعصابی به سمت هانما چرخاند. «هانما، دهنت رو ببند. دارم حرف می‌زنم.»
هانما خندید و دستش را گذاشت روی شانه ریندو. «چرا انقدر بی‌اعصابی؟ من فقط گفتم جالبه. مثل این که این دختر/پسر ترسی از ما نداره.»
ریندو از این که هانما وسط حرفش می‌پرید متنفر بود. اما این بار چیزی در نگاه ا.ت بود که توجهش را جلب کرد. نه ترس، نه التماس… فقط یک حالت محتاط. این برای یک آدم معمولی نادر بود.
ریندو عینکش را با انگشت بالا زد و مستقیم به چشم‌های ا.ت نگاه کرد. «خب… به هر حال. مواظب خودت باش. این خیابون‌ها شب‌ها امن نیست.»
همین که خواست برگردد، ا.ت آرام گفت: «ممنون از کمکت. ولی… شما دو تا چرا این وقت شب اینجایید؟ مگه تنجیکو…»
ریندو ایستاد. یک لحظه سکوت کرد. هانما با صدای بلند خندید. «آهان… پس ما رو می‌شناسه! اِی ریندو، به نظر این قضیه جالب‌تر از اون چیزیه که فکر می‌کردم.»
ریندو بدون این که برگردد، با صدای خشنی گفت: «هانما، اگه بازم حرف بزنی، خودم گردنت رو میشکنم.» اما در دلش یک حس کنجکاوی نسبت به ا.ت شکل گرفته بود. این بچه‌ای که حتی از اسم تنجیکو هم نمی‌ترسید… یا خیلی احمق بود، یا خیلی چیزها توی سرش می‌گذشت.
هانما در حالی که می‌خندید پشت سر ریندو راه افتاد و آخرین نگاهش را به ا.ت انداخت. «به امید دیدار…البته شاید.»
ا.ت تا وقتی سایه‌شان در تاریکی محو نشد، از جایش تکان نخورد. قلبش از ترس و آدرنالین می‌زد، ولی یک حس عجیب دیگر هم درونش بود. انگار که تازه وارد یک بازی خطرناک شده بود.
ــــــــــــــــــ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ــــــــــــــــــ
¸„.-•~¹°”ˆ˜¨ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ¨˜ˆ”°¹~•-.„¸
#توکیو_ریونجرز #انتقام_جویان_توکیو #انیمه #سناریو #وانشات #تاکمیچی #مایکی #دراکن #باجی #چیفویو #میتسویا #اسمایلی #انگری #اینوپی #سانزو #ران #ریندو #هانما #کیساکی #کازوتورا #ایزانا #شیون_مادارامه #کاکوچو #کوکونوی #سنجو #واکاسا #تاکئومی #هینا #شینیچیرو #آکانه #تایجو #هاکای #توکیو_مانجی_گنگ #تومان #والهالا #بلک_دراگن #بونتن #براهمن #سوریو
,-*'^'~*-.,_,.-*~ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ~*-.,_,.-*~'^'*-,
- ۴.۷k
- ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
