لانگ فیکشن از سونگمین/ p1
علامت من:○
علامت دیگران:_
_چرا؟ چرا؟ آخه چرااااا؟؟؟!!
سکوتی کردم و برای یک لحظه به چشمای مظلوم اون پسر چشم دوختم؛ نمیخواست کوتاه بیاد.
از همون اول و شروع بحث و مکالمه، هرچی گفتم فقط کلمه ی چرا به زبونش میومد.
چرا های منطقی که هیچ جوابی براشون نداشتم.
○سونگمین...
_نمیخوام چیزی بشنوم. فقط بگو چرا...( و حالا نوبت یه داد بلند بود )...چرا دوسم نداری ا/ت چرااا؟؟!!
ادامه میداد... ادامه میداد و حرف های زهر آگینش رو با فریاد توی صورتت پرت میکرد:"چرا نابودم کردی؟ چرا منو توو چشمات غرق کردی و گفتی ازت متنفرم؟... چرا هرروز... چرا هرروز و هرشب کاری کردی روانیت بشم؟ چرا جوری لبخند زدی که نتونم جلوش مقاومت کنم؟ با شجاعت تمام میگم مقصر همه اینا تویی! تو باید بهم بگی چرا منو عاشق خودت کردی و الان... الان داری بهم میگی که دوسم نداری...!"
یه قدم دیگه عقب رفتم؛ دست خودم نبود... از هرکسی که سرم داد بزنه میترسم...
دهنمو باز کردم؛ نه برای اینکه جواب سوالات پیدرپیاش رو بدم؛ برای اینکه بگم:" سونگمین...ت...تو به من قول داده بودی...! قول داده بودی نزاری کسی صداشو روم بالا ببره اما خودت... چیکار داری میکنی؟!
خودش فهمید.
فهمید چه اشتباهی کرده.
با این که میدوست وقتی سرم داد میزنن پنیک میکنم و چه حالی میشم، با این که بهم قول داده بود کمکم کنه از اون شرایط تاریک درونم بیرون بیام...حالا فقط و فقط برای بیان عشقش فریاد میکشید...
آره؛ وقتی متوجهش شد صداشو پایین آورد ولی عقب نکشید:" توهم به من قول دادی تا ابد دوسم داشته باشی. حالا نه تنها عشقمو رد کردی، بلکه گفتی ازت متنفرم! گفتی دوسِت ندارم! توهم... توهم قولتو شکوندی ا/ت..."
○سونگمین من منظورم...
_دیگه مهم نیست خب؟ بهم وقت بده با اعضا حرف بزنم که برگردم خوابگاه. نمیخوام از حضور کسی که ازش بدت میاد توی خونهات اذیت بشی!
○نه سونگ...
اما حالا دیگه برگشته بود داخل یکی از اتاقای خونه، که از ۵ سال پیش اتاق سونگمین شد...
ادامه دارد...
#yuji
علامت دیگران:_
_چرا؟ چرا؟ آخه چرااااا؟؟؟!!
سکوتی کردم و برای یک لحظه به چشمای مظلوم اون پسر چشم دوختم؛ نمیخواست کوتاه بیاد.
از همون اول و شروع بحث و مکالمه، هرچی گفتم فقط کلمه ی چرا به زبونش میومد.
چرا های منطقی که هیچ جوابی براشون نداشتم.
○سونگمین...
_نمیخوام چیزی بشنوم. فقط بگو چرا...( و حالا نوبت یه داد بلند بود )...چرا دوسم نداری ا/ت چرااا؟؟!!
ادامه میداد... ادامه میداد و حرف های زهر آگینش رو با فریاد توی صورتت پرت میکرد:"چرا نابودم کردی؟ چرا منو توو چشمات غرق کردی و گفتی ازت متنفرم؟... چرا هرروز... چرا هرروز و هرشب کاری کردی روانیت بشم؟ چرا جوری لبخند زدی که نتونم جلوش مقاومت کنم؟ با شجاعت تمام میگم مقصر همه اینا تویی! تو باید بهم بگی چرا منو عاشق خودت کردی و الان... الان داری بهم میگی که دوسم نداری...!"
یه قدم دیگه عقب رفتم؛ دست خودم نبود... از هرکسی که سرم داد بزنه میترسم...
دهنمو باز کردم؛ نه برای اینکه جواب سوالات پیدرپیاش رو بدم؛ برای اینکه بگم:" سونگمین...ت...تو به من قول داده بودی...! قول داده بودی نزاری کسی صداشو روم بالا ببره اما خودت... چیکار داری میکنی؟!
خودش فهمید.
فهمید چه اشتباهی کرده.
با این که میدوست وقتی سرم داد میزنن پنیک میکنم و چه حالی میشم، با این که بهم قول داده بود کمکم کنه از اون شرایط تاریک درونم بیرون بیام...حالا فقط و فقط برای بیان عشقش فریاد میکشید...
آره؛ وقتی متوجهش شد صداشو پایین آورد ولی عقب نکشید:" توهم به من قول دادی تا ابد دوسم داشته باشی. حالا نه تنها عشقمو رد کردی، بلکه گفتی ازت متنفرم! گفتی دوسِت ندارم! توهم... توهم قولتو شکوندی ا/ت..."
○سونگمین من منظورم...
_دیگه مهم نیست خب؟ بهم وقت بده با اعضا حرف بزنم که برگردم خوابگاه. نمیخوام از حضور کسی که ازش بدت میاد توی خونهات اذیت بشی!
○نه سونگ...
اما حالا دیگه برگشته بود داخل یکی از اتاقای خونه، که از ۵ سال پیش اتاق سونگمین شد...
ادامه دارد...
#yuji
- ۴.۸k
- ۰۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط