### تک‌پارتی | جونگکوک – وقتی فکر می‌کنه بهش خیانت کردی
### تک‌پارتی | جونگکوک – وقتی فکر می‌کنه بهش خیانت کردی
در رو که باز کردی، هنوز فرصت نکرده بودی کفش‌هات رو دربیاری که صدای محکم بسته شدن در پشت سرت بلند شد.
جونگکوک تمام مدت منتظرت بود.
با صورتی برافروخته و فکی که از شدت عصبانیت قفل شده بود، بهت خیره شد.
«کجا بودی؟»
با تعجب گفتی: «بیرون بودم، مگه نگفتم—»
«خفه شو\!»
از جاش بلند شد و گوشی‌اش رو روی میز پرت کرد.
«فکر کردی من احمقم؟ فکر کردی نمی‌فهمم چه خبره؟»
نگاهش بهت میخکوب شده بود.
«اون پسره کی بود؟»
«جونگکوک، اون فقط دوست قدیمی منه. من هیچ کاری—»
با عصبانیت دستش رو بالا برد و به صورتت سیلی زد.
برای چند ثانیه همه‌چیز ساکت شد.
دستت رو روی گونه‌ات گذاشتی و با چشم‌های پر از اشک نگاهش کردی.
«تو... منو زدی؟»
اما اون هنوز آروم نشده بود.
«آره\! چون دیگه نمی‌دونم باید حرف کدومتون رو باور کنم\!»
«من بهت خیانت نکردم... چرا حرفمو باور نمی‌کنی؟»
با گریه سعی کردی از کنارش رد بشی، اما بازوت رو محکم گرفت.
«کجا؟ هنوز باهات حرف دارم\!»
«دردم میاد، جونگکوک... ولم کن\!»
برای لحظه‌ای نگاهش به صورتت افتاد. اشک‌هات رو دید، اما خشمش هنوز اجازه نمی‌داد درست فکر کنه.
«پس چرا بهم نگفتی باهاش قرار داری؟»
با صدای لرزون گفتی:
«چون قرار نبود\! اتفاقی دیدمش... جونگکوک، من دوستت دارم.»
ناگهان دستت رو رها کرد.
چند قدم عقب رفت و نفس‌های عمیقی کشید.
«برو تو اتاق.»
«ولی—»
«گفتم برو\!»
و تو درحالی‌که گریه می‌کردی، به اتاق رفتی و در رو بستی.
آن شب جونگکوک پشت در اتاق موند؛ با گوشی‌ای در دستش که حالا پیام‌های تو رو نشون می‌داد و حقیقتی که خیلی دیر فهمیده بود.
اما ضربه‌ای که زده بود، با فهمیدن حقیقت پاک نمی‌شد.
اگر این سناریو به اتفاقی واقعی شباهت داره، بدون که هیچ سوءتفاهم یا حسادتی کتک زدن رو توجیه نمی‌کنه.
جونگکوک – حقیقتی که دیر فهمید
ساعت نزدیک سه صبح بود.
جونگکوک هنوز توی پذیرایی نشسته بود. گوشی‌اش دستش بود و دوباره داشت عکسی رو که باعث اون همه عصبانیت شده بود نگاه می‌کرد.
ناگهان دوستش تماس گرفت.
«هی، عکس رو دیدی؟»
جونگکوک با بی‌حوصلگی جواب داد: «کدوم عکس؟»
دوستش مکث کرد.
«همون عکسی که برات فرستادم. راستی، فهمیدی فتوشاپ بوده؟»
جونگکوک صاف نشست.
«چی؟»
«آره داداش\! یکی از بچه‌ها عکس اصلی رو پیدا کرده. عکس تو فتوشاپ شده بود. اون پسره اصلاً کنارش نبوده.»
گوشی توی دستش بی‌حرکت موند.
«داری شوخی میکنی؟»
«نه، جدی می‌گم. چرا؟»
تماس رو قطع کرد.
چند ثانیه به صفحه‌ی گوشی خیره موند. بعد نگاهش به در بسته‌ی اتاق افتاد.
ناگهان تمام اتفاقات چند ساعت گذشته مثل فیلم از جلوی چشمش رد شد.
صدای گریه‌ات.
التماس‌هات.
و جمله‌ای که مدام تکرار می‌کردی:
«من بهت خیانت نکردم، جونگکوک...»
دستش رو روی صورتش کشید.
«لعنتی... من چی کار کردم؟»
آروم به سمت اتاق رفت و چند بار به در زد.
«عزیزم؟»
جوابی نیومد.
«لطفاً در رو باز کن... باید باهات حرف بزنم.»
از پشت در صدای ضعیفت اومد:
«برو جونگکوک... دیگه نمی‌خوام ببینمت.»
چشم‌هاش پر از اشک شد.
«عکس... عکس فتوشاپ بود. من اشتباه کردم.»
چند ثانیه سکوت کردی.
بعد با صدایی لرزون گفتی:
«پس من راست می‌گفتم...»
جونگکوک سرش رو به در تکیه داد.
«آره... تو راست می‌گفتی.»
«و تو منو زدی، درحالی‌که داشتم بهت حقیقت رو می‌گفتم.»
دیگه نتونست چیزی بگه.
صدای گریه‌ات از پشت در بلند شد.
«من ازت می‌ترسم، جونگکوک...»
این جمله بیشتر از هر چیزی شکستش.
آروم روی زمین نشست و با صدایی که به‌سختی شنیده می‌شد گفت:
«می‌دونم... و حق داری. نمی‌خوام مجبورِت کنم منو ببخشی.»
اون شب جونگکوک تا صبح پشت در اتاق نشست.
اما این بار نه برای اینکه ازت توضیح بخواد؛ برای اینکه بفهمه چطور کسی که ادعا می‌کرد عاشقته، تونسته کاری کنه که ازش بترسی
در رو که باز کردی، هنوز فرصت نکرده بودی کفش‌هات رو دربیاری که صدای محکم بسته شدن در پشت سرت بلند شد.
جونگکوک تمام مدت منتظرت بود.
با صورتی برافروخته و فکی که از شدت عصبانیت قفل شده بود، بهت خیره شد.
«کجا بودی؟»
با تعجب گفتی: «بیرون بودم، مگه نگفتم—»
«خفه شو\!»
از جاش بلند شد و گوشی‌اش رو روی میز پرت کرد.
«فکر کردی من احمقم؟ فکر کردی نمی‌فهمم چه خبره؟»
نگاهش بهت میخکوب شده بود.
«اون پسره کی بود؟»
«جونگکوک، اون فقط دوست قدیمی منه. من هیچ کاری—»
با عصبانیت دستش رو بالا برد و به صورتت سیلی زد.
برای چند ثانیه همه‌چیز ساکت شد.
دستت رو روی گونه‌ات گذاشتی و با چشم‌های پر از اشک نگاهش کردی.
«تو... منو زدی؟»
اما اون هنوز آروم نشده بود.
«آره\! چون دیگه نمی‌دونم باید حرف کدومتون رو باور کنم\!»
«من بهت خیانت نکردم... چرا حرفمو باور نمی‌کنی؟»
با گریه سعی کردی از کنارش رد بشی، اما بازوت رو محکم گرفت.
«کجا؟ هنوز باهات حرف دارم\!»
«دردم میاد، جونگکوک... ولم کن\!»
برای لحظه‌ای نگاهش به صورتت افتاد. اشک‌هات رو دید، اما خشمش هنوز اجازه نمی‌داد درست فکر کنه.
«پس چرا بهم نگفتی باهاش قرار داری؟»
با صدای لرزون گفتی:
«چون قرار نبود\! اتفاقی دیدمش... جونگکوک، من دوستت دارم.»
ناگهان دستت رو رها کرد.
چند قدم عقب رفت و نفس‌های عمیقی کشید.
«برو تو اتاق.»
«ولی—»
«گفتم برو\!»
و تو درحالی‌که گریه می‌کردی، به اتاق رفتی و در رو بستی.
آن شب جونگکوک پشت در اتاق موند؛ با گوشی‌ای در دستش که حالا پیام‌های تو رو نشون می‌داد و حقیقتی که خیلی دیر فهمیده بود.
اما ضربه‌ای که زده بود، با فهمیدن حقیقت پاک نمی‌شد.
اگر این سناریو به اتفاقی واقعی شباهت داره، بدون که هیچ سوءتفاهم یا حسادتی کتک زدن رو توجیه نمی‌کنه.
جونگکوک – حقیقتی که دیر فهمید
ساعت نزدیک سه صبح بود.
جونگکوک هنوز توی پذیرایی نشسته بود. گوشی‌اش دستش بود و دوباره داشت عکسی رو که باعث اون همه عصبانیت شده بود نگاه می‌کرد.
ناگهان دوستش تماس گرفت.
«هی، عکس رو دیدی؟»
جونگکوک با بی‌حوصلگی جواب داد: «کدوم عکس؟»
دوستش مکث کرد.
«همون عکسی که برات فرستادم. راستی، فهمیدی فتوشاپ بوده؟»
جونگکوک صاف نشست.
«چی؟»
«آره داداش\! یکی از بچه‌ها عکس اصلی رو پیدا کرده. عکس تو فتوشاپ شده بود. اون پسره اصلاً کنارش نبوده.»
گوشی توی دستش بی‌حرکت موند.
«داری شوخی میکنی؟»
«نه، جدی می‌گم. چرا؟»
تماس رو قطع کرد.
چند ثانیه به صفحه‌ی گوشی خیره موند. بعد نگاهش به در بسته‌ی اتاق افتاد.
ناگهان تمام اتفاقات چند ساعت گذشته مثل فیلم از جلوی چشمش رد شد.
صدای گریه‌ات.
التماس‌هات.
و جمله‌ای که مدام تکرار می‌کردی:
«من بهت خیانت نکردم، جونگکوک...»
دستش رو روی صورتش کشید.
«لعنتی... من چی کار کردم؟»
آروم به سمت اتاق رفت و چند بار به در زد.
«عزیزم؟»
جوابی نیومد.
«لطفاً در رو باز کن... باید باهات حرف بزنم.»
از پشت در صدای ضعیفت اومد:
«برو جونگکوک... دیگه نمی‌خوام ببینمت.»
چشم‌هاش پر از اشک شد.
«عکس... عکس فتوشاپ بود. من اشتباه کردم.»
چند ثانیه سکوت کردی.
بعد با صدایی لرزون گفتی:
«پس من راست می‌گفتم...»
جونگکوک سرش رو به در تکیه داد.
«آره... تو راست می‌گفتی.»
«و تو منو زدی، درحالی‌که داشتم بهت حقیقت رو می‌گفتم.»
دیگه نتونست چیزی بگه.
صدای گریه‌ات از پشت در بلند شد.
«من ازت می‌ترسم، جونگکوک...»
این جمله بیشتر از هر چیزی شکستش.
آروم روی زمین نشست و با صدایی که به‌سختی شنیده می‌شد گفت:
«می‌دونم... و حق داری. نمی‌خوام مجبورِت کنم منو ببخشی.»
اون شب جونگکوک تا صبح پشت در اتاق نشست.
اما این بار نه برای اینکه ازت توضیح بخواد؛ برای اینکه بفهمه چطور کسی که ادعا می‌کرد عاشقته، تونسته کاری کنه که ازش بترسی
- ۱۰۸
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
