پارت : ۸۹
۲۰ فوریه ۲۰۲۴
انگار تمام جنگ، تمام سالها، تمام خونها،
برای رسیدن به همین لحظه بوده.
همهچیز توی چند ثانیه اتفاق افتاد، ولی برای یوری انگار زمان کش اومده بود.
جسد بیجون تهیونگ روی زمین افتاده بود.
چشمها بسته، پوست سرد، و اون سکوت لعنتی که از هزار تا فریاد بدتر بود.
انگار دنیا یکهو صداش رو قطع کرده بود.
نفسش بالا نمیاومد.
انگار یه مشت نامرئی گلویش رو گرفته بود.
دستش لرزید، هفتتیر رو از روی زمین برداشت.
قدمهاش روی بتن خیس از خون و بارون، مثل پتک توی گوشش میکوبید.
تزار اونطرف ایستاده بود.
تنها، بیهیچ محافظی.
چشمهاش خالی، مثل کسی که همهچیزش رو باخته.
یوری رفت جلو، لولهی هفتتیر رو گذاشت روی شقیقهاش.
+چرا کشتیش، عوضی؟ مگه چیکارت کرده بود؟
صدای یوری شکست، ولی لرزشش از خشم بود، نه ترس.
تزار، با صدایی که بیشتر به اعتراف یک مرد شکستخورده شبیه بود، گفت:
ــ «من داشتم سقوط میکردم… دیگه راه نفسی برام نمونده بود. خواستم شماها رو هم با خودم پایین بکشم.»
همین یک جمله کافی بود.
هیچچیز دیگه مهم نبود.
انگشتش روی ماشه فشرده شد و هر شش گلوله، بیوقفه، توی جمجمهی تزار خالی شد.
صدای شلیکها مثل ناقوس مرگ توی کارخونه پیچید.
جونگکوک چند قدم عقبتر، خشک ایستاده بود.
هیچ واکنشی نداشت، فقط چشمهاش پر از وحشت و اندوه بود.
هیونگش، تنها رفیق واقعیاش، دیگه نبود.
بیسیم رو برداشت، با صدایی که به زور از گلویش بیرون میاومد گفت:
ــ «تزار مرده… جنگ رو متوقف کنید… بیاید بالا.»
لاوندر برگشت، زانو زد کنار تهیونگ.
دستش رو گذاشت روی سینهاش… هیچ ضربانی نبود.
انگشتش رو کشید روی گردنش، کنار همون شاهرگی که بارها بوسیده بود… آرام بود.
نه تپشی، نه گرمایی.
اشکها مثل سیل از چشمهاش جاری شد.
مثل ابر بهاری که دیگه توان نگهداشتن خودش رو نداره.
همون لحظه، اعضای تیم و چند نفر از افراد رسیدن.
همه با دیدن صحنه، خشکشون زد.
لاوندر دوباره نبض رو چک کرد، ولی فقط یک سکوت یکنواخت و لعنتی بود.
سرش رو روی سینهی تهیونگ گذاشت، گوش داد…
هیچ صدایی جز سکوت نبود.
لعنت فرستاد به همهچیز.
+ بدقولی کردی… قرار نبود تنهایی جایی بری….
خاطرات مثل فیلم از جلوی چشمش رد میشدن، هر کدوم مثل یک خنجر تازه.
+ نه… نه… لعنت… لعنتی… بلند شو… پاشو بگو… بگو که داری یه شوخی فاکی میکنی… پاشو دیگه لعنتی… پاشو دارلینگ… باهام حرف بزن…
اما جز سکوت، هیچ پاسخی نبود.
ساعتها همونطور گریه کرد.
اعضا، تکیه داده به دیوار، بیصدا اشک میریختن.
چهرهاش سرد شده بود، اما اشکها بند نمیاومدن.
به تنها عشق زندگیاش زل زده بود، کسی که دیگه نفس نمیکشید.
آروم گفت:
+ دارلینگ… انگار دنیا یه سرنوشت لعنتی دیگه برامون رقم زده. قرار نیست بابا بشی… قرار نیست هر روز کنارم زندگی کنی. حتی این هوایی که دارم تنفس میکنم، وقتی تو نمیتونی، برام حرام شده.
زانوهاش رو بغل کرد.
+ فقط میخوام یه بار دیگه بغلت کنم… نفسهات رو روی من حس کنم. چند ماه پیش گفتم سیگار رو ترک کن… کاش گوش داده بودی.
خم شد، لبهاش رو بوسید… اما دیگه داغ نبودن.
+ حتی دنیا هم من رو پس میزنه. تو تنها کسی بودی که نقابم رو برداشتی… الان بیشتر از هرچیز میخوامت… دارم برای بودنت التماس میکنم. این دنیا رو بدون تو برای خودم حرام میکنم.
به اعضا نگاه کرد، همه با چشمانی سرخ.
+ بچهها… برای همتون یه زندگی شاد آرزو میکنم. از مافیا بکشید بیرون… یه زندگی آروم بسازید… زن بگیرید… بچه داشته باشید… و آخرش پیرمردای لعنتی بشید.
جیمین، با صدایی لرزون:
ــ «چی داری میگی لاوندر؟ خوبی؟»
اما او تصمیمش رو گرفته بود.
اسلحهای که روی زمین افتاده بود رو برداشت.
+ اولین بار به تهیونگ برچسب هول و عوضی زدم… همون روز بهش سیلی زدم و از خودم دورش کردم. کاش همون موقع میبوسیدمت… کاش پرستشت میکردم. الان طوری رامش شدم که حتی یک لحظه بدونش رو نمیتونم تصور کنم. همه رویاهای لعنتیمون… خونه لعنتیمون… الان بدون عزیزکرده شده. منم بیدارلینگ.
نگاهش به جسد تهیونگ افتاد.
+ شرمندهم هِملِت… دارم میام پیشت. ته جهنم هم باشی پیدات میکنم. از خدا میخوام اینبار تورو بهم ببخشه. نامردیه که تو تنها قربانی اینجا باشی
اعضا دویدن سمتش، اما ماشه سریعتر بود.
صدای شلیک، مثل خطی که داستان رو میبُره، در فضا پیچید.
یوری کنار تهیونگ افتاد.
همونطور که با هم بزرگ شده بودن، همونطور که عاشق هم شده بودن، حالا با هم این دنیا رو ترک کردن.
داغ اعضا دو برابر شد.
آسمون هم عزادار شد.
برف سنگین، بیوقفه، همهجا رو پوشوند.
انگار تمام جنگ، تمام سالها، تمام خونها،
برای رسیدن به همین لحظه بوده.
همهچیز توی چند ثانیه اتفاق افتاد، ولی برای یوری انگار زمان کش اومده بود.
جسد بیجون تهیونگ روی زمین افتاده بود.
چشمها بسته، پوست سرد، و اون سکوت لعنتی که از هزار تا فریاد بدتر بود.
انگار دنیا یکهو صداش رو قطع کرده بود.
نفسش بالا نمیاومد.
انگار یه مشت نامرئی گلویش رو گرفته بود.
دستش لرزید، هفتتیر رو از روی زمین برداشت.
قدمهاش روی بتن خیس از خون و بارون، مثل پتک توی گوشش میکوبید.
تزار اونطرف ایستاده بود.
تنها، بیهیچ محافظی.
چشمهاش خالی، مثل کسی که همهچیزش رو باخته.
یوری رفت جلو، لولهی هفتتیر رو گذاشت روی شقیقهاش.
+چرا کشتیش، عوضی؟ مگه چیکارت کرده بود؟
صدای یوری شکست، ولی لرزشش از خشم بود، نه ترس.
تزار، با صدایی که بیشتر به اعتراف یک مرد شکستخورده شبیه بود، گفت:
ــ «من داشتم سقوط میکردم… دیگه راه نفسی برام نمونده بود. خواستم شماها رو هم با خودم پایین بکشم.»
همین یک جمله کافی بود.
هیچچیز دیگه مهم نبود.
انگشتش روی ماشه فشرده شد و هر شش گلوله، بیوقفه، توی جمجمهی تزار خالی شد.
صدای شلیکها مثل ناقوس مرگ توی کارخونه پیچید.
جونگکوک چند قدم عقبتر، خشک ایستاده بود.
هیچ واکنشی نداشت، فقط چشمهاش پر از وحشت و اندوه بود.
هیونگش، تنها رفیق واقعیاش، دیگه نبود.
بیسیم رو برداشت، با صدایی که به زور از گلویش بیرون میاومد گفت:
ــ «تزار مرده… جنگ رو متوقف کنید… بیاید بالا.»
لاوندر برگشت، زانو زد کنار تهیونگ.
دستش رو گذاشت روی سینهاش… هیچ ضربانی نبود.
انگشتش رو کشید روی گردنش، کنار همون شاهرگی که بارها بوسیده بود… آرام بود.
نه تپشی، نه گرمایی.
اشکها مثل سیل از چشمهاش جاری شد.
مثل ابر بهاری که دیگه توان نگهداشتن خودش رو نداره.
همون لحظه، اعضای تیم و چند نفر از افراد رسیدن.
همه با دیدن صحنه، خشکشون زد.
لاوندر دوباره نبض رو چک کرد، ولی فقط یک سکوت یکنواخت و لعنتی بود.
سرش رو روی سینهی تهیونگ گذاشت، گوش داد…
هیچ صدایی جز سکوت نبود.
لعنت فرستاد به همهچیز.
+ بدقولی کردی… قرار نبود تنهایی جایی بری….
خاطرات مثل فیلم از جلوی چشمش رد میشدن، هر کدوم مثل یک خنجر تازه.
+ نه… نه… لعنت… لعنتی… بلند شو… پاشو بگو… بگو که داری یه شوخی فاکی میکنی… پاشو دیگه لعنتی… پاشو دارلینگ… باهام حرف بزن…
اما جز سکوت، هیچ پاسخی نبود.
ساعتها همونطور گریه کرد.
اعضا، تکیه داده به دیوار، بیصدا اشک میریختن.
چهرهاش سرد شده بود، اما اشکها بند نمیاومدن.
به تنها عشق زندگیاش زل زده بود، کسی که دیگه نفس نمیکشید.
آروم گفت:
+ دارلینگ… انگار دنیا یه سرنوشت لعنتی دیگه برامون رقم زده. قرار نیست بابا بشی… قرار نیست هر روز کنارم زندگی کنی. حتی این هوایی که دارم تنفس میکنم، وقتی تو نمیتونی، برام حرام شده.
زانوهاش رو بغل کرد.
+ فقط میخوام یه بار دیگه بغلت کنم… نفسهات رو روی من حس کنم. چند ماه پیش گفتم سیگار رو ترک کن… کاش گوش داده بودی.
خم شد، لبهاش رو بوسید… اما دیگه داغ نبودن.
+ حتی دنیا هم من رو پس میزنه. تو تنها کسی بودی که نقابم رو برداشتی… الان بیشتر از هرچیز میخوامت… دارم برای بودنت التماس میکنم. این دنیا رو بدون تو برای خودم حرام میکنم.
به اعضا نگاه کرد، همه با چشمانی سرخ.
+ بچهها… برای همتون یه زندگی شاد آرزو میکنم. از مافیا بکشید بیرون… یه زندگی آروم بسازید… زن بگیرید… بچه داشته باشید… و آخرش پیرمردای لعنتی بشید.
جیمین، با صدایی لرزون:
ــ «چی داری میگی لاوندر؟ خوبی؟»
اما او تصمیمش رو گرفته بود.
اسلحهای که روی زمین افتاده بود رو برداشت.
+ اولین بار به تهیونگ برچسب هول و عوضی زدم… همون روز بهش سیلی زدم و از خودم دورش کردم. کاش همون موقع میبوسیدمت… کاش پرستشت میکردم. الان طوری رامش شدم که حتی یک لحظه بدونش رو نمیتونم تصور کنم. همه رویاهای لعنتیمون… خونه لعنتیمون… الان بدون عزیزکرده شده. منم بیدارلینگ.
نگاهش به جسد تهیونگ افتاد.
+ شرمندهم هِملِت… دارم میام پیشت. ته جهنم هم باشی پیدات میکنم. از خدا میخوام اینبار تورو بهم ببخشه. نامردیه که تو تنها قربانی اینجا باشی
اعضا دویدن سمتش، اما ماشه سریعتر بود.
صدای شلیک، مثل خطی که داستان رو میبُره، در فضا پیچید.
یوری کنار تهیونگ افتاد.
همونطور که با هم بزرگ شده بودن، همونطور که عاشق هم شده بودن، حالا با هم این دنیا رو ترک کردن.
داغ اعضا دو برابر شد.
آسمون هم عزادار شد.
برف سنگین، بیوقفه، همهجا رو پوشوند.
- ۳.۹k
- ۱۱ دی ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط