منو شما دیگه نمیتونیم وسط این ماجرا ولش کنیم! بریم ببینی
منو شما دیگه نمیتونیم وسط این ماجرا ولش کنیم! بریم ببینیم امشب توی انبار چه اتفاقی میافته...
### دام موزی
### پارت دوازدهم: راز مادر
ساعت ۱۰:۵۵ شب ـ عمارت
فلیکس جلوی آینه ایستاده بود و دکمههای پالتوی مشکیاش را میبست.
هیونجین از پشت سر نزدیک شد.
هیونجین: «هنوز هم میتونیم نریم.»
فلیکس: «تو که منو میشناسی. وقتی چیزی رو بخوام، به این راحتی منصرف نمیشم.»
هیونجین لبخند کوچکی زد.
هیونجین: «متأسفانه خوب میشناسمت.»
فلیکس برگشت و یقهی کت هیونجین را مرتب کرد.
فلیکس: «فقط قول بده مراقب خودت باشی.»
هیونجین دستش را گرفت.
هیونجین: «قول میدم.»
ساعت ۱۱:۲۰ ـ انبار قدیمی
صدای باران از سقف فلزی انبار شنیده میشد.
هیونجین و فلیکس وارد شدند.
مردی کنار یک میز چوبی ایستاده بود. همان مردی که در بیمارستان دیده بودند.
مرد: «خوش اومدی، فلیکس.»
فلیکس: «منو از کجا میشناسی؟»
مرد لبخند زد و یک عکس قدیمی روی میز گذاشت.
فلیکس با دیدن عکس نفسش بند آمد.
در عکس، مادرش بود.
مادرش که سالها پیش گفته بودند از دنیا رفته است.
فلیکس با صدای لرزان گفت:
«این... این عکس رو از کجا آوردی؟»
مرد: «چون مادرت نمرده، فلیکس.»
سکوت.
حتی هیونجین هم برای لحظهای نتوانست چیزی بگوید.
فلیکس: «داری دروغ میگی...»
مرد: «مادرت زنده است. اما چهار سال پیش برای نجات تو مجبور شد ناپدید بشه.»
فلیکس عقب رفت.
فلیکس: «پس چرا برنگشت؟ چرا حتی یک بار سراغم نیومد؟»
مرد پاکت دیگری روی میز گذاشت.
مرد: «چون کسی تهدیدش کرده بود که اگر به تو نزدیک بشه، تو رو برای همیشه از دست میده.»
هیونجین پاکت را برداشت.
داخلش نامهای با دستخط آشنایی بود.
فلیکس آن را شناخت.
دستخط مادرش بود.
چند دقیقه بعد
فلیکس روی یکی از صندلیها نشست و نامه را باز کرد.
«فلیکس عزیزم...
اگر این نامه به دستت رسیده، یعنی بالاخره زمانش رسیده که حقیقت رو بدونی.
من هیچوقت ترکت نکردم چون دوستت نداشتم. هر روز دلم برای صدات، خندههات و حتی غرغر کردنت تنگ شده.
فقط یک چیز رو بدون؛ هیچوقت تقصیر تو نبود.
دوستت دارم، پسر کوچکم.
مامان.»
اشک از گونههای فلیکس پایین آمد.
هیونجین کنارش زانو زد و دستش را گرفت.
هیونجین: «میخوای پیداش کنیم؟»
فلیکس با چشمانی خیس سر تکان داد.
فلیکس: «آره... فقط یک بار دیگه میخوام ببینمش.»
مرد ناگهان گفت:
«پس باید عجله کنید. مادرت فقط تا فردا فرصت داره.»
هیونجین با عصبانیت بلند شد.
«منظورت چیه؟»
مرد نگاهش را پایین انداخت.
«چون کسی که چهار سال پیش اون رو تهدید کرد، دوباره پیداش شده.»
هیونجین: «کی؟»
مرد سرش را بالا آورد.
«پدر خودت.»
هیونجین بیحرکت ماند.
فلیکس به او نگاه کرد.
و برای اولین بار، هیچکدامشان نمیدانستند باید به چه کسی اعتماد کنند.
پایان پارت دوازدهم.
این بار قصه فقط دربارهی گذشتهی فلیکس نیست؛ حالا گذشتهی خانوادهی هیونجین هم قراره رو بشه. ❤️
### دام موزی
### پارت دوازدهم: راز مادر
ساعت ۱۰:۵۵ شب ـ عمارت
فلیکس جلوی آینه ایستاده بود و دکمههای پالتوی مشکیاش را میبست.
هیونجین از پشت سر نزدیک شد.
هیونجین: «هنوز هم میتونیم نریم.»
فلیکس: «تو که منو میشناسی. وقتی چیزی رو بخوام، به این راحتی منصرف نمیشم.»
هیونجین لبخند کوچکی زد.
هیونجین: «متأسفانه خوب میشناسمت.»
فلیکس برگشت و یقهی کت هیونجین را مرتب کرد.
فلیکس: «فقط قول بده مراقب خودت باشی.»
هیونجین دستش را گرفت.
هیونجین: «قول میدم.»
ساعت ۱۱:۲۰ ـ انبار قدیمی
صدای باران از سقف فلزی انبار شنیده میشد.
هیونجین و فلیکس وارد شدند.
مردی کنار یک میز چوبی ایستاده بود. همان مردی که در بیمارستان دیده بودند.
مرد: «خوش اومدی، فلیکس.»
فلیکس: «منو از کجا میشناسی؟»
مرد لبخند زد و یک عکس قدیمی روی میز گذاشت.
فلیکس با دیدن عکس نفسش بند آمد.
در عکس، مادرش بود.
مادرش که سالها پیش گفته بودند از دنیا رفته است.
فلیکس با صدای لرزان گفت:
«این... این عکس رو از کجا آوردی؟»
مرد: «چون مادرت نمرده، فلیکس.»
سکوت.
حتی هیونجین هم برای لحظهای نتوانست چیزی بگوید.
فلیکس: «داری دروغ میگی...»
مرد: «مادرت زنده است. اما چهار سال پیش برای نجات تو مجبور شد ناپدید بشه.»
فلیکس عقب رفت.
فلیکس: «پس چرا برنگشت؟ چرا حتی یک بار سراغم نیومد؟»
مرد پاکت دیگری روی میز گذاشت.
مرد: «چون کسی تهدیدش کرده بود که اگر به تو نزدیک بشه، تو رو برای همیشه از دست میده.»
هیونجین پاکت را برداشت.
داخلش نامهای با دستخط آشنایی بود.
فلیکس آن را شناخت.
دستخط مادرش بود.
چند دقیقه بعد
فلیکس روی یکی از صندلیها نشست و نامه را باز کرد.
«فلیکس عزیزم...
اگر این نامه به دستت رسیده، یعنی بالاخره زمانش رسیده که حقیقت رو بدونی.
من هیچوقت ترکت نکردم چون دوستت نداشتم. هر روز دلم برای صدات، خندههات و حتی غرغر کردنت تنگ شده.
فقط یک چیز رو بدون؛ هیچوقت تقصیر تو نبود.
دوستت دارم، پسر کوچکم.
مامان.»
اشک از گونههای فلیکس پایین آمد.
هیونجین کنارش زانو زد و دستش را گرفت.
هیونجین: «میخوای پیداش کنیم؟»
فلیکس با چشمانی خیس سر تکان داد.
فلیکس: «آره... فقط یک بار دیگه میخوام ببینمش.»
مرد ناگهان گفت:
«پس باید عجله کنید. مادرت فقط تا فردا فرصت داره.»
هیونجین با عصبانیت بلند شد.
«منظورت چیه؟»
مرد نگاهش را پایین انداخت.
«چون کسی که چهار سال پیش اون رو تهدید کرد، دوباره پیداش شده.»
هیونجین: «کی؟»
مرد سرش را بالا آورد.
«پدر خودت.»
هیونجین بیحرکت ماند.
فلیکس به او نگاه کرد.
و برای اولین بار، هیچکدامشان نمیدانستند باید به چه کسی اعتماد کنند.
پایان پارت دوازدهم.
این بار قصه فقط دربارهی گذشتهی فلیکس نیست؛ حالا گذشتهی خانوادهی هیونجین هم قراره رو بشه. ❤️
- ۹۸
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط