فصل اول | پارت پنجم: نامهای که هفت سال پنهان ماند
فصل اول | پارت پنجم: نامهای که هفت سال پنهان ماند
چهار سالگی الیکا
یک روز الیکا موقع بازی، جعبهی قدیمی مادرش رو پیدا کرد.
داخلش چند عکس، یک دستبند و یک پاکت بود.
روی پاکت نوشته شده بود:
«برای روز تولد هفتسالگی الیکا»
الیکا عدد هفت رو میشناخت.
با خودش گفت:
ـ یعنی وقتی هفت سالم بشه میتونم بازش کنم؟
همون لحظه مادر وارد اتاق شد.
ـ الیکا! اینا رو از کجا آوردی؟
ـ مامان، این نامه مال منه؟
مادر پاکت رو برداشت.
ـ آره عزیزم، ولی فعلاً نه.
شش سالگی
دعواهای خانوادگی همچنان ادامه داشت.
یک شب الیکا صدای صحبت پدر و مادرش رو شنید.
مادر گفت:
ـ بالاخره باید بهش بگیم.
پدر جواب داد:
ـ هنوز زوده. بذار بچگیش رو بکنه.
ـ ولی اون زن دوباره تماس گرفته!
پدر با عصبانیت گفت:
ـ اسمش رو نیار!
الیکا پشت در ایستاده بود.
برای اولین بار فهمید موضوعی وجود داره که پدر و مادرش حتی حاضر نیستن دربارهش حرف بزنن.
هفتسالگی | پنجم دی
تولد الیکا بود.
خانه پر از بادکنک شده بود و روی میز کیک زیبایی قرار داشت.
بعد از فوت کردن شمعها، پدر یک جعبه به او داد.
داخلش همان نامهی قدیمی بود.
الیکا با هیجان بازش کرد.
داخل پاکت یک عکس از زنی ناشناس و یک نامه قرار داشت.
روی نامه نوشته شده بود:
«الیکای عزیز، شاید هنوز ندونی من کی هستم، اما روزی میفهمی چرا سالها از زندگیتون دور بودم.»
الیکا سرش رو بالا آورد.
ـ مامان، این خانمه کیه؟
مادر هنوز جواب نداده بود که زنگ خانه به صدا درآمد.
پدر به ساعت نگاه کرد.
مادر زیر لب گفت:
ـ خودش اومده...
در باز شد.
همان زن پشت در ایستاده بود.
به الیکا نگاه کرد و گفت:
ـ بالاخره هفتساله شدی...
الیکا با تعجب پرسید:
ـ شما منو از کجا میشناسین؟
زن لبخند محوی زد.
ـ چون من خیلی قبلتر از چیزی که فکر میکنی، تو رو میشناختم.
پایان پارت پنجم.
چهار سالگی الیکا
یک روز الیکا موقع بازی، جعبهی قدیمی مادرش رو پیدا کرد.
داخلش چند عکس، یک دستبند و یک پاکت بود.
روی پاکت نوشته شده بود:
«برای روز تولد هفتسالگی الیکا»
الیکا عدد هفت رو میشناخت.
با خودش گفت:
ـ یعنی وقتی هفت سالم بشه میتونم بازش کنم؟
همون لحظه مادر وارد اتاق شد.
ـ الیکا! اینا رو از کجا آوردی؟
ـ مامان، این نامه مال منه؟
مادر پاکت رو برداشت.
ـ آره عزیزم، ولی فعلاً نه.
شش سالگی
دعواهای خانوادگی همچنان ادامه داشت.
یک شب الیکا صدای صحبت پدر و مادرش رو شنید.
مادر گفت:
ـ بالاخره باید بهش بگیم.
پدر جواب داد:
ـ هنوز زوده. بذار بچگیش رو بکنه.
ـ ولی اون زن دوباره تماس گرفته!
پدر با عصبانیت گفت:
ـ اسمش رو نیار!
الیکا پشت در ایستاده بود.
برای اولین بار فهمید موضوعی وجود داره که پدر و مادرش حتی حاضر نیستن دربارهش حرف بزنن.
هفتسالگی | پنجم دی
تولد الیکا بود.
خانه پر از بادکنک شده بود و روی میز کیک زیبایی قرار داشت.
بعد از فوت کردن شمعها، پدر یک جعبه به او داد.
داخلش همان نامهی قدیمی بود.
الیکا با هیجان بازش کرد.
داخل پاکت یک عکس از زنی ناشناس و یک نامه قرار داشت.
روی نامه نوشته شده بود:
«الیکای عزیز، شاید هنوز ندونی من کی هستم، اما روزی میفهمی چرا سالها از زندگیتون دور بودم.»
الیکا سرش رو بالا آورد.
ـ مامان، این خانمه کیه؟
مادر هنوز جواب نداده بود که زنگ خانه به صدا درآمد.
پدر به ساعت نگاه کرد.
مادر زیر لب گفت:
ـ خودش اومده...
در باز شد.
همان زن پشت در ایستاده بود.
به الیکا نگاه کرد و گفت:
ـ بالاخره هفتساله شدی...
الیکا با تعجب پرسید:
ـ شما منو از کجا میشناسین؟
زن لبخند محوی زد.
ـ چون من خیلی قبلتر از چیزی که فکر میکنی، تو رو میشناختم.
پایان پارت پنجم.
- ۴۶
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط