فیک کوک
𝕸𝖞 𝖒𝖆𝖋𝖎𝖆⁸⁶
_: هیونگ.. دختر من هرچقدر که به من نیاز داره، به مادرش هم نیاز داره. و حتی بیشتر! مینای من دیگه نیست. کلا نیست. من حتی... حتی نمیدونم اون زندست یا نه. نمیدونم به هوش اومده یا نه.
برادرشو محکم بغل کرد و سرشو نگهداشت.
وقتی که حرف میزد صداش میلرزید و جمله‌بندیاش سروسامون نداشت.
همون موقع یکی درو باز کرد و به داخل دووید.
▪︎: رئیس.. ما یچیزی پیدا کردیم.
بعد از شنیدن حرفای اون مردا سرشو پایین انداخت. نفس محکمی کشید.
_: حدس میزدم. میدونستم کار اون پدر عوضیشه.
▪︎: میگید چیکار کنیم؟
÷: فعلا تحت‌نظر داشته باشینش تا بهتون بگم چیکار کنین.
_: اما ما باید زود اونو...
÷: نه جونگ‌کوک!
_: اگه اون به‌هوش اومده باشه چی؟ اگر که اونا اذیتش کنن من باید چه گوهی بخورم!؟
÷: از کجا معلوم که به‌هوش اومده؟
_: از کجا معلوم به‌هوش نیومده!؟
تقریبا سه روزی میگذشت. پدر جئون ها همچنان درحال بررسی و طرح یه نقشه بی‌نقص بود. اما موضوع این بود که هیییچ خبری هم از لی دریافت نکرده بودن. عجیب نبود؟ یعنی اونا چیزی رو دربرابر پس دادن مینا نخواسته بودن!؟ اونا که نمیدونستم مینا حافظه از دست داده. توی ذهن اونا مینا یا همچنان توی کما بود. یا بیدار بود و ترسیده و سرگردون.
همون موقع که مرحله آخر نقشه رو پیش میبردن، عکسی به دستشون رسید.
جاسوس عکس رو روی میز انداخت.
جونگ‌کوک با دستانی لرزون عکس رو جلوی صورتش کشید. باور نمیکرد.
اون مینای خودش بود؟
با لباس رسمی و عینک درحالی که کنار باک‌هیون، پسرعموش سمت ماشینش میزفت میخندید.
یعنی تموم مدت اونا رو دست خورده بودن؟
ذهن جیمین و آقای جئون فقط همین سمت میرفت. مینا از اول خیانتکار بود.
اما جونگ‌کوک توانایی باورش رو نداشت.
_: من..من مطمئنم.. اینا همش دروغن! حتما اونو تحدید کردن! مینای من! اون دختر من...
$: جونگ‌کوک.... تمومش کن.
آروم اینو گفت و بلند شد و رفت. پشت سرشم جیمین و تمام کسایی که اونجا بودن رفتن.
_: اینا.. اینا همشون دروغن.. مینا.. مینا
کنترل اشکاشو نداشت. نفسش بالا نمیومد.
اسم عشقشو فریاد کشید. و دیگه هیچی نفهمید.
جسم بیهوشی افتاده بود روی دست نگهبانا.
چشم باز کرد ردی تخت اتاقش بود.
بلند شد. سمت حال رفت.
همشون اونجا نشسته بودن. هیچکس قدرت باورشو نداشت. اما لبخند مینا توی اون عکسا یچیز دیگه میگفت.
رز که مینا رو بهترین دوست خودش میدونستم هم شوکه شده بود.
اومدم جونگ‌کوک باعث عوض شدن حال همشون شد.
با تعجب به اون نگاه میکردن. نگرانش بودن. از ته اعماق وجودشون.
اما جئون حواسش به هیچ چیزی جز دخترش توی بغل خانم جئون نبود.
بدون نگاه کردن به هیچ جای دیگه‌ای رفت سراغ اون. دخترکشو از دست مادرش بیرون کشید.
خیلی آروم دم گوش دخترش لب زد.
_: سلام نفس بابا. حالت خوبه؟
_: هیونگ.. دختر من هرچقدر که به من نیاز داره، به مادرش هم نیاز داره. و حتی بیشتر! مینای من دیگه نیست. کلا نیست. من حتی... حتی نمیدونم اون زندست یا نه. نمیدونم به هوش اومده یا نه.
برادرشو محکم بغل کرد و سرشو نگهداشت.
وقتی که حرف میزد صداش میلرزید و جمله‌بندیاش سروسامون نداشت.
همون موقع یکی درو باز کرد و به داخل دووید.
▪︎: رئیس.. ما یچیزی پیدا کردیم.
بعد از شنیدن حرفای اون مردا سرشو پایین انداخت. نفس محکمی کشید.
_: حدس میزدم. میدونستم کار اون پدر عوضیشه.
▪︎: میگید چیکار کنیم؟
÷: فعلا تحت‌نظر داشته باشینش تا بهتون بگم چیکار کنین.
_: اما ما باید زود اونو...
÷: نه جونگ‌کوک!
_: اگه اون به‌هوش اومده باشه چی؟ اگر که اونا اذیتش کنن من باید چه گوهی بخورم!؟
÷: از کجا معلوم که به‌هوش اومده؟
_: از کجا معلوم به‌هوش نیومده!؟
تقریبا سه روزی میگذشت. پدر جئون ها همچنان درحال بررسی و طرح یه نقشه بی‌نقص بود. اما موضوع این بود که هیییچ خبری هم از لی دریافت نکرده بودن. عجیب نبود؟ یعنی اونا چیزی رو دربرابر پس دادن مینا نخواسته بودن!؟ اونا که نمیدونستم مینا حافظه از دست داده. توی ذهن اونا مینا یا همچنان توی کما بود. یا بیدار بود و ترسیده و سرگردون.
همون موقع که مرحله آخر نقشه رو پیش میبردن، عکسی به دستشون رسید.
جاسوس عکس رو روی میز انداخت.
جونگ‌کوک با دستانی لرزون عکس رو جلوی صورتش کشید. باور نمیکرد.
اون مینای خودش بود؟
با لباس رسمی و عینک درحالی که کنار باک‌هیون، پسرعموش سمت ماشینش میزفت میخندید.
یعنی تموم مدت اونا رو دست خورده بودن؟
ذهن جیمین و آقای جئون فقط همین سمت میرفت. مینا از اول خیانتکار بود.
اما جونگ‌کوک توانایی باورش رو نداشت.
_: من..من مطمئنم.. اینا همش دروغن! حتما اونو تحدید کردن! مینای من! اون دختر من...
$: جونگ‌کوک.... تمومش کن.
آروم اینو گفت و بلند شد و رفت. پشت سرشم جیمین و تمام کسایی که اونجا بودن رفتن.
_: اینا.. اینا همشون دروغن.. مینا.. مینا
کنترل اشکاشو نداشت. نفسش بالا نمیومد.
اسم عشقشو فریاد کشید. و دیگه هیچی نفهمید.
جسم بیهوشی افتاده بود روی دست نگهبانا.
چشم باز کرد ردی تخت اتاقش بود.
بلند شد. سمت حال رفت.
همشون اونجا نشسته بودن. هیچکس قدرت باورشو نداشت. اما لبخند مینا توی اون عکسا یچیز دیگه میگفت.
رز که مینا رو بهترین دوست خودش میدونستم هم شوکه شده بود.
اومدم جونگ‌کوک باعث عوض شدن حال همشون شد.
با تعجب به اون نگاه میکردن. نگرانش بودن. از ته اعماق وجودشون.
اما جئون حواسش به هیچ چیزی جز دخترش توی بغل خانم جئون نبود.
بدون نگاه کردن به هیچ جای دیگه‌ای رفت سراغ اون. دخترکشو از دست مادرش بیرون کشید.
خیلی آروم دم گوش دخترش لب زد.
_: سلام نفس بابا. حالت خوبه؟
- ۶.۹k
- ۰۳ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
