Chapter Seven, S², Part ⁴¹
Chapter Seven, S², Part ⁴¹
^ آره دیگه کافیه... دیگه فرار کافیه... دیگه پنهان شدن کافیه... من دلم برای پسرکم تنگ شده.. اون امپراطوری که میگی، بیرون از این اتاق مخفی، دلتنگ دیدن چشمای براق توعه... با تسلیم شدن در برابر طلسمی که با دیدن ضعفت خوشحال میشه، باعث نشو تا ابد حسرت بکشیم...
دیگه کافیه... وقتشه برگردی خونه...
+ گفتم نزدیک نشو!
استاد یو بی اعتنا به دست و پایی که میزنه بعد از آروم آروم نزدیک شدنش ناگهان کشیدش توی آغوشش و محکم نگهش داشت و درد خنجایی که مینداختو تحمل میکرد. وقتی که دونه دونه خاطرات واقعی شروع به پخش شدن روی پرده ی ذهنش کردن، تنشه توی وجودش کمی محو شد و با دیدن خاطرات و یاد آوریشون.. توی آغوش استادش آروم شد و شروع به گریه کرد...
پسربچه ای ۵ ساله وقتی که اولین عروسک چوبیش رو از استادش گرفت...
شمن نوجوانی که اولین روز پر استرسش رو پشت سر گذاشت...
شمن جوانی که بین مردمان مهربون شهر، محبوب شد...
چشم تو چشم شدن با ندیمه ای که گویا روزی صمیمی ترین شخص بهش میشه...
شمشیری که درست موقع برخورد با صورتش توسط مردی قدرتمند متوقف شد...
اعتراف عشقی پنهان که بزرگترین مرد این سرزمین بهش داشت...
اولین آغوشی که به اندازه ی نشستن گلبرگی تو دامانش زیبا بود..
و در آخر... نجات دادن مردی که حاضر به ساعت ها نگاه کردنش بود...
بدنش ناگهان کامل آروم گرفت و با سر بردن تو شونه استادش شروع به بلند گریه کردن کرد. انگشتاش در حال چروک کردن لباس پیرمرد بود و محکم بهش چسبیده بود.
+ ا-استاد ی-یو..
^ جان دلم پسر کوچولوم... نترس... دیگه نمیزارم چیزی باعث افتادن وحشت به جونت بشه... ...
.
.
قطره اشکی از گوشه چشم جیمین سر خورد. همگی با نگرانی و تعجب از اینکه پشت این سکوت چه اتفاقی داره میفته، به دو مردی که وسط جمع قرار داشتن، خیره شده بودن. چرا انقدر طول کشیده بود؟ نکنه اتفاقی که نباید بیفته در حال افتادن بود؟ مگه مراسم تموم نشده؟...
(نگاهی به چند ساعت قبل)
استاد یو چشم هاش خیره به چهره ی جونگ کوک بود.
^ هر وقت که دیدی دستم از بالای سر جیمین برداشته شد، نوازنده ها هر جایی از موسیقی که بودن، باید متوقف شن.
؛ متوجه شدم
.
.
.
خب الآن چند دقیقه ای بود که این اتفاق افتاده بود پس چرا چشم باز نمیکردن...
طلوع آفتاب در حال تکامل پیدا کردن بود.
با افتادن نور روی موهای استاد یو ناگهان نیمی از افراد حاضر، نفسی گرفتن و نیمی دیگه چشم گشاد کردن.
دونگ جو و یونگی قدمی جلو گذاشتن، با تعجب خیره به اتفاقی بودن که در حال رخ دادن بود...
با افتادن نور آفتاب درست کف سر استاد یو، ناگهان موهاش با آبشار داغ و نارنجی رنگ خورشید که در حال حرکت به نوک موهاش بود، به رنگ سفید خالص در اومد...
وقتی که حالا خورشید در درخشان ترین حالت خودش، اون دو رو در بر گرفته بود ، موهای استاد یو حالا کاملا سفید شده بود..
بعد از نفسی تازه، آروم چشم باز کرد و با دیدن چهره ی در آرامش جیمین که فقط خودش متوجه این تغییر میشد، لبخندی روی لب هاش اومد. سری به اطراف چرخوند.
ترجیح داد به جای استفاده از کلمات با یه نگاه پر معنا تر و چینی روی پیشونیش که نشون از این بود، کاملا در جریانه که چه اتفاقی افتاده، به یونگی خیره شه.
^ آره دیگه کافیه... دیگه فرار کافیه... دیگه پنهان شدن کافیه... من دلم برای پسرکم تنگ شده.. اون امپراطوری که میگی، بیرون از این اتاق مخفی، دلتنگ دیدن چشمای براق توعه... با تسلیم شدن در برابر طلسمی که با دیدن ضعفت خوشحال میشه، باعث نشو تا ابد حسرت بکشیم...
دیگه کافیه... وقتشه برگردی خونه...
+ گفتم نزدیک نشو!
استاد یو بی اعتنا به دست و پایی که میزنه بعد از آروم آروم نزدیک شدنش ناگهان کشیدش توی آغوشش و محکم نگهش داشت و درد خنجایی که مینداختو تحمل میکرد. وقتی که دونه دونه خاطرات واقعی شروع به پخش شدن روی پرده ی ذهنش کردن، تنشه توی وجودش کمی محو شد و با دیدن خاطرات و یاد آوریشون.. توی آغوش استادش آروم شد و شروع به گریه کرد...
پسربچه ای ۵ ساله وقتی که اولین عروسک چوبیش رو از استادش گرفت...
شمن نوجوانی که اولین روز پر استرسش رو پشت سر گذاشت...
شمن جوانی که بین مردمان مهربون شهر، محبوب شد...
چشم تو چشم شدن با ندیمه ای که گویا روزی صمیمی ترین شخص بهش میشه...
شمشیری که درست موقع برخورد با صورتش توسط مردی قدرتمند متوقف شد...
اعتراف عشقی پنهان که بزرگترین مرد این سرزمین بهش داشت...
اولین آغوشی که به اندازه ی نشستن گلبرگی تو دامانش زیبا بود..
و در آخر... نجات دادن مردی که حاضر به ساعت ها نگاه کردنش بود...
بدنش ناگهان کامل آروم گرفت و با سر بردن تو شونه استادش شروع به بلند گریه کردن کرد. انگشتاش در حال چروک کردن لباس پیرمرد بود و محکم بهش چسبیده بود.
+ ا-استاد ی-یو..
^ جان دلم پسر کوچولوم... نترس... دیگه نمیزارم چیزی باعث افتادن وحشت به جونت بشه... ...
.
.
قطره اشکی از گوشه چشم جیمین سر خورد. همگی با نگرانی و تعجب از اینکه پشت این سکوت چه اتفاقی داره میفته، به دو مردی که وسط جمع قرار داشتن، خیره شده بودن. چرا انقدر طول کشیده بود؟ نکنه اتفاقی که نباید بیفته در حال افتادن بود؟ مگه مراسم تموم نشده؟...
(نگاهی به چند ساعت قبل)
استاد یو چشم هاش خیره به چهره ی جونگ کوک بود.
^ هر وقت که دیدی دستم از بالای سر جیمین برداشته شد، نوازنده ها هر جایی از موسیقی که بودن، باید متوقف شن.
؛ متوجه شدم
.
.
.
خب الآن چند دقیقه ای بود که این اتفاق افتاده بود پس چرا چشم باز نمیکردن...
طلوع آفتاب در حال تکامل پیدا کردن بود.
با افتادن نور روی موهای استاد یو ناگهان نیمی از افراد حاضر، نفسی گرفتن و نیمی دیگه چشم گشاد کردن.
دونگ جو و یونگی قدمی جلو گذاشتن، با تعجب خیره به اتفاقی بودن که در حال رخ دادن بود...
با افتادن نور آفتاب درست کف سر استاد یو، ناگهان موهاش با آبشار داغ و نارنجی رنگ خورشید که در حال حرکت به نوک موهاش بود، به رنگ سفید خالص در اومد...
وقتی که حالا خورشید در درخشان ترین حالت خودش، اون دو رو در بر گرفته بود ، موهای استاد یو حالا کاملا سفید شده بود..
بعد از نفسی تازه، آروم چشم باز کرد و با دیدن چهره ی در آرامش جیمین که فقط خودش متوجه این تغییر میشد، لبخندی روی لب هاش اومد. سری به اطراف چرخوند.
ترجیح داد به جای استفاده از کلمات با یه نگاه پر معنا تر و چینی روی پیشونیش که نشون از این بود، کاملا در جریانه که چه اتفاقی افتاده، به یونگی خیره شه.
- ۱.۷k
- ۲۳ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط