قسمت 5 🌹 رمان: سایهی خونین و گلِ وحشی
قسمت 5 🌹 رمان: سایهی خونین و گلِ وحشی
اون مردی که بهش گفتن جک، یه لحظه خشکش زد. لبخندِ مسخرهاش روی لبش ماسید. نگاهی به چشمهای غمزده و خشمگینِ تهیونگ انداخت، دستش رو کشեց عقب و با خندهٔ عصبی گفت: «اووه، تهیونگ… بابا من فقط داشتم باهات شوخی میکردم. معلومه که ملکهٔ کوچیکِ خودته!»
تهیونگ حتی یک لحظه هم نگاهش رو از جک برنداشت. صداش اونقدر بم و تهدیدآمیز شد که همه توی سالن نفسهاشون رو حبس کردن: «اینجا کسی ملکه نداره، جک. و باهوش باش که دیگه باهاش شوخی نکنی. این آخرین هشدارمه.»
«ات» در حالی که سینی رو توی دستش محکمتر فشار میداد، آب دهنش رو قورت داد. نگاهش با تهیونگ تلاقی کرد. این بار هیچکدومشون چشمبرنداشتن. تهیونگ توی نگاهش یه هشدارِ جدی داشت: «چرا همیشه کاری میکنی که برات خطرناک بشم؟» و «ات» با نگاهش جواب داد: «من ازت نمیترسم.»
صبحانه در یک سکوتِ مرگبار به پایان رسید. بعد از اینکه همه بلند شدن، «ات» مشغول جمع کردن میز بود که تهیونگ هنوز سر جاش نشسته بود. بقیه که از اتاق بیرون رفتن، تهیونگ سیگاری روشن کرد، نگاهی به دودِ خاکستریش انداخت و با همون لحن سردش گفت:
«فکر کردی خیلی قهرمانی، نه؟»
«ات» با لجبازی سینی رو گذاشت روی میز و برگشت طرفش: «من فقط اجازه نمیدم کسی بیرحمانه بهم بیاحترامی کنه. این عمارت شاید قانونهای خودشو داشته باشه، اما انسانیت…»
تهیونگ وسط حرفش پرید، از جاش بلند شد و با چند قدمِ بلند خودش رو به «ات» رسوند. فاصلهشون دوباره انقدر کم شد که «ات» مجبور شد سرش رو بگیره بالا.
اون مردی که بهش گفتن جک، یه لحظه خشکش زد. لبخندِ مسخرهاش روی لبش ماسید. نگاهی به چشمهای غمزده و خشمگینِ تهیونگ انداخت، دستش رو کشեց عقب و با خندهٔ عصبی گفت: «اووه، تهیونگ… بابا من فقط داشتم باهات شوخی میکردم. معلومه که ملکهٔ کوچیکِ خودته!»
تهیونگ حتی یک لحظه هم نگاهش رو از جک برنداشت. صداش اونقدر بم و تهدیدآمیز شد که همه توی سالن نفسهاشون رو حبس کردن: «اینجا کسی ملکه نداره، جک. و باهوش باش که دیگه باهاش شوخی نکنی. این آخرین هشدارمه.»
«ات» در حالی که سینی رو توی دستش محکمتر فشار میداد، آب دهنش رو قورت داد. نگاهش با تهیونگ تلاقی کرد. این بار هیچکدومشون چشمبرنداشتن. تهیونگ توی نگاهش یه هشدارِ جدی داشت: «چرا همیشه کاری میکنی که برات خطرناک بشم؟» و «ات» با نگاهش جواب داد: «من ازت نمیترسم.»
صبحانه در یک سکوتِ مرگبار به پایان رسید. بعد از اینکه همه بلند شدن، «ات» مشغول جمع کردن میز بود که تهیونگ هنوز سر جاش نشسته بود. بقیه که از اتاق بیرون رفتن، تهیونگ سیگاری روشن کرد، نگاهی به دودِ خاکستریش انداخت و با همون لحن سردش گفت:
«فکر کردی خیلی قهرمانی، نه؟»
«ات» با لجبازی سینی رو گذاشت روی میز و برگشت طرفش: «من فقط اجازه نمیدم کسی بیرحمانه بهم بیاحترامی کنه. این عمارت شاید قانونهای خودشو داشته باشه، اما انسانیت…»
تهیونگ وسط حرفش پرید، از جاش بلند شد و با چند قدمِ بلند خودش رو به «ات» رسوند. فاصلهشون دوباره انقدر کم شد که «ات» مجبور شد سرش رو بگیره بالا.
- ۱۲۹
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط