هم اتاقی قدیمی -پارت-۳۲

خودتون رو برای چندتا پارت جنجالی اماده کنین 😁 البته الان نه

کفش هایم را پوشیدم و در را قفل کردم ‌. هنوز منتظرم ایستاده بود .
پا به پایم می‌امد . هنوز کسانی بودند که مارا نگاه می‌کردند و در گوش هم پچ می‌زند .
وارد کلاس شدیم ، هرکسی مشغول کاری بود: از درس خواند های دقیقه آخری تا عاشقانه ها و پچ زدن ها .
مانند قبل روی میز هایمان نشستیم . سرم را روی میز گذاشتم و چشمانم را بستم . کمی بعد صدای ایزاوا امد و من از ان حالت در امدم ~~~
زنگ ناهار را زدن و از جا بلند شدیم ، در راهرو ایی که به سالن غذا خوری خطم می‌شد راه می‌رفتم ،نیم نگاهی به پشت سرم انداختم . کاتسوکی پشت سرم بود و مانند جوجه اردک ها دنبالم می‌امد .
نگاهش مانند قبل نبود؛ بی انگیزه ، افسرده و خمار .
دلم می‌خواهد به او بگویم «خودت باش» ،« اونجور به من نگاه نکن » «می‌تونی دستمو بگیری»
اما حرفی نزدم . غذا هایمان را گرفتیم و روی یکی از میز های خالی نشستیم . سبزیجات را به دهان گذاشتم و شروع کردم به جویدن ، طعم ادویه ای و ترد ان در دهانم پخش شد .همانطور که تنها بودیم و نگاهش پایین بود ،لب زد :« بیا فراموشش کنیم…خب؟ »
کمی تامل کردم به چشمانش زل زدم . ملتسممانه دست های به هم گره خورده اش را نگاه می‌کرد .
مانند خودش پچ زدم :« باشه....من مشکلی ندارم .»
انگار کمی ارام شد ، بطری ابش راسر کشید و ارام شروع کرد به خوردن .

#ایزوکو #پنج ماه بعد .
امروز روزی است که منو بقیه دانشجو ها فارغ‌التحصیل و تبدیل به یک افسر پلیس می‌شویم .
روبه روی سکویی ایستاده ام که مرا به یک افسر واقعی تبدیل می‌کند .
ایزاوا می‌خواند :« ایزوکو مدریا و کاتسوکی باکوگو »
کلاه افسری ام را صاف می‌کنم و به همراه کاتسوکی بالای سکو می‌روم . مانند سوزن ایستاده ایم ، المایت جلو می‌اید و نشان هایمان را روی لباسمان می‌گذارد . احساس غرور دارم و دلم می‌خواهد کاتسوکی را به اغوش بکشم، ببوسمش، با او خوشحالی کنم و نوشیدنی بنوشم .
اما میدانم شاید این کار درست و غیر ممکن باشد .
افتاب در حال غروب کردن است ، تقریبا ساعات ۷ و یا ۸ است .
به جمعیت پیوستیم ، در نکاه های کاتسوکی شوق دیده می‌شود ؛ دیگر ان نگاه لب مرگ را ندارد .
پس از گرفتن نشان هایشان کلاه هامان را بالا انداختیم و کمی از تعدادمان سوت کشیدند .~~~
به اتاق برگشته ایم .
ساعت ۱۰ شب است و جشنی در انتظار ماست .
. کاملا خوب شده ام اما هنوز از درد لذت می‌برم ‌.
کاتسوکی هم در حال لباس پوشیدن است و ان بدن خوش تراشش را با پیراهنی سفید پنهان می‌کند . قبلم به تپش می‌افتد و نمیدانم چه کنم . لب هایم را روی هم می‌فشارم و لباس های افسره ام را در می‌آورم تا به کت و شروالم را به تن کنم . دکلنم را می‌زنم و به کاتسوکی خیره می‌شوم. احساس می‌کنم در این چند وقت کمی قدش بلند تر شده است . لب هایم را تر می‌کنم و می‌گویم :«بریم ؟»
به بودن او عادت کرده ام و نمیدانم می‌توانم بدون او به جشن بروم یا خیر . چشم هایش دروغ نمیگویند .
کتش را درست می‌کند ، لبخندی محو روی لب هایش می‌اید و با نگاهی حاکی از افتخار می‌گوید:« بریم»
داخل سالن می‌شویم که امی به سرعت میپرد بغل کاتسوکی ، کاتسوکی لبخندش می‌ماسد و جایش را به نارضایتی می‌دهد .
امی؛ همان دختری که چهار ماه ازگار هست به دست و پای کاتسوکی می‌پلکد . موهای رنگ شده ی طلایی ،چشم های ریزِ ابی و یک ارایش سنگین دارد ، لباسی که پوشیده است افتضاح باز است و حال مرا به هم می‌زند .از نظر من او فقط یک *هرزه * است .
چشمانِ پر شوقم جایشان را به نفرت می‌دهند . ایا حسودی می‌کنم؟ شاید …البته نه اصلا ! .
امی دست اورا می‌کشد و به جمعیت می‌برد .
دست هایم مشت شده اند و لبه های کتم را می‌فشارند . احساس کودکی را دارم که اسباب بازی اش را دزدیدند . دستی روی شونه ام حس میکنم و سرم را برمی‌گردانم . تودوروکی است ؛ در این چند وقت بیشتر از *قبل* دور بر من می‌چرخد ؛ او مرا دوست دارد اما من احساسی بهش ندارم، نمیدانم اگر به او این را بگویم چقدر ناراحت می‌شود .
تودوروکی با وجود صدای موسیقی می‌گوید :« نوشیدنی می‌خوری؟»
دلم میخواست ان را از کاتسوکی بشنوم اما او در حال حرف زدن با امی بود .
چشم هایم را روی هم می‌فشارم تا دیگر به ان ها فکر نکنم ؛ می‌گویم :« اره »
تودوروکی رفت تا از روی نیز پو لیوان نوشیدنی بیاورد . او هم ادمی خوب است، شاید در دنیایی که کاچان وجود نداشت به او علاقه مند می‌شدم . کیریشیما و کامیناری به سمتم امدند؛ کامیناری گفت:« تبریک میگم …افسر مدوریا» روی کلمه ی افسر مدریا تاکید داشت . لبخندی زدم و دستم را به نشانه ی دست دادن دراز کردم؛متقابل گفتم :« به هردو تون تبریک میگم » دست دادند و از من دور شدند .

لایک و کامنت فراموش نشه