رقص زیر مهتاب سرخ. پارت 1/1

سکوت سنگین خانه با نغمه‌ دلنشین خنده‌های کودکی چهار ساله درهم می‌شکست. دخترک با قلبی سرشار از شور و شوق، گام های کوچکش را یکی پس از دیگری برمی‌داشت و دور خانه میدوید؛ گویا پروانه ای که در میان نهال های درخت ارغوان پر میزند یا جوجه‌ کبوتری سبک بال که مرز های آرزو را درهم تنیده و در فراسوی خیال بال میزند؛ دخترک از پدرش فرار میکرد.. پدری که با لحنی تحدید آمیز اما نه نامهربان او را تحدید کرده بود که اگر اینبار او را بگیرد، آنقدر قلقلکش می‌دهد تا از حال برود. در این لحظه برای دخترک مهم نبود که اگر به چیزی برخورد کند و آن را بشکند، اینبار به یک باره باید پا به فرار به امید خلاصی از مادرش بگذارد.
لحظه‌ای بعد گرمای آشنای دستان پدرش را دور کمرش احساس کرد. دستان قوی‌ای که او را از زمین جدا کرده و در آغوش امن خود میکشند. خنده‌های شیرین دخترک اینبار، به قهقهه‌ای بی پروا تبدیل شد.
صدای درهم آمیخته شده خنده های پدر و دختر که طنین انداز خانه بود.. پرتو هایی از گیسوان طلایی خورشید که از لابه‌لای نگهبانان شیشه‌ای راهی برای تابیده شدن بر جای‌جای خانه پیدا کرده بودند.. شروع قصه‌ را شیرین می‌کردند.
پدرش بعد از نشاندن بوسه‌ای بر گونه هلویی رنگ دخترک، او را دوباره روی زمین گذاشت و اجازه داد دستان سرد و چوبی کف خانه، کمر دخترک را لمس کنند. سپس همانطور که با انگشتانی بازیگوش او را قلقلک میداد، پابه‌پای او می‌خندید و چیزی از او کم نمی‌آورد.
دخترک میان قهقهه‌ هایش، خستگی‌ناپذیر از پدرش خواهش میکرد که رهایش کند.. اما انگار نه انگار.. پدرش بدون لحظه‌ای درنگ همچنان او را قلقلک میداد اما هاشا اگر قصدی به جز شنیدن صدای خنده‌های یکی یکدانه دردانه اش داشته باشد.
هنگامی که دخترک دیگر از پدرش قطع امید کرد ، به سراغ مادرش رفت و در همان لحظه هایی که خنده امانش میداد ، مادرش را برای کمک صدا میزد.
قبل از خاموش شدن آخرین کورسویی از امیدش برای کمک ، صدای جیرجیر در چوبی آشپزخانه بلند شد و بالاخره مادرش از آشپزخانه خارج شد ‌؛ با موهای طلایی گوجه شده ، پیشبند زرد چهارخونه و لبخندی که به زور ان را روی صورتش نگه داشته بود نگاهی به آنها انداخت اما کمکم لبخندش جان گرفت.. آخر مگر میشود با دیدن ان صحنه شیرین ، ترشرویی کرد؟