سناریو اوبیکاکا
در زندگی دیگر ( دوباره مرا پیدا کن )
ادامه پارت ۲۲ : به بعد
چراغی خاموش و معصوم از وسوسه.
اوبیتو زمزمه کرد: «فقط یه نگاه دزدکی. نه اینکه سرک بکشم. فقط... از فضای ادبی لذت ببرم.»
او در حالی که دستهایش را در جیبهایش فرو برده بود، قدم زنان به سمت آنها رفت و با نگاهی گذرا به عناوین روزنامهها نگاه کرد.
قفسهی بالا: مجموعهای تصادفی از آثار کلاسیک خاکخورده. قفسهی دوم: گلچینهای شعر، که تعداد زیادی از آنها گوشههای تیزی دارند. قفسهی سوم—
اوبیتو پلک زد.
«...امکان نداره.»
آنجا، در شرایط کاملاً نو، یک قفسه کامل - یک ردیف کامل و بیتعارف - از رمانهای «تاکتیکهای خودنمایی» نوشتهی جیرایا، کنار هم چیده شده بود.
تمام جلدها. از جمله نسخه «قرمز صحافی شده» که دیگر چاپ نمیشود. رویای یک کلکسیونر.
لبهای اوبیتو به پوزخندی کش آمدند.
پس کتاب از آنجا آمده است...
دستش را دراز کرد و یکی را از وسط بیرون کشید و با انگشت شستش لبهی ستون فقرات را کشید. فوراً جلد را شناخت - همانی بود که کاکاشی در اولین روزی که همدیگر را ملاقات کردند، با برقی از غرور در چشمانش و پوزخندی که به زحمت فرو خورده بود، روی دامنش انداخته بود.
اوبیتو در آن زمان فرض کرده بود که این یک شوخی است.
حالا؟ او خیلی مطمئن نبود.
کنجکاوی بر او غلبه کرد.
کتاب را باز کرد و جایی نزدیک به مرکز آن فرود آمد. چشمانش پاراگراف را مرور کرد - و بلافاصله، مغزش مثل یک صفحه آبی رنگ شد.
«لبهایم گلبرگهای گل رز تو را دنبال میکردند، در حالی که تو از وجد فریاد میزدی، هر لرزش ستون فقراتت غزلی از شور و اشتیاق بود که زیر انگشتانم زمزمه میشد...»
«چی؟»
اوبیتو کتاب را چنان محکم بست که صدایش در همه جا پیچید.
صورتش؟ قرمز روشن. عملاً رادیواکتیو.
با نگاهی خیانتآمیز به پوشش بسته خیره شد.
با وحشت زمزمه کرد: «گلبرگهای رز؟»
درست همان موقع، کاکاشی با یک هودی بزرگ و کفشهای ورزشی گشاد، در حالی که به طرز گناهآلودی راحت و به نوعی، به طرز ویرانگری جذاب به نظر میرسید، به داخل اتاق برگشت. او با دیدن حالت چهرهی کاملاً واضح اوبیتو که شبیه گوزنی در نور چراغهای جلو بود، ابرویش را بالا انداخت.
«...کتابهای شعر رو پیدا کردی؟»
اوبیتو بیهیچ کلامی کتاب «تاکتیکهای آرایش» را بالا گرفت، انگار که شخصاً به او توهین شده بود.
کاکاشی مکث کرد. پلک زد. و سپس پوزخندی زد.
او در حالی که مثل یک شکارچی به جلو قدم برمیداشت، به نرمی گفت: «اوه، پس قفسهی مخصوص من رو پیدا کردی.»
اوبیتو در حالی که کتاب را طوری در فاصلهی یک دست نگه داشته بود که انگار سمی است، با صدای هیس گفت: «گلبرگهای رز! این همون چیزیه که میخوندی؟!»
کاکاشی با خونسردی گفت: «کتابهای کلاسیکی هستن.» کتاب را از دست اوبیتو گرفت و با مهارت خاصی آن را باز کرد. «جایزه هم بردن.»
«نه!»
«منظورم اینه که رسماً نه. اما از نظر احساسی؟ بله.»
اوبیتو در حالی که صورتش را پوشانده بود، به پشت روی مبل افتاد. «همهشون رو خوندی؟»
«چندین بار.»
«تو جمعشون میکنی؟!»
کاکاشی شانهای بالا انداخت. «جیریا-سنسی ی آیندهنگر بود.»
اوبیتو در دستانش ناله کرد. «جدی که نمیگی.»
کاکاشی با خرخر گفت: «من خیلی جدی هستم.» و در حالی که کتاب را در دست داشت، کنار اوبیتو نشست و دوباره آن را باز کرد. «دوست داری یه داستان دراماتیک بخونی؟»
«خدایا، نه—»
کاکاشی گلویش را صاف کرد.
«من تو را میخواهم، مثل ماه که مشتاق جزر و مد است، مثل بدن تو که جاذبهاش مرا به مدار تو میکشد...»
"کاکاشی-"
«روح من چون جوهر بر پوست تو جاری شد، نالههای تو شعر را در وجودم حک کرد—»
اوبیتو وحشتزده و با صورتی سرخ به سمت کتاب حملهور شد.
«گفتی پی....چی!»
کاکاشی در حالی که از تلاشهای اوبیتو برای گرفتن آن جاخالی میداد و میخندید، پاسخ داد: «این دیگه خیلی باحاله! این استعارهست! ببین - 'اشعار ناله میکنه'؟ این هنره، اوبیتو.»
«من داخل خونه تو میمیرم.»
«با فرهنگ میمیری.»
آنها روی کوسنهای مبل غلتیدند، اوبیتو در حالی که کاکاشی با ذوق و شوقی نمایشی و مضحک به خواندن ادامه میداد، با تلاشی ناامیدانه روی زانوی کاکاشی نشست تا کتاب را از او بگیرد. در همین حین، کتاب به آن سوی اتاق پرتاب شد و در موقعیتی تاسفبار و تأسفبار فرود آمد، صفحات آن باز شده و خطی نمایان شد که روی آن نوشته شده بود:
«باسن تو سمفونیها را میخواند و من فقط یک آهنگساز فروتن بودم.»
اوبیتو صدای خفهای از خودش درآورد.
کاکاشی فقط قیافهای از خود راضی داشت.
ادامه پارت ۲۲ : به بعد
چراغی خاموش و معصوم از وسوسه.
اوبیتو زمزمه کرد: «فقط یه نگاه دزدکی. نه اینکه سرک بکشم. فقط... از فضای ادبی لذت ببرم.»
او در حالی که دستهایش را در جیبهایش فرو برده بود، قدم زنان به سمت آنها رفت و با نگاهی گذرا به عناوین روزنامهها نگاه کرد.
قفسهی بالا: مجموعهای تصادفی از آثار کلاسیک خاکخورده. قفسهی دوم: گلچینهای شعر، که تعداد زیادی از آنها گوشههای تیزی دارند. قفسهی سوم—
اوبیتو پلک زد.
«...امکان نداره.»
آنجا، در شرایط کاملاً نو، یک قفسه کامل - یک ردیف کامل و بیتعارف - از رمانهای «تاکتیکهای خودنمایی» نوشتهی جیرایا، کنار هم چیده شده بود.
تمام جلدها. از جمله نسخه «قرمز صحافی شده» که دیگر چاپ نمیشود. رویای یک کلکسیونر.
لبهای اوبیتو به پوزخندی کش آمدند.
پس کتاب از آنجا آمده است...
دستش را دراز کرد و یکی را از وسط بیرون کشید و با انگشت شستش لبهی ستون فقرات را کشید. فوراً جلد را شناخت - همانی بود که کاکاشی در اولین روزی که همدیگر را ملاقات کردند، با برقی از غرور در چشمانش و پوزخندی که به زحمت فرو خورده بود، روی دامنش انداخته بود.
اوبیتو در آن زمان فرض کرده بود که این یک شوخی است.
حالا؟ او خیلی مطمئن نبود.
کنجکاوی بر او غلبه کرد.
کتاب را باز کرد و جایی نزدیک به مرکز آن فرود آمد. چشمانش پاراگراف را مرور کرد - و بلافاصله، مغزش مثل یک صفحه آبی رنگ شد.
«لبهایم گلبرگهای گل رز تو را دنبال میکردند، در حالی که تو از وجد فریاد میزدی، هر لرزش ستون فقراتت غزلی از شور و اشتیاق بود که زیر انگشتانم زمزمه میشد...»
«چی؟»
اوبیتو کتاب را چنان محکم بست که صدایش در همه جا پیچید.
صورتش؟ قرمز روشن. عملاً رادیواکتیو.
با نگاهی خیانتآمیز به پوشش بسته خیره شد.
با وحشت زمزمه کرد: «گلبرگهای رز؟»
درست همان موقع، کاکاشی با یک هودی بزرگ و کفشهای ورزشی گشاد، در حالی که به طرز گناهآلودی راحت و به نوعی، به طرز ویرانگری جذاب به نظر میرسید، به داخل اتاق برگشت. او با دیدن حالت چهرهی کاملاً واضح اوبیتو که شبیه گوزنی در نور چراغهای جلو بود، ابرویش را بالا انداخت.
«...کتابهای شعر رو پیدا کردی؟»
اوبیتو بیهیچ کلامی کتاب «تاکتیکهای آرایش» را بالا گرفت، انگار که شخصاً به او توهین شده بود.
کاکاشی مکث کرد. پلک زد. و سپس پوزخندی زد.
او در حالی که مثل یک شکارچی به جلو قدم برمیداشت، به نرمی گفت: «اوه، پس قفسهی مخصوص من رو پیدا کردی.»
اوبیتو در حالی که کتاب را طوری در فاصلهی یک دست نگه داشته بود که انگار سمی است، با صدای هیس گفت: «گلبرگهای رز! این همون چیزیه که میخوندی؟!»
کاکاشی با خونسردی گفت: «کتابهای کلاسیکی هستن.» کتاب را از دست اوبیتو گرفت و با مهارت خاصی آن را باز کرد. «جایزه هم بردن.»
«نه!»
«منظورم اینه که رسماً نه. اما از نظر احساسی؟ بله.»
اوبیتو در حالی که صورتش را پوشانده بود، به پشت روی مبل افتاد. «همهشون رو خوندی؟»
«چندین بار.»
«تو جمعشون میکنی؟!»
کاکاشی شانهای بالا انداخت. «جیریا-سنسی ی آیندهنگر بود.»
اوبیتو در دستانش ناله کرد. «جدی که نمیگی.»
کاکاشی با خرخر گفت: «من خیلی جدی هستم.» و در حالی که کتاب را در دست داشت، کنار اوبیتو نشست و دوباره آن را باز کرد. «دوست داری یه داستان دراماتیک بخونی؟»
«خدایا، نه—»
کاکاشی گلویش را صاف کرد.
«من تو را میخواهم، مثل ماه که مشتاق جزر و مد است، مثل بدن تو که جاذبهاش مرا به مدار تو میکشد...»
"کاکاشی-"
«روح من چون جوهر بر پوست تو جاری شد، نالههای تو شعر را در وجودم حک کرد—»
اوبیتو وحشتزده و با صورتی سرخ به سمت کتاب حملهور شد.
«گفتی پی....چی!»
کاکاشی در حالی که از تلاشهای اوبیتو برای گرفتن آن جاخالی میداد و میخندید، پاسخ داد: «این دیگه خیلی باحاله! این استعارهست! ببین - 'اشعار ناله میکنه'؟ این هنره، اوبیتو.»
«من داخل خونه تو میمیرم.»
«با فرهنگ میمیری.»
آنها روی کوسنهای مبل غلتیدند، اوبیتو در حالی که کاکاشی با ذوق و شوقی نمایشی و مضحک به خواندن ادامه میداد، با تلاشی ناامیدانه روی زانوی کاکاشی نشست تا کتاب را از او بگیرد. در همین حین، کتاب به آن سوی اتاق پرتاب شد و در موقعیتی تاسفبار و تأسفبار فرود آمد، صفحات آن باز شده و خطی نمایان شد که روی آن نوشته شده بود:
«باسن تو سمفونیها را میخواند و من فقط یک آهنگساز فروتن بودم.»
اوبیتو صدای خفهای از خودش درآورد.
کاکاشی فقط قیافهای از خود راضی داشت.
- ۹.۸k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط