فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت ۲۷
از اونطرف، کلی کار کوچیک هم کردم؛
لباسم رو مرتب کردم، چمدون رو یک بار باز و بسته کردم تا مطمئن شم چیز مهمی جا نمونده، و حتی چند بار راه رفتم تا ببینم راه رفتنم بعد از خستگی طبیعی هست یا نه.
بعد هم برای اینکه بوی عطر راه و سفر از تنم بره،سریع حموم رفتم.
آب گرم واقعا خوب بود.
انگار همهی خستگیهام رو کمکم از تنم میشست.
چشمهام رو برای چند ثانیه بستم و فقط همونجا وایستادم، دلم میخواست برای یک بار هم که شده، هیچ صدایی نباشه، هیچ نگاهی نباشه، هیچ فکر سنگینی هم نباشه.
ولی خب، مغزم که ولکن نبود.
همش صحنهی سالن، حرف ملکه، خجالت تهیونگ، و اون حس ریز و عجیبی که توی دلم افتاده بود، میاومد جلوی چشمم.
بعد از حموم، لباس راحتتر و مرتبتری پوشیدم که برای شام مناسب باشه.
موهام رو هم جمع کردم که خیلی شلخته به نظر نرسم.
یه کم هم جلوی آینه تمرین کردم که صورت آرومتری داشته باشم؛ چون حس میکردم اینجا هر حرکت کوچیکی ممکنه دیده بشه.
آخرش هم یه نفس عمیق کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.
---
### شب موقع شام
وقتی رفتم سمت سالن غذاخوری، دیدم همه از قبل نشستن.
غذاها چیده شده بود، ظرفها برق میزدن و فضای اتاق یه جور رسمیِ گرم داشت.
نشستم سر میزی که برای شام آماده کرده بودن و با تعجب به اون چوبهایی نگاه کردم که رو به روم گذاشته بودن.
تهیونگ که کنارم نشسته بود، نگاهم رو دید و زد زیر خنده.
+ به چی میخندی؟
- هیچی، فقط اونا چاپستیکه.
+ خب...
- ما با اینا غذا میخوریم.
+ چطوری؟
تهیونگ با حوصله یکی از اون چوبها رو برداشت و بهم نشون داد.
بعد خیلی آروم دستم رو گرفت و طرز گرفتنش رو یادم داد.
اولش حس میکردم انگشتهام هیچ همکاریای نمیکنن، چون این وسیله لعنتی انگار تصمیم گرفته بود منو مسخره کنه.
هر بار که میخواستم یه لقمه بردارم، یا از دستم میافتاد یا کج میشد.
تهیونگ هم هر بار با صبر و خندهی کمرنگی کمکم میکرد.
من بین ته و کوک نشسته بودم.
جانگکوک هم اون طرفم بود و مثل ته سعی داشت کمکم کنه.
در نگاه اول آدم متوجهش نمیشد، ولی کوک واقعا خیلی کیوت بود.
هم ساکت بود، هم مهربون، هم از اون مدل آدمهایی که وقتی کمک میکنن، زیادی بامزه به نظر میرسن.
یه تیکه غذا بالاخره با زحمت از بین چاپستیکهام رد شد و رسید به دهانم.
فکر کنم اون لحظه از خوشحالی باید دست میزدم!
ولی سعی کردم خیلی ذوقزده به نظر نرسم.
آروم زیر لب، طوری که فقط خودم بشنوم، گفتم:
+ تو واقعا کیوتی.
جانگکوک سریع نگاهم کرد، چشمهاش یه ذره باز شد و با همون جدیت بامزهای که داشت گفت:
* به من نگو کیوت.
خندهام گرفت.
واقعی، از ته دل خندیدم.
اونقدر که مجبور شدم دستم رو جلوی دهنم بگیرم.
تهیونگ هم که کنارم بود، لبخندش عمیقتر شد و خیلی ریز نگاهم کرد؛ انگار از دیدن اینکه بالاخره کمی راحت شدم، خوشحال شده بود.
اون لحظه برای چند ثانیه فراموش کردم توی یه قصر غریبهام، فراموش کردم چقدر خستهام، و حتی فراموش کردم اون حرف ملکه دربارهی دختر مورد علاقهی تهیونگ هنوز توی ذهنم مثل یه خار کوچیک مونده.
فقط نشسته بودم، غذا میخوردم، به سختی با چاپستیکها میجنگیدم، و برای اولین بار از وقتی وارد اینجا شده بودم، حس میکردم شاید...
شاید اینجا آنقدرها هم بد نباشه.
شرط بزارم میرسونید ؟
از اونطرف، کلی کار کوچیک هم کردم؛
لباسم رو مرتب کردم، چمدون رو یک بار باز و بسته کردم تا مطمئن شم چیز مهمی جا نمونده، و حتی چند بار راه رفتم تا ببینم راه رفتنم بعد از خستگی طبیعی هست یا نه.
بعد هم برای اینکه بوی عطر راه و سفر از تنم بره،سریع حموم رفتم.
آب گرم واقعا خوب بود.
انگار همهی خستگیهام رو کمکم از تنم میشست.
چشمهام رو برای چند ثانیه بستم و فقط همونجا وایستادم، دلم میخواست برای یک بار هم که شده، هیچ صدایی نباشه، هیچ نگاهی نباشه، هیچ فکر سنگینی هم نباشه.
ولی خب، مغزم که ولکن نبود.
همش صحنهی سالن، حرف ملکه، خجالت تهیونگ، و اون حس ریز و عجیبی که توی دلم افتاده بود، میاومد جلوی چشمم.
بعد از حموم، لباس راحتتر و مرتبتری پوشیدم که برای شام مناسب باشه.
موهام رو هم جمع کردم که خیلی شلخته به نظر نرسم.
یه کم هم جلوی آینه تمرین کردم که صورت آرومتری داشته باشم؛ چون حس میکردم اینجا هر حرکت کوچیکی ممکنه دیده بشه.
آخرش هم یه نفس عمیق کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.
---
### شب موقع شام
وقتی رفتم سمت سالن غذاخوری، دیدم همه از قبل نشستن.
غذاها چیده شده بود، ظرفها برق میزدن و فضای اتاق یه جور رسمیِ گرم داشت.
نشستم سر میزی که برای شام آماده کرده بودن و با تعجب به اون چوبهایی نگاه کردم که رو به روم گذاشته بودن.
تهیونگ که کنارم نشسته بود، نگاهم رو دید و زد زیر خنده.
+ به چی میخندی؟
- هیچی، فقط اونا چاپستیکه.
+ خب...
- ما با اینا غذا میخوریم.
+ چطوری؟
تهیونگ با حوصله یکی از اون چوبها رو برداشت و بهم نشون داد.
بعد خیلی آروم دستم رو گرفت و طرز گرفتنش رو یادم داد.
اولش حس میکردم انگشتهام هیچ همکاریای نمیکنن، چون این وسیله لعنتی انگار تصمیم گرفته بود منو مسخره کنه.
هر بار که میخواستم یه لقمه بردارم، یا از دستم میافتاد یا کج میشد.
تهیونگ هم هر بار با صبر و خندهی کمرنگی کمکم میکرد.
من بین ته و کوک نشسته بودم.
جانگکوک هم اون طرفم بود و مثل ته سعی داشت کمکم کنه.
در نگاه اول آدم متوجهش نمیشد، ولی کوک واقعا خیلی کیوت بود.
هم ساکت بود، هم مهربون، هم از اون مدل آدمهایی که وقتی کمک میکنن، زیادی بامزه به نظر میرسن.
یه تیکه غذا بالاخره با زحمت از بین چاپستیکهام رد شد و رسید به دهانم.
فکر کنم اون لحظه از خوشحالی باید دست میزدم!
ولی سعی کردم خیلی ذوقزده به نظر نرسم.
آروم زیر لب، طوری که فقط خودم بشنوم، گفتم:
+ تو واقعا کیوتی.
جانگکوک سریع نگاهم کرد، چشمهاش یه ذره باز شد و با همون جدیت بامزهای که داشت گفت:
* به من نگو کیوت.
خندهام گرفت.
واقعی، از ته دل خندیدم.
اونقدر که مجبور شدم دستم رو جلوی دهنم بگیرم.
تهیونگ هم که کنارم بود، لبخندش عمیقتر شد و خیلی ریز نگاهم کرد؛ انگار از دیدن اینکه بالاخره کمی راحت شدم، خوشحال شده بود.
اون لحظه برای چند ثانیه فراموش کردم توی یه قصر غریبهام، فراموش کردم چقدر خستهام، و حتی فراموش کردم اون حرف ملکه دربارهی دختر مورد علاقهی تهیونگ هنوز توی ذهنم مثل یه خار کوچیک مونده.
فقط نشسته بودم، غذا میخوردم، به سختی با چاپستیکها میجنگیدم، و برای اولین بار از وقتی وارد اینجا شده بودم، حس میکردم شاید...
شاید اینجا آنقدرها هم بد نباشه.
شرط بزارم میرسونید ؟
- ۷.۸k
- ۰۴ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط