چندپارتی جونگ کوک پارت هفت
ات جان، جونگ کوک چند روزی نیست. تا اون بیاد، تو خوب میشی. نگران نباش."
ات میدونست این حرفا بیخوده. میدونست جونگ کوک هر جا باشه، میفهمه. همیشه میفهمید.
ات رو برداشتن بخش داخلی زنان. یه اتاق خصوصی، با پنجره. برای اولین بار بعد از مدتها، توی یه تخت غیر از اون تخت سفید لعنتی خوابید.
پرستارا اومدن رفتن. آمپول زدن. سرم وصل کردن. دارو دادن. ات همه کارا میکرد، ولی انگار تو بدنش نبود. روحش رفته بود جایی دیگه.
بچه. باردار بود. از اون دیوونه. بچهای که توی شبای خشن ساخته شده بود، توی اون همه خون و اشک و درد.
دستش رو برد روی شکمش. صاف بود. لاغر. هیچ نشونی نبود. ولی یه چیزی توش بود. یه موجود کوچولو. نصفش مال اون قاتل، نصفش مال این دختر بیچاره.
پرستار اومد تو. یه خانم مهربون با چشمای نگران. "خانم ات، دکتر لی میخواد دوباره معاینت کنه."
ات سر تکون داد.
دکتر لی اومد، با یه دستگاه سونوگرافی کوچیک. "میخوام یه نگاه بندازم به بچه. مطمئن بشم خوبه."
ژل زد روی شکم ات. دستگاه رو کشید. روی مانیتور، یه چیز کوچیک و لرزون نشون داده شد. یه نقطه که تند تند میزد.
"میبینی؟" دکتر لی لبخند زد. "این قلبشه. میزنه. قوی و سالم."
ات نگاه کرد. یه چیزی توی دلش تکون خورد. نمیدونست عشق بود یا ترس. شاید هر دو.
"با این همه مشکل، این بچه هنوز زندهست." دکتر لی گفت. "به نظر من، این بچه میخواد بمونه. میخواد بیاد تو این دنیا."
ات گریه کرد. "نمیتونم... نمیتونم بچه اون رو بزرگ کنم... اون دیوونست... اگه بچه شبیه خودش بشه چی؟"
دکتر لی دستش رو گرفت. "عزیزم، من نمیدونم تو خونتون چی میگذره. نمیدونم شوهرت کیه و چه کارهست. ولی اینو میدونم که تو یه مادری. و این بچه به تو نیاز داره. فقط تو."
ات به مانیتور نگاه کرد. به اون نقطه کوچولو که تند تند میزد. یه آدم. یه آدم کوچولو که تقصیر نداشت چطور به دنیا اومده.
برای اولین بار، دستش رو با احتیاط گذاشت روی شکمش. نوازش کرد. آروم.
"سلام کوچولو." زمزمه کرد. "من مامانتم."
سه روز گذشت. ات داشت کمکم بهتر میشد. رنگ صورتش برگشته بود. یه کم غذا میخورد. با بچهتوی شکمش حرف میزد.
پرستارا باهاش دوست شده بودن. داستانش رو نمیدونستن، ولی حدس میزدن. جای کبودی رو بدنش رو میدیدن. سکوتش رو حس میکردن.
شب سوم، ات توی رختخواب خوابیده بود. صدای در باز شد. فکر کرد پرستاره. چشماشو باز نکرد.
ولی یه بو اومد. بوی عطر. بوی خیابون. بوی خون؟
چشماشو باز کرد.
جونگ کوک بالای سرش ایستاده بود. توی تاریکی، چشماش میدرخشید. اون درخشش خالی.
ات جیغ کشید. نشست. "تو... اینجا چیکار میکنی؟"
جونگ کوک لبخند زد. اون لبخند سرد. "اومدم بیارمت خونه. زنه من اینجا چیکار میکنه؟"
ات لرزید. "من... مریض بودم... دکتر پارک..."
جونگ کوک نشست کنار تخت. دست کشید روی موهای ات. ات یخ کرد. "میدونم. دکتر پارک بهم گفت. تو رو بستری کرده. خوب هم کرده."
ات نفسی راحت کشید. پس جونگ کوک عادی بود؟ خوب بود؟
ولی بعد جونگ کوک ادامه داد: "میدونی چی بهم گفت؟"
ات سرشو تکون داد.
جونگ کوک خم شد، نزدیک گوش ات. "بهم گفت تو باردار هستی. بچه من تو شکمته."
ات نفسش بند اومد. نمیدونست خوشحال بشه یا بترسه.
جونگ کوک دستش رو گذاشت روی شکم ات. آروم. نوازش کرد. "بچه من... بچه ما..."
ات نگاهش کرد. توی چشماش یه چیز عجیب بود. یه ترکیب از عشق و دیوونگی. یه چیزی که ات خوب میشناختش.
"جونگ کوک... من... ما..."
جونگ کوک نذاشت حرف بزنه. بوسیدش. آروم. بعد بلند شد.
"باشه. میمونی اینجا تا خوب شی. بعد میبرمت خونه. تا اون موقع، من مراقبتم."
ات باورش نمیشد. "جدی؟ میذاری بمونم؟"
جونگ کوک لبخند زد. "آره. ولی بدون، هر جا بری، پیدات میکنم. تو و بچه، مال منین. تا ابد."
ات میدونست راست میگه.
جونگ کوک رفت. ات موند توی تاریکی، دست رو شکمش، به این فکر میکرد که این بچه ناجیش میشه یا زنجیر جدیدی برای موندن.
صبح که شد، یه عالمه گل و هدیه براش اومده بود. از طرف جونگ کوک. با یه کارت: "برای مادر بچهام. دوستت دارم. همیشه."
پرستارا با حسرت نگاه میکردن. "چه شوهر فهمیدهای!" میگفتن.
ات لبخند میزد. ولی ته دلش گریه میکرد.
ات میدونست این حرفا بیخوده. میدونست جونگ کوک هر جا باشه، میفهمه. همیشه میفهمید.
ات رو برداشتن بخش داخلی زنان. یه اتاق خصوصی، با پنجره. برای اولین بار بعد از مدتها، توی یه تخت غیر از اون تخت سفید لعنتی خوابید.
پرستارا اومدن رفتن. آمپول زدن. سرم وصل کردن. دارو دادن. ات همه کارا میکرد، ولی انگار تو بدنش نبود. روحش رفته بود جایی دیگه.
بچه. باردار بود. از اون دیوونه. بچهای که توی شبای خشن ساخته شده بود، توی اون همه خون و اشک و درد.
دستش رو برد روی شکمش. صاف بود. لاغر. هیچ نشونی نبود. ولی یه چیزی توش بود. یه موجود کوچولو. نصفش مال اون قاتل، نصفش مال این دختر بیچاره.
پرستار اومد تو. یه خانم مهربون با چشمای نگران. "خانم ات، دکتر لی میخواد دوباره معاینت کنه."
ات سر تکون داد.
دکتر لی اومد، با یه دستگاه سونوگرافی کوچیک. "میخوام یه نگاه بندازم به بچه. مطمئن بشم خوبه."
ژل زد روی شکم ات. دستگاه رو کشید. روی مانیتور، یه چیز کوچیک و لرزون نشون داده شد. یه نقطه که تند تند میزد.
"میبینی؟" دکتر لی لبخند زد. "این قلبشه. میزنه. قوی و سالم."
ات نگاه کرد. یه چیزی توی دلش تکون خورد. نمیدونست عشق بود یا ترس. شاید هر دو.
"با این همه مشکل، این بچه هنوز زندهست." دکتر لی گفت. "به نظر من، این بچه میخواد بمونه. میخواد بیاد تو این دنیا."
ات گریه کرد. "نمیتونم... نمیتونم بچه اون رو بزرگ کنم... اون دیوونست... اگه بچه شبیه خودش بشه چی؟"
دکتر لی دستش رو گرفت. "عزیزم، من نمیدونم تو خونتون چی میگذره. نمیدونم شوهرت کیه و چه کارهست. ولی اینو میدونم که تو یه مادری. و این بچه به تو نیاز داره. فقط تو."
ات به مانیتور نگاه کرد. به اون نقطه کوچولو که تند تند میزد. یه آدم. یه آدم کوچولو که تقصیر نداشت چطور به دنیا اومده.
برای اولین بار، دستش رو با احتیاط گذاشت روی شکمش. نوازش کرد. آروم.
"سلام کوچولو." زمزمه کرد. "من مامانتم."
سه روز گذشت. ات داشت کمکم بهتر میشد. رنگ صورتش برگشته بود. یه کم غذا میخورد. با بچهتوی شکمش حرف میزد.
پرستارا باهاش دوست شده بودن. داستانش رو نمیدونستن، ولی حدس میزدن. جای کبودی رو بدنش رو میدیدن. سکوتش رو حس میکردن.
شب سوم، ات توی رختخواب خوابیده بود. صدای در باز شد. فکر کرد پرستاره. چشماشو باز نکرد.
ولی یه بو اومد. بوی عطر. بوی خیابون. بوی خون؟
چشماشو باز کرد.
جونگ کوک بالای سرش ایستاده بود. توی تاریکی، چشماش میدرخشید. اون درخشش خالی.
ات جیغ کشید. نشست. "تو... اینجا چیکار میکنی؟"
جونگ کوک لبخند زد. اون لبخند سرد. "اومدم بیارمت خونه. زنه من اینجا چیکار میکنه؟"
ات لرزید. "من... مریض بودم... دکتر پارک..."
جونگ کوک نشست کنار تخت. دست کشید روی موهای ات. ات یخ کرد. "میدونم. دکتر پارک بهم گفت. تو رو بستری کرده. خوب هم کرده."
ات نفسی راحت کشید. پس جونگ کوک عادی بود؟ خوب بود؟
ولی بعد جونگ کوک ادامه داد: "میدونی چی بهم گفت؟"
ات سرشو تکون داد.
جونگ کوک خم شد، نزدیک گوش ات. "بهم گفت تو باردار هستی. بچه من تو شکمته."
ات نفسش بند اومد. نمیدونست خوشحال بشه یا بترسه.
جونگ کوک دستش رو گذاشت روی شکم ات. آروم. نوازش کرد. "بچه من... بچه ما..."
ات نگاهش کرد. توی چشماش یه چیز عجیب بود. یه ترکیب از عشق و دیوونگی. یه چیزی که ات خوب میشناختش.
"جونگ کوک... من... ما..."
جونگ کوک نذاشت حرف بزنه. بوسیدش. آروم. بعد بلند شد.
"باشه. میمونی اینجا تا خوب شی. بعد میبرمت خونه. تا اون موقع، من مراقبتم."
ات باورش نمیشد. "جدی؟ میذاری بمونم؟"
جونگ کوک لبخند زد. "آره. ولی بدون، هر جا بری، پیدات میکنم. تو و بچه، مال منین. تا ابد."
ات میدونست راست میگه.
جونگ کوک رفت. ات موند توی تاریکی، دست رو شکمش، به این فکر میکرد که این بچه ناجیش میشه یا زنجیر جدیدی برای موندن.
صبح که شد، یه عالمه گل و هدیه براش اومده بود. از طرف جونگ کوک. با یه کارت: "برای مادر بچهام. دوستت دارم. همیشه."
پرستارا با حسرت نگاه میکردن. "چه شوهر فهمیدهای!" میگفتن.
ات لبخند میزد. ولی ته دلش گریه میکرد.
- ۱۲.۱k
- ۲۲ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط