---
---
# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥
### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ━━━━
**◈ پارت ۲ ◈**
> *«بعضی‌ها مثل جرقه‌ان... تا لمسشون نکنی نمی‌فهمی چقدر می‌سوزونن.»*
---
**━─━────༺༻────━─━**
### ⚡️ فصل دوم: قانون شماره دو — هیچ‌وقت پشتت رو به جونگ‌کوک نکن
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ تمام شب بیدار بود.
عکس پاره‌شده روی میزش بود و اون جمله‌ی لعنتی پشتش، مثل یه سوزن، هر چند دقیقه یه بار توی مغزش فرو می‌رفت.
> **«یادت هست؟ من یادم هست. همه‌ش.»**
— نه. نه، این امکان نداره.
اون عکس باید توی آتیش سوخته باشه. خودش سوزونده بودش. با دست خودش.
پس جونگ‌کوک از کجا آورده بودش؟
**━─━────༺༻────━─━**
ساعت ۹ صبح، دانشکده هنر.
تهیونگ با چشم‌های پف‌کرده و قهوه‌ی داغ توی دستش، وارد راهرو شد. فقط یه آرزو داشت: **که امروز جونگ‌کوک رو نبینه.**
— صبح بخیر، همکار!
تهیونگ پلک زد. یه بار. دو بار.
جونگ‌کوک وسط راهرو ایستاده بود، با یه پیش‌بند صورتیِ گلدوزی‌شده که روش نوشته بود **«بهترین عکاسِ جهان»**، و یه سینی پر از کاپ‌کیک توی دستش.
— ...این چیه؟
— صبحونه! برای همکار جدیدم.
— من صبحونه خوردم.
— دروغ می‌گی. رنگ صورتت مثل گچ شده.
تهیونگ با عصبانیت قهوه‌ش رو بالا آورد.
— من قهوه دارم.
— قهوه صبحونه نیست، تهیونگ. قهوه یه جور خودآزاریه.
**━─━────༺༻────━─━**
بچه‌های راهرو شروع کردن به پچ‌پچ.
— اون پیش‌بند چیه؟ 😂
— جونگ‌کوک دیوونه شده؟
— نه بابا، داره تهیونگ رو اذیت می‌کنه... بازم.
تهیونگ با صدای پایین و خفه گفت:
— این پیش‌بند رو دربیار. الان.
— چرا؟ خوشگله.
— رنگش صورتیه.
— و؟
— و تو یه پسر بیست و یک ساله‌ای که داره توی راهروی دانشگاه با پیش‌بند صورتی راه می‌ره!
جونگ‌کوک کاپ‌کیک رو جلوی صورت تهیونگ گرفت و با چشم‌های براق گفت:
— ببین، این یکی رو خودم پختم. توش دارچین ریختم. می‌دونم دارچین دوست داری.
تهیونگ یه لحظه خشک شد.
**«می‌دونم دارچین دوست داری.»**
از کجا می‌دونست؟
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ کاپ‌کیک رو از دستش قاپید، یه گاز بزرگ زد و با دهن پر گفت:
— خوشمزه نیست.
— دروغگو. داری ذوق می‌کنی.
— ذوق نمی‌کنم.
— گوشات قرمز شده.
تهیونگ فوراً دستش رو گذاشت روی گوشش و همون لحظه فهمید که چه اشتباه بزرگی کرد.
جونگ‌کوک با یه پوزخند پیروزمندانه گفت:
— دیدی؟ گفتم ذوق می‌کنی.
— **من ازت متنفرم.**
— آره، آره. هر چی تو بگی.
**━─━────༺༻────━─━**
### 📸 استودیوی شماره ۳، ساعت ۱۴:۰۰
پروژه‌ی اولشون: عکاسی از «احساس» توی یه فضای بسته.
استاد گفته بود: *«باید بتونید احساس رو توی قاب بگیرید. نه چهره. احساس.»*
تهیونگ دوربینش رو تنظیم کرد و گفت:
— خب. بشین اونجا. یه حالت جدی بگیر.
جونگ‌کوک نشست. و بعد... زبانش رو بیرون آورد. 😜
**کلیک.**
— ...چیکار کردی؟
— عکس گرفتم.
— گفتم جدی باش!
— گفتم احساس! اینم یه احساسه. اسمش «شادی»ست.
تهیونگ با حرص دوربین رو پایین آورد.
— این پروژه‌ی درسیه، جونگ‌کوک. نمره داره. اگه خرابش کنی...
— اگه خرابش کنم چی؟ می‌خوای منو بکشی؟
— **شاید.**
جونگ‌کوک خندید، اون خنده‌ی بلند و آزاد که کل استودیو رو پر کرد.
— خب باشه. جدی می‌شم. قول می‌دم.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ دوربین رو بالا آورد.
جونگ‌کوک به لنز نگاه کرد.
و یهو... همه‌چی عوض شد.
اون لبخند بازیگوش رفت. جاش رو یه نگاه داد. یه نگاه خیلی سنگین، خیلی آروم، مثل کسی که داره یه چیز قدیمی و دردناک رو به یاد می‌آره.
تهیونگ نفسش رو حبس کرد.
**کلیک.**
— ...این خوب بود.
— می‌دونم.
— نه، جدی می‌گم. این... این خیلی خوب بود.
جونگ‌کوک آروم گفت:
— تهیونگ.
— چی؟
— اون عکس رو... نگه داشتی؟
سکوت.
تهیونگ دوربین رو پایین آورد. دستش می‌لرزید.
— چرا این سوال رو می‌پرسی؟
— جواب بده.
— نه.
— دروغ می‌گی.
— **گفتم نه!**
صدای تهیونگ توی استودیو پیچید. بلندتر از اونی که خودش انتظار داشت.
جونگ‌کوک آروم سرش رو تکون داد و بلند شد.
— باشه. پس بی‌خیال.
— صبر کن. از کجا اون عکس رو آوردی؟
جونگ‌کوک دم در ایستاد. برنگشت. فقط گفت:
— از جایی که تو فکر می‌کردی برای همیشه بسته شده.
**━─━────༺༻────━─━**
و رفت.
تهیونگ تنها توی استودیو موند. دوربین توی دستش سنگین شده بود.
روی صفحه‌ی دوربین، عکس جونگ‌کوک بود. همون نگاه سنگین.
و تهیونگ، برای اولین بار بعد از سه سال، احساس کرد قلبش یه چیزی رو به یاد آورده که مغزش سعی می‌کرد فراموش کنه.
**━─━────༺༻────━─━**
### 🔥 **ادامه دارد...** 🔥
> *«پارت ۳: کسی که توی آتیش موند»*
**━─━────༺༻────━─━**
*خب؟ چطور بود؟ 😏 اگه دوست داری پارت ۳ رو بنویسم،
لایک ۸ تا
# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥
### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ━━━━
**◈ پارت ۲ ◈**
> *«بعضی‌ها مثل جرقه‌ان... تا لمسشون نکنی نمی‌فهمی چقدر می‌سوزونن.»*
---
**━─━────༺༻────━─━**
### ⚡️ فصل دوم: قانون شماره دو — هیچ‌وقت پشتت رو به جونگ‌کوک نکن
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ تمام شب بیدار بود.
عکس پاره‌شده روی میزش بود و اون جمله‌ی لعنتی پشتش، مثل یه سوزن، هر چند دقیقه یه بار توی مغزش فرو می‌رفت.
> **«یادت هست؟ من یادم هست. همه‌ش.»**
— نه. نه، این امکان نداره.
اون عکس باید توی آتیش سوخته باشه. خودش سوزونده بودش. با دست خودش.
پس جونگ‌کوک از کجا آورده بودش؟
**━─━────༺༻────━─━**
ساعت ۹ صبح، دانشکده هنر.
تهیونگ با چشم‌های پف‌کرده و قهوه‌ی داغ توی دستش، وارد راهرو شد. فقط یه آرزو داشت: **که امروز جونگ‌کوک رو نبینه.**
— صبح بخیر، همکار!
تهیونگ پلک زد. یه بار. دو بار.
جونگ‌کوک وسط راهرو ایستاده بود، با یه پیش‌بند صورتیِ گلدوزی‌شده که روش نوشته بود **«بهترین عکاسِ جهان»**، و یه سینی پر از کاپ‌کیک توی دستش.
— ...این چیه؟
— صبحونه! برای همکار جدیدم.
— من صبحونه خوردم.
— دروغ می‌گی. رنگ صورتت مثل گچ شده.
تهیونگ با عصبانیت قهوه‌ش رو بالا آورد.
— من قهوه دارم.
— قهوه صبحونه نیست، تهیونگ. قهوه یه جور خودآزاریه.
**━─━────༺༻────━─━**
بچه‌های راهرو شروع کردن به پچ‌پچ.
— اون پیش‌بند چیه؟ 😂
— جونگ‌کوک دیوونه شده؟
— نه بابا، داره تهیونگ رو اذیت می‌کنه... بازم.
تهیونگ با صدای پایین و خفه گفت:
— این پیش‌بند رو دربیار. الان.
— چرا؟ خوشگله.
— رنگش صورتیه.
— و؟
— و تو یه پسر بیست و یک ساله‌ای که داره توی راهروی دانشگاه با پیش‌بند صورتی راه می‌ره!
جونگ‌کوک کاپ‌کیک رو جلوی صورت تهیونگ گرفت و با چشم‌های براق گفت:
— ببین، این یکی رو خودم پختم. توش دارچین ریختم. می‌دونم دارچین دوست داری.
تهیونگ یه لحظه خشک شد.
**«می‌دونم دارچین دوست داری.»**
از کجا می‌دونست؟
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ کاپ‌کیک رو از دستش قاپید، یه گاز بزرگ زد و با دهن پر گفت:
— خوشمزه نیست.
— دروغگو. داری ذوق می‌کنی.
— ذوق نمی‌کنم.
— گوشات قرمز شده.
تهیونگ فوراً دستش رو گذاشت روی گوشش و همون لحظه فهمید که چه اشتباه بزرگی کرد.
جونگ‌کوک با یه پوزخند پیروزمندانه گفت:
— دیدی؟ گفتم ذوق می‌کنی.
— **من ازت متنفرم.**
— آره، آره. هر چی تو بگی.
**━─━────༺༻────━─━**
### 📸 استودیوی شماره ۳، ساعت ۱۴:۰۰
پروژه‌ی اولشون: عکاسی از «احساس» توی یه فضای بسته.
استاد گفته بود: *«باید بتونید احساس رو توی قاب بگیرید. نه چهره. احساس.»*
تهیونگ دوربینش رو تنظیم کرد و گفت:
— خب. بشین اونجا. یه حالت جدی بگیر.
جونگ‌کوک نشست. و بعد... زبانش رو بیرون آورد. 😜
**کلیک.**
— ...چیکار کردی؟
— عکس گرفتم.
— گفتم جدی باش!
— گفتم احساس! اینم یه احساسه. اسمش «شادی»ست.
تهیونگ با حرص دوربین رو پایین آورد.
— این پروژه‌ی درسیه، جونگ‌کوک. نمره داره. اگه خرابش کنی...
— اگه خرابش کنم چی؟ می‌خوای منو بکشی؟
— **شاید.**
جونگ‌کوک خندید، اون خنده‌ی بلند و آزاد که کل استودیو رو پر کرد.
— خب باشه. جدی می‌شم. قول می‌دم.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ دوربین رو بالا آورد.
جونگ‌کوک به لنز نگاه کرد.
و یهو... همه‌چی عوض شد.
اون لبخند بازیگوش رفت. جاش رو یه نگاه داد. یه نگاه خیلی سنگین، خیلی آروم، مثل کسی که داره یه چیز قدیمی و دردناک رو به یاد می‌آره.
تهیونگ نفسش رو حبس کرد.
**کلیک.**
— ...این خوب بود.
— می‌دونم.
— نه، جدی می‌گم. این... این خیلی خوب بود.
جونگ‌کوک آروم گفت:
— تهیونگ.
— چی؟
— اون عکس رو... نگه داشتی؟
سکوت.
تهیونگ دوربین رو پایین آورد. دستش می‌لرزید.
— چرا این سوال رو می‌پرسی؟
— جواب بده.
— نه.
— دروغ می‌گی.
— **گفتم نه!**
صدای تهیونگ توی استودیو پیچید. بلندتر از اونی که خودش انتظار داشت.
جونگ‌کوک آروم سرش رو تکون داد و بلند شد.
— باشه. پس بی‌خیال.
— صبر کن. از کجا اون عکس رو آوردی؟
جونگ‌کوک دم در ایستاد. برنگشت. فقط گفت:
— از جایی که تو فکر می‌کردی برای همیشه بسته شده.
**━─━────༺༻────━─━**
و رفت.
تهیونگ تنها توی استودیو موند. دوربین توی دستش سنگین شده بود.
روی صفحه‌ی دوربین، عکس جونگ‌کوک بود. همون نگاه سنگین.
و تهیونگ، برای اولین بار بعد از سه سال، احساس کرد قلبش یه چیزی رو به یاد آورده که مغزش سعی می‌کرد فراموش کنه.
**━─━────༺༻────━─━**
### 🔥 **ادامه دارد...** 🔥
> *«پارت ۳: کسی که توی آتیش موند»*
**━─━────༺༻────━─━**
*خب؟ چطور بود؟ 😏 اگه دوست داری پارت ۳ رو بنویسم،
لایک ۸ تا
- ۷۱
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
