دختری که نباید وجود میداشت
دختری که نباید وجود میداشت
قسمت سوم
آلیس یک قدم عقب رفت.
مرد مرموز هنوز همانجا ایستاده بود و با نگاه سردی به او خیره شده بود.
آلیس گفت:
«شما کی هستید؟ چرا منو میشناسید؟»
مرد بهآرامی از پلهها پایین آمد.
«اسم من الکساندر وینتره. و بیست سال پیش، تو رو برای آخرین بار دیدم.»
آلیس با تعجب گفت:
«ولی من فقط هفده سالمه! چطور ممکنه بیست سال پیش منو دیده باشید؟»
الکساندر لبخند محوی زد.
«سؤال خوبیه. اما بهتره اول بدونی چرا مادرت تو رو از این عمارت برد.»
آلیس کلید را محکم در دستش فشرد.
«مادرم؟ منظورتون همون زنیه که توی عکسه؟»
مرد سرش را تکان داد.
«بله. اسمش الین بود.»
آلیس پرسید:
«پس شما چه نسبتی باهاش داشتید؟»
الکساندر جواب نداد. فقط به راهروی طبقهی دوم اشاره کرد.
«اتاق شماره هفده. تمام جوابهات اونجاست.»
آلیس با احتیاط از پلهها بالا رفت.
راهرو طولانی و ساکت بود. روی درهای چوبی شمارههای کوچکی نصب شده بود.
چهارده...
پانزده...
شانزده...
و بالاخره هفده.
کلید را داخل قفل چرخاند.
در با صدای بلندی باز شد.
اتاق پر از وسایل قدیمی بود. یک میز چوبی، چند قفسهی پر از کتاب، یک کمد بزرگ و تعدادی جعبهی خاکگرفته.
اما چیزی که توجه آلیس را جلب کرد، یک قاب عکس روی میز بود.
عکس زنی جوان با نوزادی در آغوشش.
آلیس عکس را برداشت.
پشت آن نوشته شده بود:
«الین و دخترش، آلیس. ۲۰۰۹»
چشمان آلیس گرد شد.
«۲۰۰۹؟!»
او به تاریخ نگاه کرد. اگر این عکس واقعاً متعلق به آن سال بود، پس چرا همه میگفتند او هفده سال دارد؟
در همین لحظه، کشوی میز کمی باز شد.
آلیس آن را بیرون کشید.
داخلش یک دفترچهی کوچک با جلد قهوهای بود.
روی جلد نوشته شده بود:
دفتر خاطرات الین
آلیس آن را باز کرد.
صفحهی اول:
«۱۵ مارس ۲۰۰۹
امروز دخترم به دنیا آمد. اسمش را آلیس گذاشتم. اما دکترها چیزی گفتند که هنوز نمیتوانم باور کنم...»
آلیس صفحه را ورق زد.
«آنها میگویند آلیس در پروندههای بیمارستان وجود ندارد. هیچ مدرکی از تولد او ثبت نشده. انگار هیچوقت به دنیا نیامده است.»
آلیس احساس کرد نفسش بند آمده.
صفحهی بعد:
«اگر روزی آلیس این دفتر را پیدا کرد، باید بداند که من هیچوقت او را رها نکردم. من فقط میخواستم زنده بماند.»
ناگهان صدای بسته شدن در اتاق بلند شد.
آلیس برگشت.
الکساندر پشت در ایستاده بود.
این بار لبخند نمیزد.
گفت:
«دفتر رو ببند، آلیس.»
آلیس دفتر را پشت خودش پنهان کرد.
«چرا؟ اینجا چه اتفاقی افتاده؟»
مرد چند قدم جلو آمد.
«چون هنوز همهی حقیقت رو نمیدونی.»
آلیس با ترس پرسید:
«پس حقیقت چیه؟»
الکساندر به چشمان او نگاه کرد و گفت:
«تو دختر الین نیستی...»
آلیس ماتش برد.
مرد ادامه داد:
«تو دختر منی.»
پایان قسمت سوم
قسمت سوم
آلیس یک قدم عقب رفت.
مرد مرموز هنوز همانجا ایستاده بود و با نگاه سردی به او خیره شده بود.
آلیس گفت:
«شما کی هستید؟ چرا منو میشناسید؟»
مرد بهآرامی از پلهها پایین آمد.
«اسم من الکساندر وینتره. و بیست سال پیش، تو رو برای آخرین بار دیدم.»
آلیس با تعجب گفت:
«ولی من فقط هفده سالمه! چطور ممکنه بیست سال پیش منو دیده باشید؟»
الکساندر لبخند محوی زد.
«سؤال خوبیه. اما بهتره اول بدونی چرا مادرت تو رو از این عمارت برد.»
آلیس کلید را محکم در دستش فشرد.
«مادرم؟ منظورتون همون زنیه که توی عکسه؟»
مرد سرش را تکان داد.
«بله. اسمش الین بود.»
آلیس پرسید:
«پس شما چه نسبتی باهاش داشتید؟»
الکساندر جواب نداد. فقط به راهروی طبقهی دوم اشاره کرد.
«اتاق شماره هفده. تمام جوابهات اونجاست.»
آلیس با احتیاط از پلهها بالا رفت.
راهرو طولانی و ساکت بود. روی درهای چوبی شمارههای کوچکی نصب شده بود.
چهارده...
پانزده...
شانزده...
و بالاخره هفده.
کلید را داخل قفل چرخاند.
در با صدای بلندی باز شد.
اتاق پر از وسایل قدیمی بود. یک میز چوبی، چند قفسهی پر از کتاب، یک کمد بزرگ و تعدادی جعبهی خاکگرفته.
اما چیزی که توجه آلیس را جلب کرد، یک قاب عکس روی میز بود.
عکس زنی جوان با نوزادی در آغوشش.
آلیس عکس را برداشت.
پشت آن نوشته شده بود:
«الین و دخترش، آلیس. ۲۰۰۹»
چشمان آلیس گرد شد.
«۲۰۰۹؟!»
او به تاریخ نگاه کرد. اگر این عکس واقعاً متعلق به آن سال بود، پس چرا همه میگفتند او هفده سال دارد؟
در همین لحظه، کشوی میز کمی باز شد.
آلیس آن را بیرون کشید.
داخلش یک دفترچهی کوچک با جلد قهوهای بود.
روی جلد نوشته شده بود:
دفتر خاطرات الین
آلیس آن را باز کرد.
صفحهی اول:
«۱۵ مارس ۲۰۰۹
امروز دخترم به دنیا آمد. اسمش را آلیس گذاشتم. اما دکترها چیزی گفتند که هنوز نمیتوانم باور کنم...»
آلیس صفحه را ورق زد.
«آنها میگویند آلیس در پروندههای بیمارستان وجود ندارد. هیچ مدرکی از تولد او ثبت نشده. انگار هیچوقت به دنیا نیامده است.»
آلیس احساس کرد نفسش بند آمده.
صفحهی بعد:
«اگر روزی آلیس این دفتر را پیدا کرد، باید بداند که من هیچوقت او را رها نکردم. من فقط میخواستم زنده بماند.»
ناگهان صدای بسته شدن در اتاق بلند شد.
آلیس برگشت.
الکساندر پشت در ایستاده بود.
این بار لبخند نمیزد.
گفت:
«دفتر رو ببند، آلیس.»
آلیس دفتر را پشت خودش پنهان کرد.
«چرا؟ اینجا چه اتفاقی افتاده؟»
مرد چند قدم جلو آمد.
«چون هنوز همهی حقیقت رو نمیدونی.»
آلیس با ترس پرسید:
«پس حقیقت چیه؟»
الکساندر به چشمان او نگاه کرد و گفت:
«تو دختر الین نیستی...»
آلیس ماتش برد.
مرد ادامه داد:
«تو دختر منی.»
پایان قسمت سوم
- ۶۹
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط