دختری که نباید وجود میداشت
دختری که نباید وجود میداشت
قسمت دوم
آلیس با ناباوری به مادرش خیره شده بود.
«چی گفتی؟»
مادرش عکس را روی میز گذاشت و روی مبل نشست. دستهایش میلرزیدند.
آلیس دوباره پرسید:
«یعنی چی مادر واقعی من؟ پس تو چی؟»
زن سرش را بالا آورد.
«من تو رو بزرگ کردم، آلیس. از وقتی که فقط چند روزت بود، مراقبت از تو به عهدهی من بود. اما من تو رو به دنیا نیاوردم.»
چشمان آلیس پر از اشک شد.
«چرا تا حالا بهم نگفته بودی؟»
«چون قول داده بودم.»
«به کی؟!»
مادرش جوابی نداد.
آلیس با عصبانیت عکس را برداشت و به اتاقش رفت. در را بست و پشت آن نشست. تمام خاطرات کودکیاش یکییکی از ذهنش عبور میکردند. هر بار که دربارهی مادر واقعیاش سؤال میکرد، جوابهای کوتاهی میشنید. حالا میفهمید چرا.
چند دقیقه بعد، صدای ضربهای به در خورد.
«آلیس؟ میتونم بیام داخل؟»
«نه!»
مادرش آهی کشید.
«فقط یه چیزی رو باید بدونی. اون کلیدی که توی پاکت بود، برای یه اتاق توی عمارت قدیمیه.»
آلیس از جایش بلند شد.
«تو اون عمارت رو میشناسی؟»
«بیشتر از چیزی که فکر میکنی.»
آلیس در را باز کرد.
«پس من باید برم اونجا.»
مادرش فوراً مخالفت کرد.
«نه! به هیچوجه. اونجا نرو.»
«چرا؟ از چی میترسی؟»
مادرش با صدایی آهسته گفت:
«از اینکه بفهمی چرا تو رو از اونجا بیرون آوردیم.»
آن شب آلیس نتوانست بخوابد.
ساعت نزدیک دو بامداد بود که صدای زنگ تلفنش سکوت اتاق را شکست.
پیام جدیدی از یک شمارهی ناشناس بود.
«اگر میخواهی حقیقت را بدانی، فردا ساعت پنج عصر به عمارت بیا. اتاق طبقهی دوم. درِ شمارهی هفده.»
آلیس به صفحهی گوشی خیره شد.
پیام دیگری رسید:
«کلید همراهت باشد. تنها بیا.»
روز بعد، آلیس تمام مدت مدرسه حواسش پرت بود. بالاخره ساعت تعطیلی فرا رسید.
او به خانه برگشت، اما به مادرش چیزی نگفت. کلید برنجی را داخل جیبش گذاشت و از خانه بیرون رفت.
عمارت در انتهای خیابانی خلوت قرار داشت. دیوارهای بلند و پنجرههای قدیمیاش نشان میداد سالها کسی در آن زندگی نکرده است.
آلیس دروازه را هل داد.
با صدای نالهمانندی باز شد.
او وارد شد و از پلههای سنگی بالا رفت. درِ ورودی عمارت نیمهباز بود.
داخل ساختمان بوی چوب قدیمی و گردوغبار میآمد.
راهرو تاریک بود. روی دیوارها قاب عکسهایی آویزان شده بودند؛ عکس خانوادهای که آلیس هیچکدامشان را نمیشناخت.
تا اینکه به یکی از قابها رسید.
نفسش بند آمد.
در عکس، زنی که در نامه دیده بود کنار مردی ایستاده بود.
همان مرد پشت پنجره.
اما چیزی که آلیس را وحشتزده کرد، دختر کوچکی بود که میان آن دو ایستاده بود.
دختری با چهرهای کاملاً شبیه خودش.
زیر عکس نوشته شده بود:
خانوادهی وینتر، سال ۲۰۰۶
آلیس زیر لب گفت:
«این غیرممکنه...»
ناگهان صدای قدمهایی از طبقهی بالا شنید.
او به سمت پلهها برگشت.
صدای مردی از انتهای راهرو آمد:
«بالاخره برگشتی، آلیس.»
آلیس خشکش زد.
مردی با کت بلند مشکی در انتهای راهرو ایستاده بود.
همان مرد داخل عکس.
آلیس با صدایی لرزان پرسید:
«شما... شما مرده بودید.»
مرد لبخند کوتاهی زد.
«همه همین فکر رو میکنن.»
بعد به کلید داخل دست آلیس نگاه کرد.
«حالا کلید رو بده بهم. قبل از اینکه بفهمی واقعاً کی هستی.»
پایان قسمت دوم
قسمت دوم
آلیس با ناباوری به مادرش خیره شده بود.
«چی گفتی؟»
مادرش عکس را روی میز گذاشت و روی مبل نشست. دستهایش میلرزیدند.
آلیس دوباره پرسید:
«یعنی چی مادر واقعی من؟ پس تو چی؟»
زن سرش را بالا آورد.
«من تو رو بزرگ کردم، آلیس. از وقتی که فقط چند روزت بود، مراقبت از تو به عهدهی من بود. اما من تو رو به دنیا نیاوردم.»
چشمان آلیس پر از اشک شد.
«چرا تا حالا بهم نگفته بودی؟»
«چون قول داده بودم.»
«به کی؟!»
مادرش جوابی نداد.
آلیس با عصبانیت عکس را برداشت و به اتاقش رفت. در را بست و پشت آن نشست. تمام خاطرات کودکیاش یکییکی از ذهنش عبور میکردند. هر بار که دربارهی مادر واقعیاش سؤال میکرد، جوابهای کوتاهی میشنید. حالا میفهمید چرا.
چند دقیقه بعد، صدای ضربهای به در خورد.
«آلیس؟ میتونم بیام داخل؟»
«نه!»
مادرش آهی کشید.
«فقط یه چیزی رو باید بدونی. اون کلیدی که توی پاکت بود، برای یه اتاق توی عمارت قدیمیه.»
آلیس از جایش بلند شد.
«تو اون عمارت رو میشناسی؟»
«بیشتر از چیزی که فکر میکنی.»
آلیس در را باز کرد.
«پس من باید برم اونجا.»
مادرش فوراً مخالفت کرد.
«نه! به هیچوجه. اونجا نرو.»
«چرا؟ از چی میترسی؟»
مادرش با صدایی آهسته گفت:
«از اینکه بفهمی چرا تو رو از اونجا بیرون آوردیم.»
آن شب آلیس نتوانست بخوابد.
ساعت نزدیک دو بامداد بود که صدای زنگ تلفنش سکوت اتاق را شکست.
پیام جدیدی از یک شمارهی ناشناس بود.
«اگر میخواهی حقیقت را بدانی، فردا ساعت پنج عصر به عمارت بیا. اتاق طبقهی دوم. درِ شمارهی هفده.»
آلیس به صفحهی گوشی خیره شد.
پیام دیگری رسید:
«کلید همراهت باشد. تنها بیا.»
روز بعد، آلیس تمام مدت مدرسه حواسش پرت بود. بالاخره ساعت تعطیلی فرا رسید.
او به خانه برگشت، اما به مادرش چیزی نگفت. کلید برنجی را داخل جیبش گذاشت و از خانه بیرون رفت.
عمارت در انتهای خیابانی خلوت قرار داشت. دیوارهای بلند و پنجرههای قدیمیاش نشان میداد سالها کسی در آن زندگی نکرده است.
آلیس دروازه را هل داد.
با صدای نالهمانندی باز شد.
او وارد شد و از پلههای سنگی بالا رفت. درِ ورودی عمارت نیمهباز بود.
داخل ساختمان بوی چوب قدیمی و گردوغبار میآمد.
راهرو تاریک بود. روی دیوارها قاب عکسهایی آویزان شده بودند؛ عکس خانوادهای که آلیس هیچکدامشان را نمیشناخت.
تا اینکه به یکی از قابها رسید.
نفسش بند آمد.
در عکس، زنی که در نامه دیده بود کنار مردی ایستاده بود.
همان مرد پشت پنجره.
اما چیزی که آلیس را وحشتزده کرد، دختر کوچکی بود که میان آن دو ایستاده بود.
دختری با چهرهای کاملاً شبیه خودش.
زیر عکس نوشته شده بود:
خانوادهی وینتر، سال ۲۰۰۶
آلیس زیر لب گفت:
«این غیرممکنه...»
ناگهان صدای قدمهایی از طبقهی بالا شنید.
او به سمت پلهها برگشت.
صدای مردی از انتهای راهرو آمد:
«بالاخره برگشتی، آلیس.»
آلیس خشکش زد.
مردی با کت بلند مشکی در انتهای راهرو ایستاده بود.
همان مرد داخل عکس.
آلیس با صدایی لرزان پرسید:
«شما... شما مرده بودید.»
مرد لبخند کوتاهی زد.
«همه همین فکر رو میکنن.»
بعد به کلید داخل دست آلیس نگاه کرد.
«حالا کلید رو بده بهم. قبل از اینکه بفهمی واقعاً کی هستی.»
پایان قسمت دوم
- ۷۲
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط