دختری که نباید وجود میداشت
دختری که نباید وجود میداشت
قسمت ششم
آلیس به مادرش نگاه کرد. دیگر نمیدانست باید به چه کسی اعتماد کند.
«منظورت چیه که منو به این دنیا آوردن؟ من مثل بقیه به دنیا اومدم!»
مادرش دستهای او را گرفت.
«آلیس، لطفاً آروم باش. همهچیز رو برات توضیح میدم.»
مرد مرموز خندید.
«هنوز هم میخوای بهش دروغ بگی، الین؟ بعد از این همه سال؟»
الین با عصبانیت گفت:
«خفه شو! تو حق نداری دربارهی دخترم حرف بزنی!»
آلیس میان آن دو ایستاد.
«دیگه بسه! یکی بهم بگه واقعاً چه اتفاقی افتاده!»
الین به چشمان آلیس نگاه کرد و گفت:
«هفده سال پیش، من تو رو در یک بیمارستان کوچک پیدا کردم. هیچ پروندهای نداشتی، هیچکس نمیدونست پدر و مادرت چه کسانی هستن. فقط یک دستبند نقرهای همراهت بود که اسمت روش حک شده بود.»
آلیس پرسید:
«پس چرا گفتی من دختر توام؟»
«چون وقتی پیدات کردم، هیچکس حاضر نبود مسئولیتت رو قبول کنه. من نمیتونستم تنهات بذارم.»
مرد میان حرفش پرید:
«چون نمیخواستی کسی بفهمه اون دستبند از کجا اومده!»
الین با ترس به او نگاه کرد.
آلیس دستبند نقرهای را که همیشه همراهش داشت از زیر آستینش بیرون آورد.
روی آن نامش حک شده بود.
ALICE
اما حالا متوجه چیزی شد؛ پشت دستبند، نوشتهی کوچکی وجود داشت که قبلاً هرگز ندیده بود:
V-17
«این یعنی چی؟»
مرد یک قدم جلو آمد.
«یعنی تو هفدهمین نفر بودی.»
آلیس با ناباوری پرسید:
«هفدهمین نفر چی؟»
مرد جواب داد:
«هفدهمین کودکی که از اون پروژه زنده بیرون اومد.»
الین دست آلیس را گرفت.
«نباید این حرفها رو باور کنی. اون میخواد تو رو با خودش ببره.»
ناگهان صدای آژیر چند ماشین از بیرون عمارت شنیده شد.
مرد به پنجره نگاه کرد.
«دیگه وقت نداریم.»
الین کیفش را برداشت و به آلیس گفت:
«باید همین الان از اینجا بریم.»
آلیس هنوز به دستبندش خیره بود.
«مامان... پروژهی هفده چی بوده؟»
الین جواب نداد.
فقط در گوش آلیس زمزمه کرد:
«پروژهای که نباید هیچوقت وجود میداشت.»
ادامه دارد...
قسمت ششم
آلیس به مادرش نگاه کرد. دیگر نمیدانست باید به چه کسی اعتماد کند.
«منظورت چیه که منو به این دنیا آوردن؟ من مثل بقیه به دنیا اومدم!»
مادرش دستهای او را گرفت.
«آلیس، لطفاً آروم باش. همهچیز رو برات توضیح میدم.»
مرد مرموز خندید.
«هنوز هم میخوای بهش دروغ بگی، الین؟ بعد از این همه سال؟»
الین با عصبانیت گفت:
«خفه شو! تو حق نداری دربارهی دخترم حرف بزنی!»
آلیس میان آن دو ایستاد.
«دیگه بسه! یکی بهم بگه واقعاً چه اتفاقی افتاده!»
الین به چشمان آلیس نگاه کرد و گفت:
«هفده سال پیش، من تو رو در یک بیمارستان کوچک پیدا کردم. هیچ پروندهای نداشتی، هیچکس نمیدونست پدر و مادرت چه کسانی هستن. فقط یک دستبند نقرهای همراهت بود که اسمت روش حک شده بود.»
آلیس پرسید:
«پس چرا گفتی من دختر توام؟»
«چون وقتی پیدات کردم، هیچکس حاضر نبود مسئولیتت رو قبول کنه. من نمیتونستم تنهات بذارم.»
مرد میان حرفش پرید:
«چون نمیخواستی کسی بفهمه اون دستبند از کجا اومده!»
الین با ترس به او نگاه کرد.
آلیس دستبند نقرهای را که همیشه همراهش داشت از زیر آستینش بیرون آورد.
روی آن نامش حک شده بود.
ALICE
اما حالا متوجه چیزی شد؛ پشت دستبند، نوشتهی کوچکی وجود داشت که قبلاً هرگز ندیده بود:
V-17
«این یعنی چی؟»
مرد یک قدم جلو آمد.
«یعنی تو هفدهمین نفر بودی.»
آلیس با ناباوری پرسید:
«هفدهمین نفر چی؟»
مرد جواب داد:
«هفدهمین کودکی که از اون پروژه زنده بیرون اومد.»
الین دست آلیس را گرفت.
«نباید این حرفها رو باور کنی. اون میخواد تو رو با خودش ببره.»
ناگهان صدای آژیر چند ماشین از بیرون عمارت شنیده شد.
مرد به پنجره نگاه کرد.
«دیگه وقت نداریم.»
الین کیفش را برداشت و به آلیس گفت:
«باید همین الان از اینجا بریم.»
آلیس هنوز به دستبندش خیره بود.
«مامان... پروژهی هفده چی بوده؟»
الین جواب نداد.
فقط در گوش آلیس زمزمه کرد:
«پروژهای که نباید هیچوقت وجود میداشت.»
ادامه دارد...
- ۷۶
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط