helf brother part 105

برادر ناتنی پارت ۱۰۵

شب در سکوت فرو رفته بود، اما دلم آرام نداشت. هر لحظه صدای خنده‌های دور از خانه، سایه‌ای سنگین روی قلبم می‌انداخت.
چند دقیقه قبل، دوباره دیدمش؛ جونگکوک کنار یون‌سو، همکار دخترش که این روزها بیشتر از همیشه بهش چسبیده بود.
یون‌سو با اون لبخند گرم و نگاه‌هایی که فقط مخصوص جونگکوک بود، انگار توی دنیای خودشون بودن، و من... من توی یه دنیای جدا افتاده بودم.

یادم میاد وقتی برای اولین بار دیدمشون کنار هم، قلبم لرزید، اما تلاش کردم حرفی نزنم. فکر کردم شاید اشتباه می‌کنم.
ولی کم‌کم که گذشت، فهمیدم جونگکوک حتی وقتی دست یون‌سو رو روی شونه‌ش می‌ذاره، نه تنها اعتراض نمی‌کنه، بلکه گاهی لبخندی سرد و خشک میزنه، مثل اینکه اون حضور براش عادی شده.

این بی‌تفاوتی مثل تیغی بود که آرام و بی‌صدا توی وجودم فرو می‌رفت.
چند بار نزدیک شدم که حرف بزنم، ولی وقتی چشم توی چشم‌شون می‌افتادم، فقط سکوت می‌کردم و عقب می‌رفتم.

امشب هم، وقتی باز رفتن بیرون، من تنها موندم و صدای در بسته شدن پشت سرشون انگار قلبم رو به دو نیم تقسیم کرد.
هیچکس نبود که بفهمه توی این سکوتِ سرد چه دردهایی مخفی شده.
هیچکس نبود که بدونه چقدر حسادت، چقدر دلشوره، چقدر ترس از دست دادن، داره آرام آرام منو می‌بلعه.

به خودم قول دادم که حداقل این دفعه سکوت نکنم.
باید حرف بزنم. باید بفهمه که من هنوز اینجا هستم، هنوز عاشقشم، حتی اگر اون نادیده‌ام بگیره.

ولی وقتی داشتم بهش زنگ می‌زدم، دستم لرزید و گوشی رو روی میز گذاشتم.
شاید باید منتظر باشم، شاید باید ببینم خودش کی برمی‌گرده و چطوری می‌خواد این فاصله‌ها رو پر کنه.

اما یه چیزی توی دلم می‌گفت، که دیگه این فاصله‌ها به این راحتی‌ها پر نمی‌شن.
و شاید من دیگه اون کسی نباشم که جونگکوک می‌خواد.