قلم و کاغذ و رنگش از توست.

قلم و کاغذ و رنگش از توست.
قلمت را بردار!
و به نقاشی آن همّت کن!
گاه گاهی دو سه گامی
به عقب پای گذار،
و تماشایش کن.
گر پسندیدی آن،
حرفی نیست.
غیر از آن بود، هنوز،
کاغذ و رنگ و قلم در کفِ توست.
تا زمانی باقیست،
قلمت را بردار
و به رنگی خوش تر،
روشن و روشن تر،
نقشِ دیگر انداز.
و به پیکارِ سیاهی پرداز
قلمــــت را بردار
بنویس از همـــه خوبیها
زندگــــی، عشــــــق، امیــد
و هر آن چیز که بر روی زمین زیبا هست
گل مریــــم، گــــل رز
بنویس از دل یک عاشق بی تاب وصال
از تمنــــــا بنویــــس
از دل کوچک یک غنچه که وقت است دگر باز شود
از غروبـــــی بنویس
که چو یاقوت و شقـــــایق سرخ است
بنــــویس از لبـــــخند
از نگاهـــــــی بنویـــــس
کـــــه پــــــر از عشــــــــق
به هر جای جهـــــــان می نگرد
قلمــــــت را بردار
روی کاغــــــذ بنویس
زندگی با همـــه تلخی ها
باز هــــم شیـــــرین اســـت