بخشی از رمان ولی دلهره ام بیشتر شده بود جعبه رو گرفتم

بخشی از رمان :ولی دلهره ام بیشتر شده بود .. جعبه رو گرفتم توی دستم و از ماشین پریدم پایین … رفتم توی بیمارستان … با دیدنِ ساناز و زن دایی و مامان وبابا و دایی که داشتن گریه میکردن انگار یه سطل آب یخ ریختن روم .. نمیتونستم به افکارم اجازه بدم که درمورد مرگ سحر .. نه نه … سحر نمرده .. با پاهای لرزونم رفتم جلو .. زن دایی غش کرده بود ..مامان سعی داشت آب بپاشه به صورتش و سرِ حال بیارش .. ساناز …نشسته بود درِ اتاق روی زمین و با تمام وجودش زجه میزد .. ساناز با دیدنم از جاش بلند شد ..خودشو انداخت تو بغلم و جیغ زد : – -محمد بدبخت شدیم ..خاک به سرمون شد ..بدبخت شدیممممم — به بلوزم چنگ میزد و حرف میزد ….اما من حواسم یه جایِ دیگه بود …به داخلِ اتاق نگاه کردم .. تخت خالی بود …هیچکس روش نبود .. ساناز هنوز داشت گریه میکرد ..صداش دورگه شده بود … ولی من هر کاری میکردم اشکم بیرون نمیومد .. فقط به تختش خیره شده بودم و بس … فقط تونستم زمزمه کنم .. خدایا .. – ای معنی عشق ای یاد تو در خاطر من جاودانه ای بی تو چشمم چشمه اشک شبانه ای چراغ زندگانی ای رفته در ابر سیاه بی نشانی وقتی تو رفتی … از مشرق لب ها طلوع خنده ها رفت از دست من وز دست ما آینده ها رفت وقتی تو رفتی … مهتاب بام آسمان کمرنگ تر شد وقتی تو رفتی … دنیا به چشمم از قفس هم … تنگ تر شد وقتی تو رفتی … اندوه شوق زندگی را از دلم برد وقتی تو رفتی … خورشید افسرد ، برگ درختان زرد شد وقتی تو رفتی … مرگ خندید در جمع ما انگیزه های زیستن مرد از باد پرسیدم : کجا رفت ؟! گفتا که : من هم در پی آن رفته از دست سر تاسر دنیا خزیدم…


https://98iia.com/%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%b9-%da%a9%d8%a7%d8%b1%d8%a8%d8%b1-%d9%86%d9%88%d8%af%d9%87%d8%b4%d8%aa%db%8c%d8%a7/