my little monster 30

تهیونگ از اتاق زد بیرون ،قدم‌های محکمش توی راهرو تکرار می‌شد و من وایستاده بودم، قلبم تند می‌زد و نمیدونستم قضیه چیه،اصلا چرا من پیش اونم؟

یکم بعد برگشت و با چشمایی پر از نفرت و سردی به سمتم نگاه کرد. صدای خشک و بی‌رحمش توی اتاق پیچید:
-هنوز نفهمیدی من کی‌ام، وگرنه الان این حرف‌ها رو نمی‌زدی.

من سعی کردم آروم جواب بدم، اما توی دلم آشوب بود:
-مطمئنم بدتر از من نبودی...

اون نفس عمیقی کشید و روی تخت ولو شد، اما نگاهش سرد و بی‌رحم بود. انگار تمام درد و خشم دنیا توی چشم‌هاش جمع شده بود.
دست خودم نبود،ازش فاصله گرفتم که عصبی گفت:
-نمی‌دونم از چی می‌ترسی، ولی بدون، من قرار نیست همین الان بکشتمت. فقط بخواب سر جات.

دلم می‌خواست فرار کنم، اما احساس خفه شدن می‌کردم. تهیونگ اون قدر نزدیک بود که حتی بوی عطرش رو هم حس می‌کردم.
اون با لحنی تهدیدآمیز ادامه داد:
-برات سوال نشد چرا همه چیزت رو می‌دونم؟

می‌خواستم جوابش رو بدم، اما ترس اجازه نمی‌داد. گفتم:
-شاید... می‌خواستی من وکیلت بشم؟ اون شرط‌بندی لعنتی... ساعت دو شب گفتی بهم، حالا مطمئنم گذشته.

بدون اینکه نگام کنه گفت:
-زیادی زر زدی. من می‌خواستم وکیلم بشی، البته قبل از اینکه بفهمم کی هستی...

سرم رو بالا گرفتم و پرسیدم:
-منظورت چیه؟

اون ناگهان داد زد:
-حرفم رو قطع نکن!

سعی کردم ترسم رو ازش نشون ندم،گفت:
-کسی به اسم تای یادت نمیاد؟

با تعجب گفتم:
-تای کیه؟

با خشم فریاد زد:
-هانا، بازی تموم شده، تظاهر کردن بس بود!

قلبم به شدت زد و عقب رفتم:
-چرا داری با اون اسم صدام می‌کنی؟

صداش خشمگین‌تر شد:
-هنوزم تظاهر می‌کنی؟ یعنی دشمن قدیمیت رو یادت نمیاد؟

نمی‌تونستم تحمل کنم، جلو رفتم و شونه‌های لختش رو گرفتم و به دیوار کوبیدم(پیراهن نپوشیده). با خشم گفتم:
-اینقدر سر من داد نزن وقتی حتی نمی‌فهمم چی می‌گی. مثل آدم بگو قضیه چیه!

عقب رفتم و بهش زل زدم. اون نگاهش رو خیره کرد و گفت:
-دشمن قدیمی‌ام... کسی که دوست‌دخترم رو و اون که شبیه برادرم بود رو کشتی و بازیم دادی.
تای مخفف لقبمه، تایگر.
تو چطوری منو فراموش کردی، حروم‌زاده؟

شوکه و ترسیده گفتم:
-تای؟ تویی؟

با پوزخندی تلخ گفت:
-فکرش رو هم نمی‌کردی توی دست‌هام گیر بیفتی کیم هانا.

دستم لرزید، گفتم:
-خب حالا میخوای منو بکشی؟!