بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
چون خارهای نفاق شما بیرون زد و آشکار شد :
وَ أَطْلَعَ الشَّیْطَانُ رَأْسَهُ مِنْ مَغْرَزِهِ هَاتِفاً بِکُمْ؛ شیطان سرش را از مخفیگاه خود بیرون آورد و شما را به سوی خود دعوت نمود؛
فَأَلْفَاکُمْ لِدَعْوَتِهِ مُسْتَجِیبِینَ، وَ لِلْغِرَّةِ فِیهِ مُلَاحِظِین! و شما را آماده پذیرش دعوتش و منتظر فریبش یافت!
ثُمَّ اسْتَنْهَضَکُمْ فَوَجَدَکُمْ خِفافا،سپس شما را دعوت به قیام کرد و سبک یافت!
وَ أَحْمَشَکُمْ فَأَلْفَاکُمْ غِضاباً! شعله‌های خشم و انتقام را در دل‌های شما برافروخت و آثار غضب در شما نمایان گشت!
خداوند سبحان، دوست داشتن و بد آمدن - حبّ و بُغض را در وجود آدمی نهادینه کرده است تا سببِ انگیزه برای حرکت به سوی محبوب و دور شدن از مغبوض گردد؛ و البته محبوب‌ ها و مغبوض‌ها در هر کسی و در هر موردی متفاوت می‌ باشند.
هر چند اصل نیروی دوست داشتن و بدآمدن یا دشمن داشتن فطری و نیز غریزی می‌ باشد، اما پیدایش مصادیقش محبوب و مغبوض در انسان، به دعوت صورت می‌پذیرد؛ چنان که خداوند سبحان به حق دعوت می‌نماید و شیطان بدل می‌زند و به باطل دعوت می‌نماید!
شرح بیشتر :
انسان عاقل، هیچ کار بی‌هدفی انجام نمی‌دهد، و به سوی هدفی نمی‌رود، مگر آن که به صورت مستقیم یا غیر مستقیم و به واسطه، آن را دوست داشته باشد؛ چنان که آدمی مداوای سخت و دشوار را به خاطر بهبود یافتن دوست دارد، یا جنگ را برای دفع دشمن دوست دارد.
اصل نیروی دوست داشتن و بد آمدن - حبّ و بُغض که مانند دو بال برای پرواز می‌باشند؛ خداداد است و اکتسابی نیست؛ اما این که آدمی چه کسی یا چه چیزی یا چه کاری را دوست داشته باشد، یا بدش بیاید مصادیق، مبتنی بر دعوت و تبلیغ از یک سو و انتخاب و پذیرش انسان مختار از سوی دیگر می‌باشد.(ادامه دارد...)