پارت ۱۸۰
نینی وسط هال روی زمین نشسته بود و با جدیت کامل مشغول خراب کردن برجی بود که خودش چند ثانیه قبل ساخته بود.
هر بار که قطعه‌ها می‌ریختن، با ذوق دست می‌زد و دوباره از اول شروع می‌کرد.
جونگ‌کوک روی مبل لم داده بود و کنترل دستش بود. شوهر جونگ‌هی هم کنار دستش نشسته بود و هردوشون نیمه‌حواسشون به فوتبال داخل تلویزیون بود.
— «این تیمو ببین... دفاعش فاجعه‌ست.»
جونگ‌کوک بدون اینکه نگاهشو از صفحه برداره گفت:
— «مربی‌شون احمقه.»
اون یکی خندید.
— «تو اگه مربی بودی احتمالاً نصف تیمو می‌کشتی.»
جونگ‌کوک خیلی خشک جواب داد:
— «حداقل می‌بردن.»
از آشپزخونه صدای آروم دستگاه قهوه‌ساز و حرف زدن ات و جونگ‌هی می‌اومد.
جونگ‌هی تکیه داده بود به کابینت و نگاهش دنبال ات می‌چرخید که داشت لیوان‌ها رو آماده می‌کرد.
— «خب؟ امروز خیلی اذیتت کرد؟»
ات بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت:
— «نه واقعاً.»
— «دروغ نگو، این بچه انرژی یه لشکر آدمو داره.»
ات لبخند خیلی ریزی زد.
— «صبحش آروم بود. بعدش دیگه شروع کرد خونه رو زیر و رو کردن.»
جونگ‌هی خندید.
— «آها، خودشه.»
ات قهوه رو هم زد و ادامه داد:
— «بیشتر روز یا بازی کردیم یا فیلم دیدیم. ظهر هم خوابید.»
— «غذا خورد؟»
— «خیلی خوب.»
جونگ‌هی با تعجب ابرو بالا انداخت.
— «جدی؟ پیش من انقدر ادا درمیاره که انگار دارم سم میدم بهش.»
ات آروم شونه بالا انداخت.
— «امروز حالش خوب بود.»
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
جونگ‌هی نگاه کوتاهی به هال انداخت؛ جایی که نینی حالا چهار دست‌وپا رفته بود سمت جونگ‌کوک تا اسباب‌بازیشو نشونش بده.
بعد نفس آرومی کشید و گفت:
— «راستی… ببخشید که این چند روز هی سپردیمش به شما.»
ات همون لحظه سرشو بلند کرد و نگاهش کرد.
— «برای چی معذرت می‌خوای؟»
جونگ‌هی لبشو گاز گرفت.
— «خب… بالاخره مسئولیت داره. کارای خودتونم هست. شاید خسته بشین.»
ات چند ثانیه فقط نگاهش کرد؛ بعد خیلی ساده و مستقیم گفت:
— «جونگ‌هی، دختر دیوونه شدی؟»
جونگ‌هی خندید.
ات ادامه داد:
— «این چه حرفیه می‌زنی؟»
بعد لیوان قهوه رو برداشت و آروم‌تر گفت:
— «نینی برای ما دردسر نیست.»
جونگ‌هی نگاهش نرم شد.
ات: — «ضمن اینکه… وظیفه‌م بوده.»
جونگ‌هی چند لحظه ساکت موند، بعد با شیطنت گفت:
— «تو زیادی خوبی.»
ات سریع جواب داد:
— «نه، تو زیادی حساسی.»
جونگ‌هی خندید و هل آرومی به بازوش داد.
— «باشه بابا.»
ات سینی قهوه‌ها رو برداشت.
— «بیا قبل از اینکه اون دوتا کل مغزشونو با فوتبال بترکونن بریم.»
وقتی وارد هال شدن، صدای گزارشگر کل فضا رو پر کرده بود.
جونگ‌کوک همون‌طور که به تلویزیون نگاه می‌کرد گفت:
— «بالاخره رسیدین.»
جونگ‌هی نشست روی مبل و لیوانشو سمتش گرفت.
— «بفرما، غرغرو.»
جونگ‌کوک لیوانو گرفت.
— «مرسی.»
شوهر جونگ‌هی با خنده گفت:
— «معجزه شد، تشکر کرد.»
جونگ‌کوک پوزخند کوتاهی زد.
همون موقع نینی تلوتلوخوران اومد سمت ات و دستاشو بالا آورد.
ات خم شد بغلش کرد و نینی فوری سرشو روی شونه‌ی ات گذاشت.
جونگ‌هی با دیدن اون صحنه زیر لب گفت:
— «فکر کنم این بچه بیشتر از من، ات رو دوست داره.»
جونگ‌کوک بدون مکث جرعه‌ای از قهوه خورد و خیلی خونسرد گفت:
— «طبیعیه.»
هر بار که قطعه‌ها می‌ریختن، با ذوق دست می‌زد و دوباره از اول شروع می‌کرد.
جونگ‌کوک روی مبل لم داده بود و کنترل دستش بود. شوهر جونگ‌هی هم کنار دستش نشسته بود و هردوشون نیمه‌حواسشون به فوتبال داخل تلویزیون بود.
— «این تیمو ببین... دفاعش فاجعه‌ست.»
جونگ‌کوک بدون اینکه نگاهشو از صفحه برداره گفت:
— «مربی‌شون احمقه.»
اون یکی خندید.
— «تو اگه مربی بودی احتمالاً نصف تیمو می‌کشتی.»
جونگ‌کوک خیلی خشک جواب داد:
— «حداقل می‌بردن.»
از آشپزخونه صدای آروم دستگاه قهوه‌ساز و حرف زدن ات و جونگ‌هی می‌اومد.
جونگ‌هی تکیه داده بود به کابینت و نگاهش دنبال ات می‌چرخید که داشت لیوان‌ها رو آماده می‌کرد.
— «خب؟ امروز خیلی اذیتت کرد؟»
ات بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت:
— «نه واقعاً.»
— «دروغ نگو، این بچه انرژی یه لشکر آدمو داره.»
ات لبخند خیلی ریزی زد.
— «صبحش آروم بود. بعدش دیگه شروع کرد خونه رو زیر و رو کردن.»
جونگ‌هی خندید.
— «آها، خودشه.»
ات قهوه رو هم زد و ادامه داد:
— «بیشتر روز یا بازی کردیم یا فیلم دیدیم. ظهر هم خوابید.»
— «غذا خورد؟»
— «خیلی خوب.»
جونگ‌هی با تعجب ابرو بالا انداخت.
— «جدی؟ پیش من انقدر ادا درمیاره که انگار دارم سم میدم بهش.»
ات آروم شونه بالا انداخت.
— «امروز حالش خوب بود.»
چند ثانیه سکوت بینشون افتاد.
جونگ‌هی نگاه کوتاهی به هال انداخت؛ جایی که نینی حالا چهار دست‌وپا رفته بود سمت جونگ‌کوک تا اسباب‌بازیشو نشونش بده.
بعد نفس آرومی کشید و گفت:
— «راستی… ببخشید که این چند روز هی سپردیمش به شما.»
ات همون لحظه سرشو بلند کرد و نگاهش کرد.
— «برای چی معذرت می‌خوای؟»
جونگ‌هی لبشو گاز گرفت.
— «خب… بالاخره مسئولیت داره. کارای خودتونم هست. شاید خسته بشین.»
ات چند ثانیه فقط نگاهش کرد؛ بعد خیلی ساده و مستقیم گفت:
— «جونگ‌هی، دختر دیوونه شدی؟»
جونگ‌هی خندید.
ات ادامه داد:
— «این چه حرفیه می‌زنی؟»
بعد لیوان قهوه رو برداشت و آروم‌تر گفت:
— «نینی برای ما دردسر نیست.»
جونگ‌هی نگاهش نرم شد.
ات: — «ضمن اینکه… وظیفه‌م بوده.»
جونگ‌هی چند لحظه ساکت موند، بعد با شیطنت گفت:
— «تو زیادی خوبی.»
ات سریع جواب داد:
— «نه، تو زیادی حساسی.»
جونگ‌هی خندید و هل آرومی به بازوش داد.
— «باشه بابا.»
ات سینی قهوه‌ها رو برداشت.
— «بیا قبل از اینکه اون دوتا کل مغزشونو با فوتبال بترکونن بریم.»
وقتی وارد هال شدن، صدای گزارشگر کل فضا رو پر کرده بود.
جونگ‌کوک همون‌طور که به تلویزیون نگاه می‌کرد گفت:
— «بالاخره رسیدین.»
جونگ‌هی نشست روی مبل و لیوانشو سمتش گرفت.
— «بفرما، غرغرو.»
جونگ‌کوک لیوانو گرفت.
— «مرسی.»
شوهر جونگ‌هی با خنده گفت:
— «معجزه شد، تشکر کرد.»
جونگ‌کوک پوزخند کوتاهی زد.
همون موقع نینی تلوتلوخوران اومد سمت ات و دستاشو بالا آورد.
ات خم شد بغلش کرد و نینی فوری سرشو روی شونه‌ی ات گذاشت.
جونگ‌هی با دیدن اون صحنه زیر لب گفت:
— «فکر کنم این بچه بیشتر از من، ات رو دوست داره.»
جونگ‌کوک بدون مکث جرعه‌ای از قهوه خورد و خیلی خونسرد گفت:
— «طبیعیه.»
- ۱۲.۰k
- ۰۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
