چند پارتی بازیچه
پارت ۲۰
جونگکوک کیسه را گرفت.
ـ کیف پولت توی کیسهست؟
ا.ت سر تکان داد.
ـ آره! من همهچی رو توی اون میذارم!
جونگکوک کیسه را به او داد.
ـ دفعه بعد حواست رو جمع کن.
ا.ت کیف پولش را برداشت.
ـ کوک؟
ـ جانم؟
ـ تو خیلی خوبی.
جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد.
ـ میدونم.
ا.ت با حرص از مغازه بیرون رفت.
ـ دیگه ازت تعریف نمیکنم!
جونگکوک پشت سرش راه افتاد.
ـ باشه.
### **ساعت ۱۵:۴۵ ـ داخل ماشین**
ا.ت قاب عکس را روی پاهایش گذاشته بود و با انگشت روی شیشهی ماشین ضرب گرفته بود.
جونگکوک پشت فرمان نشست.
ـ کمربندت رو ببند.
ا.ت کمربندش را بست.
ـ کوک؟
ـ هوم؟
ـ میتونیم یه جا دیگه هم بریم؟
جونگکوک ماشین را روشن کرد.
ـ کجا؟
ا.ت لبخند زد.
ـ هر جا که تو بگی!
جونگکوک نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ اینقدر به انتخابهای من اعتماد داری؟
ا.ت با خونسردی گفت:
ـ نه، ولی اگه جای خوبی نبری، میتونم غر بزنم.
جونگکوک سرش را تکان داد.
ـ معلومه.
چند دقیقه بعد، ماشین وارد یک خیابان خلوت شد.
ا.ت از پنجره بیرون را نگاه کرد.
ـ اینجا کجاست؟
ـ یه جای آروم.
ـ یعنی چی؟
ـ یعنی میتونیم بدون اینکه کسی مزاحممون بشه، حرف بزنیم.
ا.ت برگشت و به او نگاه کرد.
ـ حرف بزنیم؟ درباره چی؟
جونگکوک ماشین را کنار یک پارک کوچک متوقف کرد.
ـ درباره چیزی که از وقتی از شهربازی اومدیم، میخواستم ازت بپرسم.
ا.ت قاب عکس را محکمتر بغل کرد.
ـ چی؟
جونگکوک چند لحظه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ اون روز توی شهربازی، وقتی گفتی میخوای با هر دومون بیای...
ا.ت با خنده گفت:
ـ آره! خیلی هم تصمیم خوبی بود!
جونگکوک نگاهش کرد.
ـ میدونی چرا من نمیخواستم با تهیونگ بیای؟
ا.ت شانه بالا انداخت.
ـ چون بستنیفروشیش نزدیکتر بود؟
جونگکوک نفس عمیقی کشید.
ـ نه.
ا.ت کمی جدی شد.
ـ پس چرا؟
جونگکوک نگاهش را از او گرفت و به خیابان خلوت روبهرو خیره شد.
ـ چون وقتی کنار منه، دوست ندارم حواسم به هیچچیز دیگهای باشه.
ا.ت چند ثانیه ساکت ماند.
بعد آرام گفت:
ـ یعنی... حواست به من باشه؟
جونگکوک سرش را به طرف او چرخاند.
ـ آره.
ا.ت لبخند کوچکی زد.
ـ کوک؟
ـ بله؟
ـ منم وقتی کنار توام، خیلی حواسم به خودم نیست.
جونگکوک ابرویش را بالا برد.
ـ یعنی چی؟
ا.ت با خجالت به قاب عکس نگاه کرد.
ـ یعنی... یادم میره کیف پولم رو کجا گذاشتم، بستنیم رو کجا گذاشتم، حتی یادم میره چی میخواستم بگم.
جونگکوک لبخند زد.
ـ پس باید بیشتر مراقبت باشم.
ا.ت سرش را بالا آورد.
ـ از کیف پولم؟
ـ از همهچیزت.
چند لحظه سکوت بینشان برقرار شد.
ا.ت آرام لبخند زد.
ـ کوک؟
ـ جانم؟
ـ میشه یه چیزی بگم؟
ـ بگو.
ا.ت کمی به او نزدیک شد.
ـ من فکر کنم...
صدای زنگ گوشی جونگکوک حرفش را قطع کرد.
جونگکوک به صفحه نگاه کرد.
تهیونگ بود.
ا.ت با ناامیدی به سقف ماشین خیره شد.
ـ این بشر چرا همیشه سر بزنگاه زنگ میزنه؟!
جونگکوک تماس را رد کرد.
ا.ت با تعجب نگاهش کرد.
ـ جواب ندادی؟
جونگکوک گوشی را کنار گذاشت.
ـ نه.
ا.ت لبخند زد.
ـ چرا؟
جونگکوک به او نگاه کرد.
ـ چون این بار میخوام حرفت رو بشنوم.
ا.ت چند ثانیه به او خیره ماند.
بعد آرام گفت:
ـ من فکر کنم... کنار تو بودن رو دوست دارم.
جونگکوک نگاهش کرد.
ا.ت سریع ادامه داد:
ـ البته نه اینکه خیلی! یعنی... خب... تو خیلی جدیای، ولی...
جونگکوک لبخند زد.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ منم کنار تو بودن رو دوست دارم.
ا.ت برای چند لحظه حرفی نزد.
بعد ناگهان لبخند بزرگی زد.
ـ پس یعنی از این به بعد هر وقت بستنی خواستم، میتونم بهت زنگ بزنم؟
جونگکوک چند ثانیه به او نگاه کرد.
بعد خندید.
ـ معلومه که میتونی.
ا.ت با خوشحالی گوشیاش را برداشت.
ـ پس شمارهت رو ذخیره میکنم!
جونگکوک گفت:
ـ شمارهم رو داری.
ا.ت مکث کرد.
ـ آهان... راست میگی.
بعد با جدیت گوشیاش را کنار گذاشت.
ـ خب، پس من دیگه نمیخوام بستنی بخورم.
جونگکوک ابرویش را بالا برد.
ـ چرا؟
ا.ت لبخند زد.
ـ چون الان یه چیز خوشمزهتر پیدا کردم.
جونگکوک نگاهش کرد.
ـ چی؟
ا.ت به بیرون ماشین اشاره کرد.
ـ اون بستنیفروشی رو میبینی؟ یه بستنی شکلاتی دیگه میخوام!
جونگکوک چند لحظه به او خیره ماند.
بعد سرش را به صندلی تکیه داد.
ـ ا.ت...
ـ جانم؟
ـ تو واقعاً یه دردسری.
ا.ت با افتخار لبخند زد.
ـ میدونم!
و جونگکوک، برای اولین بار، دیگر سعی نکرد لبخندش را پنهان کند.
اما هنوز نمیدانست که از این به بعد، قرار است دردسرهای ا.ت نه فقط روزهایش، بلکه تمام زندگیاش را عوض کنند.
بچه ها هنوز به خاطر پارت ۱۸ ازتون ناراحتم برای همین نقشه هایی کشیدم
یهو میبینین همه رو کشتم و فقط من و شما زنده میمونیم🖐️😈
جونگکوک کیسه را گرفت.
ـ کیف پولت توی کیسهست؟
ا.ت سر تکان داد.
ـ آره! من همهچی رو توی اون میذارم!
جونگکوک کیسه را به او داد.
ـ دفعه بعد حواست رو جمع کن.
ا.ت کیف پولش را برداشت.
ـ کوک؟
ـ جانم؟
ـ تو خیلی خوبی.
جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد.
ـ میدونم.
ا.ت با حرص از مغازه بیرون رفت.
ـ دیگه ازت تعریف نمیکنم!
جونگکوک پشت سرش راه افتاد.
ـ باشه.
### **ساعت ۱۵:۴۵ ـ داخل ماشین**
ا.ت قاب عکس را روی پاهایش گذاشته بود و با انگشت روی شیشهی ماشین ضرب گرفته بود.
جونگکوک پشت فرمان نشست.
ـ کمربندت رو ببند.
ا.ت کمربندش را بست.
ـ کوک؟
ـ هوم؟
ـ میتونیم یه جا دیگه هم بریم؟
جونگکوک ماشین را روشن کرد.
ـ کجا؟
ا.ت لبخند زد.
ـ هر جا که تو بگی!
جونگکوک نگاه کوتاهی به او انداخت.
ـ اینقدر به انتخابهای من اعتماد داری؟
ا.ت با خونسردی گفت:
ـ نه، ولی اگه جای خوبی نبری، میتونم غر بزنم.
جونگکوک سرش را تکان داد.
ـ معلومه.
چند دقیقه بعد، ماشین وارد یک خیابان خلوت شد.
ا.ت از پنجره بیرون را نگاه کرد.
ـ اینجا کجاست؟
ـ یه جای آروم.
ـ یعنی چی؟
ـ یعنی میتونیم بدون اینکه کسی مزاحممون بشه، حرف بزنیم.
ا.ت برگشت و به او نگاه کرد.
ـ حرف بزنیم؟ درباره چی؟
جونگکوک ماشین را کنار یک پارک کوچک متوقف کرد.
ـ درباره چیزی که از وقتی از شهربازی اومدیم، میخواستم ازت بپرسم.
ا.ت قاب عکس را محکمتر بغل کرد.
ـ چی؟
جونگکوک چند لحظه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ اون روز توی شهربازی، وقتی گفتی میخوای با هر دومون بیای...
ا.ت با خنده گفت:
ـ آره! خیلی هم تصمیم خوبی بود!
جونگکوک نگاهش کرد.
ـ میدونی چرا من نمیخواستم با تهیونگ بیای؟
ا.ت شانه بالا انداخت.
ـ چون بستنیفروشیش نزدیکتر بود؟
جونگکوک نفس عمیقی کشید.
ـ نه.
ا.ت کمی جدی شد.
ـ پس چرا؟
جونگکوک نگاهش را از او گرفت و به خیابان خلوت روبهرو خیره شد.
ـ چون وقتی کنار منه، دوست ندارم حواسم به هیچچیز دیگهای باشه.
ا.ت چند ثانیه ساکت ماند.
بعد آرام گفت:
ـ یعنی... حواست به من باشه؟
جونگکوک سرش را به طرف او چرخاند.
ـ آره.
ا.ت لبخند کوچکی زد.
ـ کوک؟
ـ بله؟
ـ منم وقتی کنار توام، خیلی حواسم به خودم نیست.
جونگکوک ابرویش را بالا برد.
ـ یعنی چی؟
ا.ت با خجالت به قاب عکس نگاه کرد.
ـ یعنی... یادم میره کیف پولم رو کجا گذاشتم، بستنیم رو کجا گذاشتم، حتی یادم میره چی میخواستم بگم.
جونگکوک لبخند زد.
ـ پس باید بیشتر مراقبت باشم.
ا.ت سرش را بالا آورد.
ـ از کیف پولم؟
ـ از همهچیزت.
چند لحظه سکوت بینشان برقرار شد.
ا.ت آرام لبخند زد.
ـ کوک؟
ـ جانم؟
ـ میشه یه چیزی بگم؟
ـ بگو.
ا.ت کمی به او نزدیک شد.
ـ من فکر کنم...
صدای زنگ گوشی جونگکوک حرفش را قطع کرد.
جونگکوک به صفحه نگاه کرد.
تهیونگ بود.
ا.ت با ناامیدی به سقف ماشین خیره شد.
ـ این بشر چرا همیشه سر بزنگاه زنگ میزنه؟!
جونگکوک تماس را رد کرد.
ا.ت با تعجب نگاهش کرد.
ـ جواب ندادی؟
جونگکوک گوشی را کنار گذاشت.
ـ نه.
ا.ت لبخند زد.
ـ چرا؟
جونگکوک به او نگاه کرد.
ـ چون این بار میخوام حرفت رو بشنوم.
ا.ت چند ثانیه به او خیره ماند.
بعد آرام گفت:
ـ من فکر کنم... کنار تو بودن رو دوست دارم.
جونگکوک نگاهش کرد.
ا.ت سریع ادامه داد:
ـ البته نه اینکه خیلی! یعنی... خب... تو خیلی جدیای، ولی...
جونگکوک لبخند زد.
ـ ا.ت.
ـ بله؟
ـ منم کنار تو بودن رو دوست دارم.
ا.ت برای چند لحظه حرفی نزد.
بعد ناگهان لبخند بزرگی زد.
ـ پس یعنی از این به بعد هر وقت بستنی خواستم، میتونم بهت زنگ بزنم؟
جونگکوک چند ثانیه به او نگاه کرد.
بعد خندید.
ـ معلومه که میتونی.
ا.ت با خوشحالی گوشیاش را برداشت.
ـ پس شمارهت رو ذخیره میکنم!
جونگکوک گفت:
ـ شمارهم رو داری.
ا.ت مکث کرد.
ـ آهان... راست میگی.
بعد با جدیت گوشیاش را کنار گذاشت.
ـ خب، پس من دیگه نمیخوام بستنی بخورم.
جونگکوک ابرویش را بالا برد.
ـ چرا؟
ا.ت لبخند زد.
ـ چون الان یه چیز خوشمزهتر پیدا کردم.
جونگکوک نگاهش کرد.
ـ چی؟
ا.ت به بیرون ماشین اشاره کرد.
ـ اون بستنیفروشی رو میبینی؟ یه بستنی شکلاتی دیگه میخوام!
جونگکوک چند لحظه به او خیره ماند.
بعد سرش را به صندلی تکیه داد.
ـ ا.ت...
ـ جانم؟
ـ تو واقعاً یه دردسری.
ا.ت با افتخار لبخند زد.
ـ میدونم!
و جونگکوک، برای اولین بار، دیگر سعی نکرد لبخندش را پنهان کند.
اما هنوز نمیدانست که از این به بعد، قرار است دردسرهای ا.ت نه فقط روزهایش، بلکه تمام زندگیاش را عوض کنند.
بچه ها هنوز به خاطر پارت ۱۸ ازتون ناراحتم برای همین نقشه هایی کشیدم
یهو میبینین همه رو کشتم و فقط من و شما زنده میمونیم🖐️😈
- ۱۳۹
- ۰۱ آذر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط