---
---
# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥
### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ━━━━
**◈ پارت ۴ ◈**
> *«در مرز میان مرگ و زندگی، حقیقت تنها چیزی است که باقی میماند؛ و حقیقت، همیشه سوزان است.»*
**━─━────༺༻────━─━**
### ⚡️ فصل چهارم: رقص در میان شعلهها
**━─━────༺༻────━─━**
بیمارستان در سکوتی سنگین فرو رفته بود، اما درون اتاق شماره ۴۰۲، طوفانی در جریان بود.
تهیونگ هنوز کنار تخت نشسته بود. دستهایش از شدت اضطراب میلرزید. نگاهش به صورت رنگپریدهی جونگکوک، از درد و خستگی، به شدت آزاردهنده بود. اما چیزی که تهیونگ را بیشتر از همه میکوشید، آن حقیقتِ ناتمام بود؛ آن جملهای که جونگکوک قبل از از حال رفتن، در میان هذیانها زمزمه کرده بود.
ناگهان، صدای دستگاه مانیتورینگ تغییر کرد.
*بییییییییییییپ————*
خط صاف شد.
«نه! نه! نه!» تهیونگ فریاد کشید و از جای برخاست. «کمک! دکتر! سریع بیاید اینجا!»
او با درماندگی دستهای جونگکوک را گرفت و تکان داد. «جونگکوک! بیدار شو! من هنوز ازت متنفرم، هنوز اون عکس رو ازت نگرفتم! نباید اینطوری تموم بشه! بیدار شو لعنتی!»
دکترها و پرستارها با عجله وارد اتاق شدند. تهیونگ را با خشونت ملایمی به عقب راندند. او از پشت شیشهی اتاق، با چشمانی که از اشک سوخته بود، شاهد انجام عملیات احیا بود. هر بار که دستگاه شوک به بدن جونگکوک میزد، بدن او روی تخت تکان میخورد و تهیونگ با هر ضربه، انگار خودش را تکهتکه میشد.
— «خواهش میکنم...» تهیونگ زیر لب با التماس میگفت. «فقط یه فرصت دیگه... فقط یه فرصت دیگه برای بازی کردن...»
**━─━────༺༻────━─━**
**[سه ساعت بعد - نیمهشب]**
دکتر وارد شد. چهرهاش خسته بود اما آرام.
— «از خطر عبور کرد. اما وضعیت هنوز بحرانی است. ضربان قلب ناپایدار است و باید تحت نظر شدید باشد.»
تهیونگ، که تمام این چند ساعت را روی زمینِ سردِ راهرو نشسته بود، با بدنی بیجان بلند شد. او به اتاق برگشت. حالا همه چیز ساکت شده بود. فقط صدای ملایم دستگاهها بود.
او به سمت تخت رفت و با احتیاط کنار جونگکوک نشست. این بار دیگر خبری از شوخی نبود. خبری از پیشبند صورتی یا لبخندهای کنایهآمیز نبود. فقط یک پسرِ زخمی بود که زندگیاش به یک رشته سیمِ نازک بستگی داشت.
تهیونگ دستش را در میان دستهای سرد جونگکوک گذاشت و برای اولین بار، بیمحابا، سرش را روی لبهی تخت گذاشت.
— «تو فکر کردی میتونی با این حرکت، منو برنده کنی؟» تهیونگ با صدایی که از بغض میلرزید، زمزمه کرد. «تو حتی اجازه نداری از من انتقام بگیری... چون هنوز زندهای...»
**━─━────༺༻────━─━**
**[ناگهان - هیجان ناخواسته]**
در حالی که تهیونگ در میان اشک و خستگی، آرامآرام به خوابی نیمهبیدار میرفت، ناگهان دست جونگکوک به شدت منقبض شد و تهیونگ را به سمت خود کشید!
تهیونگ با وحشت بالا آمد. «جونگکوک! چی شد؟ دردت اومد؟»
جونگکوک چشمانش را باز کرد، اما نگاهش تار بود. او به شدت نفسنفس میزد، انگار داشت با چیزی در ذهن خود میجنگید. او با صدایی که از شدت تب و تبآلود بودن میلرزید، زمزمه کرد:
— «اونها... اونها دارن میان... تهیونگ... فرار کن...»
— «کی؟ کی داره میآد؟ جونگکوک، آرام باش!»
ناگهان، جونگکوک با تمام توان دست تهیونگ را فشار داد. چشمانش که حالا از تب، به رنگ قرمز مایل به تیره درآمده بود، مستقیماً به چشمان تهیونگ خیره شد. هیجانی وحشتناک در نگاهش موج میزد.
— «عکس... عکس رو... توی کمد... اتاقِ عکس... پیدا کن... قبل از اینکه...»
و قبل از اینکه جملهاش تمام شود، جونگکوک با یک تشنج شدید، دوباره از هوش رفت. اما این بار، مانیتور با صدای وحشتناکی شروع به زنگ زدن کرد.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ با وحشت به اطراف نگاه کرد. او تنها نبود. از انتهای راهروی بیمارستان، سایههایی بلند و نامشخص، که انگار از تاریکی بیرون میآمدند، به سمت اتاق او حرکت میکردند.
آیا این فقط کابوسِ یک بیمار بود؟ یا حقیقتِ تلخی که جونگکوک میخواست از او پنهان کند، داشت به سراغش میآمد؟
تهیونگ فهمید که این تصادف، فقط یک حادثه نبود. این شروع یک **جنگ** بود.
**━─━────༺༻────━─━**
### 🔥 **ادامه دارد...** 🔥
> *«پارت ۵: سایههایی از گذشته»*
**━─━────༺༻────━─━**
*چطور بود؟!
*آمادهای برای پارت ۵ که تهیونگ میره سراغ اون کمد و راز اصلی رو کشف میکنه؟* 🕵️♂️🔥
# 🔥 𝐁𝐀𝐙𝐈-𝐄 𝐀𝐓𝐀𝐒𝐇 🔥
### ━━━━ ﴾ بازی آتش ﴿ ━━━━
**◈ پارت ۴ ◈**
> *«در مرز میان مرگ و زندگی، حقیقت تنها چیزی است که باقی میماند؛ و حقیقت، همیشه سوزان است.»*
**━─━────༺༻────━─━**
### ⚡️ فصل چهارم: رقص در میان شعلهها
**━─━────༺༻────━─━**
بیمارستان در سکوتی سنگین فرو رفته بود، اما درون اتاق شماره ۴۰۲، طوفانی در جریان بود.
تهیونگ هنوز کنار تخت نشسته بود. دستهایش از شدت اضطراب میلرزید. نگاهش به صورت رنگپریدهی جونگکوک، از درد و خستگی، به شدت آزاردهنده بود. اما چیزی که تهیونگ را بیشتر از همه میکوشید، آن حقیقتِ ناتمام بود؛ آن جملهای که جونگکوک قبل از از حال رفتن، در میان هذیانها زمزمه کرده بود.
ناگهان، صدای دستگاه مانیتورینگ تغییر کرد.
*بییییییییییییپ————*
خط صاف شد.
«نه! نه! نه!» تهیونگ فریاد کشید و از جای برخاست. «کمک! دکتر! سریع بیاید اینجا!»
او با درماندگی دستهای جونگکوک را گرفت و تکان داد. «جونگکوک! بیدار شو! من هنوز ازت متنفرم، هنوز اون عکس رو ازت نگرفتم! نباید اینطوری تموم بشه! بیدار شو لعنتی!»
دکترها و پرستارها با عجله وارد اتاق شدند. تهیونگ را با خشونت ملایمی به عقب راندند. او از پشت شیشهی اتاق، با چشمانی که از اشک سوخته بود، شاهد انجام عملیات احیا بود. هر بار که دستگاه شوک به بدن جونگکوک میزد، بدن او روی تخت تکان میخورد و تهیونگ با هر ضربه، انگار خودش را تکهتکه میشد.
— «خواهش میکنم...» تهیونگ زیر لب با التماس میگفت. «فقط یه فرصت دیگه... فقط یه فرصت دیگه برای بازی کردن...»
**━─━────༺༻────━─━**
**[سه ساعت بعد - نیمهشب]**
دکتر وارد شد. چهرهاش خسته بود اما آرام.
— «از خطر عبور کرد. اما وضعیت هنوز بحرانی است. ضربان قلب ناپایدار است و باید تحت نظر شدید باشد.»
تهیونگ، که تمام این چند ساعت را روی زمینِ سردِ راهرو نشسته بود، با بدنی بیجان بلند شد. او به اتاق برگشت. حالا همه چیز ساکت شده بود. فقط صدای ملایم دستگاهها بود.
او به سمت تخت رفت و با احتیاط کنار جونگکوک نشست. این بار دیگر خبری از شوخی نبود. خبری از پیشبند صورتی یا لبخندهای کنایهآمیز نبود. فقط یک پسرِ زخمی بود که زندگیاش به یک رشته سیمِ نازک بستگی داشت.
تهیونگ دستش را در میان دستهای سرد جونگکوک گذاشت و برای اولین بار، بیمحابا، سرش را روی لبهی تخت گذاشت.
— «تو فکر کردی میتونی با این حرکت، منو برنده کنی؟» تهیونگ با صدایی که از بغض میلرزید، زمزمه کرد. «تو حتی اجازه نداری از من انتقام بگیری... چون هنوز زندهای...»
**━─━────༺༻────━─━**
**[ناگهان - هیجان ناخواسته]**
در حالی که تهیونگ در میان اشک و خستگی، آرامآرام به خوابی نیمهبیدار میرفت، ناگهان دست جونگکوک به شدت منقبض شد و تهیونگ را به سمت خود کشید!
تهیونگ با وحشت بالا آمد. «جونگکوک! چی شد؟ دردت اومد؟»
جونگکوک چشمانش را باز کرد، اما نگاهش تار بود. او به شدت نفسنفس میزد، انگار داشت با چیزی در ذهن خود میجنگید. او با صدایی که از شدت تب و تبآلود بودن میلرزید، زمزمه کرد:
— «اونها... اونها دارن میان... تهیونگ... فرار کن...»
— «کی؟ کی داره میآد؟ جونگکوک، آرام باش!»
ناگهان، جونگکوک با تمام توان دست تهیونگ را فشار داد. چشمانش که حالا از تب، به رنگ قرمز مایل به تیره درآمده بود، مستقیماً به چشمان تهیونگ خیره شد. هیجانی وحشتناک در نگاهش موج میزد.
— «عکس... عکس رو... توی کمد... اتاقِ عکس... پیدا کن... قبل از اینکه...»
و قبل از اینکه جملهاش تمام شود، جونگکوک با یک تشنج شدید، دوباره از هوش رفت. اما این بار، مانیتور با صدای وحشتناکی شروع به زنگ زدن کرد.
**━─━────༺༻────━─━**
تهیونگ با وحشت به اطراف نگاه کرد. او تنها نبود. از انتهای راهروی بیمارستان، سایههایی بلند و نامشخص، که انگار از تاریکی بیرون میآمدند، به سمت اتاق او حرکت میکردند.
آیا این فقط کابوسِ یک بیمار بود؟ یا حقیقتِ تلخی که جونگکوک میخواست از او پنهان کند، داشت به سراغش میآمد؟
تهیونگ فهمید که این تصادف، فقط یک حادثه نبود. این شروع یک **جنگ** بود.
**━─━────༺༻────━─━**
### 🔥 **ادامه دارد...** 🔥
> *«پارت ۵: سایههایی از گذشته»*
**━─━────༺༻────━─━**
*چطور بود؟!
*آمادهای برای پارت ۵ که تهیونگ میره سراغ اون کمد و راز اصلی رو کشف میکنه؟* 🕵️♂️🔥
- ۵۷
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط