^فیک جونگکوک^(پارت۹۱)

بالاخره با اعترافی که انگار از ته چاه بیرون میکشید، گفت:
"این… این فقط آهنگ مورد علاقه‌ اوفیلیا بود. ببخشید."
همون لحظه، دنیا دور سرم چرخید.
اسم«اوفیلیا» مثل یه انفجار توی گوشم پیچید.
همین که فهمیدم اون آهنگ، دلیل این همه تغییر رفتارش بود، حسادت مثل یه سم توی رگ‌هام جریان پیدا کرد.
چرا اون آهنگ؟
چرا این آهنگ میتونه او‌قدر جونگکوک رو متلاطم کنه؟
انگار تمام حضور من در این لحظه، در برابر سنگینی اون آهنگ و اون اسم، بی‌ارزش بود.
در حالی که داشتم به این فکر میکردم که چقدر براش بی‌اهمیتم که هیچی راجع به من نمیدونه، بغض توی گلوم مثل یه توده‌ سربی بزرگ شد و با صدایی که از شدت لرزش، به سختی شنیده میشد، پرسیدم:
"جونگکوک تو… هنوزم دوستش داری؟"
نگاهی بهم انداخت؛ نگاهی که پر از غافلگیری و درد بود.
سریع ماشین رو زد بغل.
صدای کشیده شدن لاستیک‌ها روی آسفالت، سکوت سنگین بعد از سوال من رو شکست.
دستاش رو دور صورتم قاب کرد؛ انگار میخواست با لمس پوستم، من رو از اون دنیای ذهنی تاریک بیرون بکشه:
"هی، هی، هی…"
نمیدونستم کی انقدر لوس شدم،
یا شاید چون اون لحظه، تمام وجودم میخواست از اون حس بی‌امنی نجات پیدا کنه.
اشکام بدون اجازه، داغ و سوزان روی گونم سر خوردن.
سرم رو روی سینش گذاشتم و اجازه دادم صدای تپش قلبش، جای جای خالی اون حس حسادت رو پر کنه. جونگکوک نالید:
"ای خدا… گفتم که نمیخوام وقتمونو خراب کنم…"
دستش رو روی موهام میکشید؛ نوازشش آمیخته به عذاب وجدان بود.
با صدایی که از ته گلوش میومد، گفت:
"چرا همچین سوالی میپرسی آخه بچه…"
نفسش رو با خستگی بیرون داد و ادامه داد:
"درسته من قبلاً دوستش داشتم، اما الان فقط… فقط هر بار چیزی در موردش یادم میاد، عذاب وجدان ولم نمیکنه…"
سرم رو بلند کردم. زیر نور نقره‌ای ماه،برق چشم‌هاش رو دیدم.
با دستم اشکام رو پاک کردم:
"ببخشید."
بوسه‌ای نرم روی پیشونیم کاشت:
"دوستت دارم بچه."
با صدایی که دیگه نمیلرزید، گفتم:
"من بیشتر."
لبخندی زد و با مهربونی گفت:
"دیگه گریه نکنیا… بریم؟"
"بریم."

_____
ادامه دارد...