داستانک شماره چهار: نت ناتمام

چکمه‌های سنگینش روی خرده‌شیشه‌های رنگی خرت‌خرت صدا می‌کرد. تالار بزرگ، سقفش را به آسمانِ دودگرفته باخته بود و لوسترِ عظیمِ کریستالی، مثل عنکبوتی مرده و درهم‌شکسته، در میان آوار و گچ‌بری‌های فروریخته افتاده بود. سرباز، نفس‌نفس‌زنان، پشت ستونِ نیمه‌ویرانی پناه گرفت و لوله‌ی تفنگش را پایین آورد. سکوتِ پس از بمباران، همیشه از خودِ صدای انفجار کَرکننده‌تر بود.

در تاریک‌روشنِ گوشه‌ی تالار، زیرِ مخملِ پاره‌پاره‌ی پرده‌ای که روزگاری سرخ بود، یک پیانوی رویالِ سیاه نفس می‌کشید. پایه‌ی راستش شکسته بود و ساز، با شیبی ملایم به سمتِ زمین کج شده بود؛ گویی در برابر عظمتِ ویرانی تعظیم کرده است.

سرباز بی‌اختیار از پناهگاهش بیرون آمد و به سمت پیانو رفت. بند چرمی تفنگ را روی شانه‌اش انداخت و دستکشِ برزنتی و خاک‌آلودش را با دندان از دستِ راستش بیرون کشید. انگشتانش از سرما و اضطراب کرخت شده بودند. روی کلاویه‌ها دست کشید. دیگر نه سیاهی مانده بود و نه سفیدی؛ غبارِ جنگ، همه‌چیز را به رنگِ خاکستریِ مرگ درآورده بود.

انگشتِ اشاره‌اش را روی یکی از کلاویه‌های میانی فشرد.

صدایی زلال، عمیق و لرزان در فضای خالیِ تالار پیچید. یک «سُل»ِ تنها و کش‌دار. نتِ موسیقی، حبابِ سنگینِ بوی باروت را شکافت و مثل پرنده‌ای نامرئی، از میان دیوارهای فروریخته به پرواز درآمد. صدا در میان ویرانه‌ها طنین انداخت، به آجرهای سوخته برخورد کرد و به نرمی به گوش سرباز برگشت. در آن چند ثانیه، جهان دیگر میدانِ نبرد نبود؛ سالنِ کنسرتی بود که تماشاچیانش، ارواحِ سرگردانِ یک شهرِ خاموش بودند.

سرباز چشمانش را بست و اجازه داد تا لرزشِ سیمِ مسیِ درون پیانو، در استخوان‌هایش ته‌نشین شود. زبریِ ماشه را فراموش کرد و به یادِ لطافتِ روزهایی افتاد که پیش از این جنون، در جریان بود. روزهایی که موسیقی، تنها صدای بلندی بود که پنجره‌ها را می‌لرزاند.

غرشِ ناگهانیِ یک توپخانه در دوردست، رشته‌ی صدا را بی‌رحمانه پاره کرد. زمین زیر پایش لرزید و تکه‌ای گچ از سقف به روی کلاویه‌ها افتاد.

سرباز چشمانش را باز کرد. نگاهی کوتاه به کلاویه‌ی خاکی انداخت. دستکشش را دوباره پوشید، تفنگ را در دستش محکم کرد و به دلِ خیابانِ ویران برگشت. پیانو همان‌جا ماند، کج و خاموش، در انتظارِ دستی دیگر که شاید روزی، در دنیایی بدون خاکستر، نتِ ناتمامش را کامل کند.
نویسنده:مسعود.ع